"zitten"

Tussen aanhalingstekens, ja, want echt echt zitten kan Amitai nog (lang?) niet. Maar zithangen, hangzitten, met allerhande hulpmiddelen gaat al wel. Ik zet hem nooit te lang in de diverse stoeltjes, hooguit een paar minuten, want het ziet er nooit heel erg comfortabel uit voor Amitai. Dat hoofd dat flopt toch nog redelijk alle kanten op! Maar hij vindt het zelf zo leuk, een stuk leuker dan liggen (en dat kan ik me dan ook wel weer voorstellen, want mij lijkt het ook wel saai, de hele dag op je rug of buik, zonder dat je zelfs maar ergens naar toe kan) dat ik het zo nu en dan blijf proberen.

 

De andere vaardigheid die de afgelopen week begint te komen is vastpakken. Eerst was er vooral sprake van vasthouden: als ik hem iets in de vuist had gefrummeld dan liet hij het niet meteen los. Maar gisteren en vandaag is hij ook ineens gaan grijpen naar dingen om hem heen, om er zelfs nog een beetje mee rond te zwaaien als het zo uitkwam.

 Alledaagse mijlpalen!

Overlast

Toch goed om te weten dat Amitai maar een klein stukje hoeft te lopen van ons huis naar de plek waar hij overdag lekker overlast mag bezorgen.

Nu bestaat zijn obstinaatheid nog vooral uit in mijn haar kotsen als ik het net gewassen heb, maar als hij eenmaal pubert kan het heel handig zijn om een plek te hebben waar hij tussen 7 uur 's ochtends en 10 uur 's avonds vuilnisbakken in de fik kan steken en naar hartelust kan schreeuwen naar onschuldige voorbijgangers.

Jong en Oud

Gisteren zijn we op bezoek geweest bij de vroegere nanny van Yair. Zij heeft op hem gepast vanaf zijn eerste levensjaar bijna totdat hij uit huis ging. Ik vond het erg leuk om haar eindelijk te ontmoeten, en een eer om Amitai aan haar voor te stellen.

Yair merkte vandaag op dat als Amitai net zo oud wordt als deze lieve dame, dat deze foto dan het bewijs is dat 2 mensen elkaar hebben ontmoet wier levens samen 2 eeuwen omspannen. Tante Tien is geboren voor de eerste wereldoorlog, en Amitai zou best nog wel eens tot in de 22e eeuw kunnen leven (hopelijk zonder nog meer wereldoorlogen mee te hoeven maken).

Raar idee, dat Amitai de baby naar alle waarschijnlijkheid toch ook op een gegeven moment Amitai de bejaarde zal worden...

Naar Buiten

 Eindelijk! Het heerlijke weer dat ik had besteld voor mijn hele verlofperiode is aangekomen. We genieten er volop van. Afgelopen weekend hebben we lekker op het balkon gezeten, met een krantje en Amitai veilig in de schaduw. En we hebben ook nog een familie-uitstapje gemaakt naar de maandelijkse 'pure' markt, voor verantwoorde spullen en veel lekkere hapjes.

Amitai lag, zoals gewoonlijk, prinsheerlijk te tukken in de draagzak, en ik heb geprobeerd een crepe met nutella te verorberen zonder Amitai helemaal onder te kruimelen. Daar was ik niet zo goed in, uiteindelijk zat hij onder de kruimels en de poedersuiker, en ik onder de nutella. Maar dat maakte het eigenlijk alleen maar een leukere dag!

De 2e vermaanddag

 Afgelopen zaterdag was het weer de 24e: tijd voor de tweede vermaanddag van Amitai! En wat een maand, wat een maand was het. Het leek onmogelijk, maar Amitai is nog leuker geworden. Hij heeft het lachen, en schattige geluidjes maken, helemaal onder de knie en flirt zich een ongeluk met iedereen die zijn blikveld kruist. En als er niet net een lading verzwakte ziektekiemen in hem is gespoten, of een stuk van zijn lichaam is afgeknipt, dan is hij eigenlijk altijd vrolijk en tevreden. De enige dingen die hem dwars lijken te zitten zijn honger en slaap, en die dingen zijn gemakkelijk op te lossen. Daarbij snappen Yair en ik ook allemaal een beetje beter hoe het werkt, met zo'n kind (met nadruk op een beetje) en voel ik me lichamelijk ook wel weer helemaal normaal. Dus ja, de tweede maand van Amitais leven was een goede maand!

 

Amitais 'Vaardigheid van de Maand' is hoofd omhoog houden. Het is nog steeds wel vermoeiend voor hem, die knar is dan wel kaal, maar ook zonder haar is ie behoorlijk zwaar. Dit doet hij dus alleen als hij lekker uitgerust en gevoederd is (maar niet te kort op de voeding, want dat leidt vooral tot kotsen, hoewel hij gematigd kotsen niet eens erg lijkt te vinden. Eigenlijk vind ik het denk ik erger dan Amitai. Verspilling! Daar heb ik wel hard voor gewerkt hoor, voor de melk.).

 1 maand oud

hier kon hij nog niet recht vooruit kijken als hij op zijn rug lag

Om de ontwikkeling van Amitai een beetje bij te houden heb ik besloten om hem iedere maand met hetzelfde object op de foto te zetten. Het is natuurlijk geen exacte wetenschap, maar het geeft een redelijke indicatie van zijn groei.

2 maanden oud

Als vermaanddag-cadeau hebben we hem een paar rammelsokken cadeau gedaan, te zien in de bovenste van de 2 foto's. Met schaapies! En ze rammelen als Amitai zijn voeten beweegt! Net zoals bij het vorige cadeau heeft hij nog niet meteen door wat daar nou leuk aan is, maar hopelijk krijgt ie dat nog door voor de volgende vermaandag. Uiteindelijk is de baby-gym ook een groot succes geworden, dus wie weet. Ook de aankoop van dit vermaanddag-cadeau was trouwens meer geluk dan wijsheid (of eigenlijk moet ik zeggen, meer toeval dan planning). We waren afgelopen zaterdag naar de Zeeman gegaan om voor mij een stapel post-partum figuur-corrigerende oma-onderbroeken te kopen (sorry oma, daar bedoel ik niets persoonlijks mee!). En daar zagen we die schapen... die konden we natuurlijk niet laten hangen. Pas zondag realiseerde ik me dat we helemaal geen vermaanddag-cadeau hadden bedacht: enter de rammelschaapsokken! Pffeewww, zo bleken we toch nog goede ouders.

En, zo gaan we door naar maand 3!