Mijn lieve zusje heeft gisteren haar amandelen eruit laten halen.... Ik hoop zo dat ze snel weer op de been is en niet te veel last heeft van de operatie! En natuurlijk hoop ik dat ze daarna eindelijk van die rottige keelproblemen is verlost, de hele reden waarom ze deze vervelende operatie ondergaat.
Veel beterschap lieve Renee!
PS: Ik had niet op Wikipedia moeten lezen hoe ze dat doen, die amandelen verwijderen.....
vrijdag 30 mei 2008
Eindelijk....
Stiekem wist ik dit natuurlijk al lang, maar nu is het ook bewezen (want er is een congres over)! Zeker langsgaan dus, als je in de buurt bent.
woensdag 28 mei 2008
Bad timing
Gisteravond: genoeg gewerkt, tijd om naar huis te gaan.
Als ik mijn fiets losmaak begint het te regenen. Maar ja, ik ben niet van suiker, en het drijft wel over, toch? Na vijf keer trappen begint het zo ongelooflijk te hozen dat de straat verandert in een rivier en ik meteen tot op mijn onderbroek doorweekt ben. Nu heeft schuilen ook geen zin meer.
Als ik eindelijk de hoek om draai naar mijn straat staat er meer water in mijn schoenen dan op straat. En is de regen afgenomen tot een prettig miezertje. Als ik de poort open breekt de zon door. De rest van de avond heeft het niet meer geregend.
Ik ben van mening dat de kiem voor het bovenstaande is gelegd in mijn jeugd. Als het een beetje lekker weer was gingen wij buiten eten. Soms ging het dan een beetje miezeren, maar, in de wijze woorden van mijn moeder, dat drijft wel weer over. En dus eindigden we vaak in een wanhopige spurt van de parasol naar de deur, terwijl de stortbui zijn best deed ons eten van ons bord te spoelen. Ongelooflijk eigenlijk dat ik daar helemaal NIETS van heb geleerd!
PS: Als belonging voor het trotseren van de regen lag de brievenbus vol met verrassingen. Een berichtje dat er een pakketje op mij ligt te wachten bij het postkantoor. Een van de drie dozen is dus aangekomen! Nu maar hopen dat er ook iets inzit :-D En er was ook een klein pakketje, met daarin een fantastisch Delia kookboek (dat ik nog niet had) van Sander en Celine, nog voor mijn promotie. Dat doet een mens zijn natte broek spontaan vergeten!
Als ik mijn fiets losmaak begint het te regenen. Maar ja, ik ben niet van suiker, en het drijft wel over, toch? Na vijf keer trappen begint het zo ongelooflijk te hozen dat de straat verandert in een rivier en ik meteen tot op mijn onderbroek doorweekt ben. Nu heeft schuilen ook geen zin meer.
Als ik eindelijk de hoek om draai naar mijn straat staat er meer water in mijn schoenen dan op straat. En is de regen afgenomen tot een prettig miezertje. Als ik de poort open breekt de zon door. De rest van de avond heeft het niet meer geregend.
Ik ben van mening dat de kiem voor het bovenstaande is gelegd in mijn jeugd. Als het een beetje lekker weer was gingen wij buiten eten. Soms ging het dan een beetje miezeren, maar, in de wijze woorden van mijn moeder, dat drijft wel weer over. En dus eindigden we vaak in een wanhopige spurt van de parasol naar de deur, terwijl de stortbui zijn best deed ons eten van ons bord te spoelen. Ongelooflijk eigenlijk dat ik daar helemaal NIETS van heb geleerd!
PS: Als belonging voor het trotseren van de regen lag de brievenbus vol met verrassingen. Een berichtje dat er een pakketje op mij ligt te wachten bij het postkantoor. Een van de drie dozen is dus aangekomen! Nu maar hopen dat er ook iets inzit :-D En er was ook een klein pakketje, met daarin een fantastisch Delia kookboek (dat ik nog niet had) van Sander en Celine, nog voor mijn promotie. Dat doet een mens zijn natte broek spontaan vergeten!
dinsdag 27 mei 2008
service
Voordat ik wegging uit Amsterdam had ik nog even een doosje met proefschriften naar mezelf in Cambridge opgestuurd. Ik had nog zoveel exemplaren over, en het is altijd leuk om weg te geven aan nieuwe collega's. De andere doos met boeken en artikelen die ik tegelijkertijd had opgestuurd was al drie weken geleden aangekomen. Geen bericht echter van de proefschriften.... tot vandaag. De doos is aangekomen. De boekjes, helaas niet.
Ach ja, ik neem aan dat er nu ergens een postpakketjessorteerder de blits maakt met mijn proefschrift. Heel begrijpelijk! En ergens vind ik het niet zo erg dat er 20 proefschriften weg zijn. Ik wist toch niet aan wie ik ze in hemelsnaam nog kon kwijtraken (hoewel dit wel een heel letterlijke interpretatien daarvan is). Ik maak me wel zorgen over de andere dozen die ik naar mezelf heb opgestuurd met de extra goedkope, extra trage post. Die bevatten nl die dingen die ik heel graag mee wilde nemen uit Nederland, maar die niet in mijn koffer pasten. Mijn kookboeken, wat keukenspulletjes en veel schoenen. Stel dat die ook worden ingepikt door de postbode: ARGH!!!
Ach ja, ik neem aan dat er nu ergens een postpakketjessorteerder de blits maakt met mijn proefschrift. Heel begrijpelijk! En ergens vind ik het niet zo erg dat er 20 proefschriften weg zijn. Ik wist toch niet aan wie ik ze in hemelsnaam nog kon kwijtraken (hoewel dit wel een heel letterlijke interpretatien daarvan is). Ik maak me wel zorgen over de andere dozen die ik naar mezelf heb opgestuurd met de extra goedkope, extra trage post. Die bevatten nl die dingen die ik heel graag mee wilde nemen uit Nederland, maar die niet in mijn koffer pasten. Mijn kookboeken, wat keukenspulletjes en veel schoenen. Stel dat die ook worden ingepikt door de postbode: ARGH!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)