maandag 24 oktober 2011

derde vermaanddag

3 maanden! Jawel!!! Zijn er nog opvallende dingen gebeurd deze maand? Hmmm, even denken. Amitai's haar wordt gezellig pluizig, zijn ogen zijn nog steeds een beetje onbestemd blauwbruinig, hij begint ondertussen een beetje uit zijn maat 56 kleren te groeien, en hij is natuurlijk voor het eerst naar het kinderdagverblijf geweest.

Wat betreft de vaardigheden: Amitai heeft zich al 2 keer omgerold, van buik naar rug. Maar het is zeker nog niet iets wat in zijn standaardrepetoire zit, volgens mij doet hij het alleen als hij het extreem niet naar zijn zin heeft (hij heeft het 1 keer gedaan toen hij net een paar dagen besneden was, misschien was op de buik liggen toen niet zo aangenaam voor de kruisregio, en 1 keer toen ik hem op zijn buik had gelegd en daarna even was weggelopen om de was binnen te halen (ohoh, slechte ouder! Leest het AMK ook blogs?). Waarschijnlijk vond hij mijn afwezigheid iets te lang duren, en met niemand om hem terug op zijn rug te leggen heeft ie zelf maar doorgepakt.) .

3 maanden

Wat me verder opvalt is dat hij meer interesse begint te krijgen in zijn omgeving. De mensen vond hij al langer leuk, maar hij begint nu ook te interacteren met de dingen. Hij krijgt door dat hij zijn handen kan gebruiken om dingen te pakken, te voelen en te manipuleren. Hij speelt vooral met de manhattan toy (linksonder in de foto's hierboven), want die is makkelijk te pakken en vast te houden. Zodat hij lekker tegen zijn hoofd kan timmeren. Maar de afgelopen week begonnen andere speeltjes hem ook meer te bekoren. Toen ik de hond naast hem neerzette voor de maandelijkse foto viel het me op dat hij er voor het eerst echt interesse in had (zie de onderste foto: exploratie van de textuur van de hond). Dus misschien is het tijd om wat meer knuffels te gaan introduceren! We hebben meer dan genoeg knuffels die met smart wachten op wat interactie met Amitai, dus het zou leuk zijn als hij dat daadwerkelijk leuk gaat vinden.


2 maanden

Als Amitai blij is dan voert hij hele gesprekken met de mensen om hem heen (favoriete woord = Urre). En hij wordt ultiem blij van lekker spartelen in zijn blote billen ('s ochtends in bed, voor hij in bad gaat) of lekker door de lucht vliegen (wisselend aanbod, maar altijd als Renee langskomt natuurlijk). Wat hij niet leuk vindt? Naast de standaard dingen zoals moe zijn en honger hebben kan hij soms ook in tranen uitbarsten van een plots hard laag geluid. Dus als Yair lacht of ik eens stevig mijn neus ophaal, dan begint zijn onderlip soms gevaarlijk te trillen...


1 maand

Hoewel hij nog niet doorslaapt laat hij ons 's nachts over het algemeen wel met rust. Lijkt dat in tegenspraak? Hij wordt wel 1 of soms 2 keer wakker per nacht, maar is altijd snel tevreden met een speen of een voeding, waarbij zowel hij als ik half (en soms helemaal) slapen. Dus we mogen absoluut niet klagen wat dat betreft. En dat is natuurlijk mooi, want ik heb mijn slaap ook wel weer nodig, want vorige week ben ik weer gaan werken. Ik zag er wel tegenop, na 3 maanden voel je je behoorlijk vergroeid met zo'n kind, vooral zo'n ultiem leuk kind als Amitai, maar het viel uiteindelijk alles mee. Natuurlijk stortte Amitai niet in toen hij langer dan 3 uur zonder mij moest doen (de max tot dan toe). En ik stortte ook niet in, hoewel ik de eerste werkdag nog wel veel naar dit blog heb gekeken voor zo nu en dan een klein shotje Amitai. De leidsters op het kinderdagverblijf lijken hem erg leuk te vinden, en voor zo ver ik kan beoordelen komt hij absoluut niet getraumatiseerd terug van een dagje daar. En het is ook wel eens grappig om hem in een wegwerpluier te zien als hij naar het kinderdagverblijf gaat: wat heeft hij dan plotseling dunne billen!

Als uitsmijter nog een kort filmpje (waarschijnlijk alleen maar interessant voor mijzelf) van Amitai op zijn buik. Ik heb ondertussen al VEEL filmpjes van Amitai op zijn buik, want ik pak iedere keer het fototoestel (waarmee je ook filmpjes kan opnemen) als hij veelbelovend aan het friemelen is, in de hoop dat ik kan vastleggen hoe hij zich omdraait. Niet dus!

video



zaterdag 15 oktober 2011

Mijn eerste protest


Met bijna drie maanden was inderdaad hoog tijd voor een goede protestbijeenkomst. Amitai heeft een stem en die moet worden gehoord: Occupy Amsterdam!!


Niet alleen het eerste protest, maar ook het eerste ritje in de metro!

Of nou ja, eigenlijk heeft Amitai nog niet echt een stem, dus ik laat hem op zich wel de mogelijkheid om zich hier later van te distancieren. Ik geef 't toe, vandaag was hij een beetje mijn buikspreekpop.


En, Amitai speelde zijn rol met verve! Hij trok zeker de aandacht. Alhoewel mijn briljante protestslogan natuurlijk ook wat waarde toevoegde aan het geheel. Maar, alles bij elkaar is Amitai ettelijke keren gefotografeerd door allerhande mensen... Mischien komt hij wel in de krant! Ik heb in ieder geval mijn best gedaan om zoveel mogelijk exposure voor hem te krijgen!


Uiteindelijk vond ik wel dat de bijeenkomst een beetje extreemlinkser was dan ik had gehoopt. Ik ben nu niet echt voor onmiddelijk afschaffen van kapitalisme ofzo. Een beetje meer regelreving, en een beetje minder egoisme, is voor mij al meer dan voldoende.

donderdag 13 oktober 2011

"zitten"

Tussen aanhalingstekens, ja, want echt echt zitten kan Amitai nog (lang?) niet. Maar zithangen, hangzitten, met allerhande hulpmiddelen gaat al wel. Ik zet hem nooit te lang in de diverse stoeltjes, hooguit een paar minuten, want het ziet er nooit heel erg comfortabel uit voor Amitai. Dat hoofd dat flopt toch nog redelijk alle kanten op! Maar hij vindt het zelf zo leuk, een stuk leuker dan liggen (en dat kan ik me dan ook wel weer voorstellen, want mij lijkt het ook wel saai, de hele dag op je rug of buik, zonder dat je zelfs maar ergens naar toe kan) dat ik het zo nu en dan blijf proberen.


De andere vaardigheid die de afgelopen week begint te komen is vastpakken. Eerst was er vooral sprake van vasthouden: als ik hem iets in de vuist had gefrummeld dan liet hij het niet meteen los. Maar gisteren en vandaag is hij ook ineens gaan grijpen naar dingen om hem heen, om er zelfs nog een beetje mee rond te zwaaien als het zo uitkwam.


 Alledaagse mijlpalen!


vrijdag 7 oktober 2011

Overlast


Toch goed om te weten dat Amitai maar een klein stukje hoeft te lopen van ons huis naar de plek waar hij overdag lekker overlast mag bezorgen.

Nu bestaat zijn obstinaatheid nog vooral uit in mijn haar kotsen als ik het net gewassen heb, maar als hij eenmaal pubert kan het heel handig zijn om een plek te hebben waar hij tussen 7 uur 's ochtends en 10 uur 's avonds vuilnisbakken in de fik kan steken en naar hartelust kan schreeuwen naar onschuldige voorbijgangers.

donderdag 6 oktober 2011

Jong en Oud

Gisteren zijn we op bezoek geweest bij de vroegere nanny van Yair. Zij heeft op hem gepast vanaf zijn eerste levensjaar bijna totdat hij uit huis ging. Ik vond het erg leuk om haar eindelijk te ontmoeten, en een eer om Amitai aan haar voor te stellen.



Yair merkte vandaag op dat als Amitai net zo oud wordt als deze lieve dame, dat deze foto dan het bewijs is dat 2 mensen elkaar hebben ontmoet wier levens samen 2 eeuwen omspannen. Tante Tien is geboren voor de eerste wereldoorlog, en Amitai zou best nog wel eens tot in de 22e eeuw kunnen leven (hopelijk zonder nog meer wereldoorlogen mee te hoeven maken).


Raar idee, dat Amitai de baby naar alle waarschijnlijkheid toch ook op een gegeven moment Amitai de bejaarde zal worden...