in zijn achteruit

Amitai staat in zijn achteruit! De vraag is natuurlijk, als hij niet uiteindelijk klem was komen te zitten onder de kast, waar zou hij dan zijn uitgekomen?

Zevende Vermaandag

De vermaanddag is alweer meer dan een week geleden, maar ik was er nog niet aan toe gekomen om de foto's (genomen door Renee die gezellig op Amitai's inieminievermaanddagsfeest langskwam. Nee grapje, er was geen feest, maar toevallig was zij er wel de dag voor de vermaanddag, de dag waarop wij de vermaanddag-fotostudio gingen inrichten omdat wij de echte vermaanddag in de auto op weg naar de sneeuw zouden zitten) te posten. Door alle vakantie-gezelligheid had ik er geen tijd voor. Nou ja, misschien had ik wel tijd, hier en daar 10 minuutjes of een half uurtje, maar heb ik die tijd stiekem gebruikt om zelf een boek te lezen. Schande schande, ik weet het, maar het was wel lekker. Sinds ik weer aan het werk ben kom ik toch aan weinig meer toe dan kind, werk, wat sociale contacten en huishouden (en televisie kijken. Daar zou ik echt eens mee op moeten houden. Zonde van de tijd! Maar wel lekker makkelijk....). En dan voelt het ineens als een luxe aan, gewoon tijd om te zitten en te lezen.

Maar genoeg over mijn leesgedrag. Amitai! Zeven maanden! Zijn er nog mijlpalen te melden deze maand? Hmmm, laat me eens even nadenken. Nou ja, Amitai is natuurlijk druk bezig met nadenken over een oplossing voor de huidige financiele crisis, en wat nou eigenlijk de beste aanpak zou zijn qua bezuinigen vs investeren. Helaas is zijn vocabulaire nog wat beperkt, babbabababbamamamapapa afgewisseld met hnngggpffffffrrrrt en zo nu en dan flinke schreeuw en misschien nog wat andere babbelklanken die ik me nu niet kan herinneren. Dus helaas kan ik zijn diepe inzichten nog niet met jullie delen.

Eten natuurlijk! Amitai eet steeds meer naast de borstvoeding. Steeds grotere porties, steeds meer variatie... Amitai knauwt vol liefde en toewijding op een broodkorst, soepstengel of stukje komkommer, maar hij wordt ook errrg enthousiast van een lekker fruitprutje wat hij zo naar binnen kan slurpen. Ook heeft hij ondertussen door dat datgene dat wij in onze mond stoppen ook eten/ drinken is. Regelmatig volgt hij vol interesse en verlangen de happen en slokken die wij nemen. Natuurlijk is mijn hart niet van steen, en geef ik hem zo nu en dan een klein beetje van mijn eigen eten. Dat werkt soms heel goed (Amitai is een supergrote fan van thee, en slurpt gezellig mee uit mijn theebeker. Of eigenlijk is het niet echt slurpen, want hij heeft nog niet helemaal door hoe dat werkt, drinken uit een beker: hij steekt meestal zijn tong in de beker, zodat hij me doet denken aan een katje.) en soms iets minder goed (Amitai genoot volop van de miniminihapjes yoghurt en linzensoep, maar zijn maag vond dat minder).

Verder valt het me op dat het bereik van Amitai iets groter wordt. Als hij zit en zijn speeltje ligt buiten handbereik, dan lukt hem goed om er naartoe te leunen, het speeltje te pakken, en zichzelf weer terug rechtop te duwen. Ook duwde hij zich een tijdje achteruit als hij op zijn buik lag, maar daar lijkt hij nu weer een beetje vanaf gestapt. Begrijpelijk, want dat achteruit 'kruipen' is natuurlijk weinig praktisch, je hebt geen idee waar je heen gaat. Zo heeft hij zichzelf al een paar keer klem gezet met zijn billen onder de bank... Maar er lijkt dus wel een bepaalde behoefte tot verplaatsen in hem te zitten. En dat kan ik me ook wel goed voorstellen. Maar stiekem vind ik het nog wel praktisch dat hij nog niet echt kruipt of tijgert, want dat maakt het voor mij een stuk gemakkelijker! Maar ja, vroeger of later zal ik toch echt die verdomde plinten in de keuken in orde moeten gaan maken.....

Ver Weg

Ja, Amitai is tegenwoordig echt een onafhankelijk persoon, met een paspoort en alles. En yumyum, dat smaakt, die erkenning van je bestaan door de overheid! Dat paspoort was nodig vanwege Amitai's eerste buitenlandse tripje ex utero: een skivakantie met de pinties in Oostenrijk.
Ik vond het zelf best wel spannend. Sowieso ben ik altijd wel een beetje Type A als het op dit soort dingen aankomt (plannen  plannen plannen), maar ik vond het nu extra spannend omdat we met de auto naar Oostenrijk gingen rijden. En volgens mij was tot dan toe het langste wat we ooit met Amitai achter elkaar hadden gereden 1.5 uur, naar Groningen. Dus dan lijkt >1000 km ineens best wel een uitdaging, zelfs met een tussenstop in Munchen.

Maar uiteindelijk viel het honderd procent mee. De rit was voorspoedig, en Amitai heeft eigenlijk vooral veel geslapen, tussen de voederstops door. Zorgen om niets, maar ja, dat wist ik al toen ik de zorgen had. Hier in Kaprun zitten we een fantastisch ruim appartment, en we genieten van de gezelligheid en de prachtige omgeving. En Amitai wordt superverwend met sloten en sloten aandacht van alle nichtjes en neefjes en ooms en tantes, en daar geniet hij dan ook intens van. Yair is lekker aan het skien, en ik heb tot nu vooral lekker ontspannen. Een beetje koken in het appartement, rondhangen met Amitai, zo nu en dan een kort wandelingetje... Heerlijk. Ik hoop nog wel binnenkort een leuke langere wandeling te maken, misschien een leuk ritje de berg op met zo'n gondel... Ik moet morgen maar eens wat dingen gaan uitzoeken!

Voor later

Soms kom ik kleine dingetjes tegen her en der op het internet. Leuke dingen om te doen met Amitai. Maar veel van die Dingen zijn nu nog niet relevant voor Amitai want tsja, hij is nog maar een kleine baby. Om te zorgen dat ik ze niet vergeet dacht ik een lijstje te beginnen, hier, met leuke dingen voor vroeger of later.

- "Schilderen": Amitai kan nu nog niet echt tekenen of schilderen. Maar als ik een stuk van de kamer aftape met vuilniszakken, een groot vel papier neerleg en daar Amitai opzet met enkel een luier aan en een aardige hoeveelheid vingerverf, dan zou het kunnen dat daar wel een leuk werkje uitkomt. Alleen even zorgen dat de verf enigszins eetbaar is natuurlijk.

- Impromptu speurtocht in het museum: Dit is een ideetje voor als Amitai een stukje ouder is en we hem op vakantie weer voor de zoveelste keer meeslepen naar een museum. Voordat we naar de daadwerkelijke tentoonstelling gaan moeten we dan eerst even langslopen bij de museum-winkel. Daar koop je enkele ansichtkaarten met kunstwerken, die we dan samen kunnen gaan zoeken in het museum.

- Met enige regelmaat (ieder jaar?) een silhouet maken van Amitai.
Van dit

naar zoiets

Verrassend

Amitai houdt meer van komkommer dan van avocado. Dat was een verrassing. Voor mij dan. Ik zou er geld op hebben ingezet dat het andersom was. Ik bedoel, objectief gezien is avocado toch lekkerder dan komkommer, niet dan?

En ja, dat geluid dat je hoort bij deze video is geen grappig sound-effect dat ik erbij heb geplaatst, dat is daadwerkelijk het geluid dat Amitai maakt als hij komkommer eet...

Maar ja, de komkommer-voorkeur deed mij realizeren dat dit vast niet de enige verrassing is die Amitai in petto heeft voor ons. Naarmate wij hem beter leren kennen, en zijn persoonlijkheid zich verdiept zullen er vast nog vele volgen!
Voor ik het weet is hij een boeken-hatende hooligan, die niet van avocado houdt....