Verkleinwoordjes...

... zijn stom. En toch misbruik ik ze zelf ook, het bewijs staat gewoon op dit blog:

Nu wilde ik vandaag een taartje bakken. Een van mijn kookboekjes erbij gepakt, een engels kookboekje zodat ik nu eens niet zou hoeven omrekenen. [...] anders was het een heel vreemd taartje geworden, met maar de helft van de hoeveelheid suiker en bloem. Denk niet dat dat echt had gewerkt. Maar nu staat ie lekker te glimmen in de oven....
Ik zal zo even een fotootje plaatsen van de worteltjestaart als ie af is!

Is dat niet in your face? Bah! Tijd om mezelf te kastijden zodat dit niet nog eens gebeurt. Want dit kan echt niet. Zodirect ga ik het nog hebben over mijn collegaatjes. Of dat leuke vrouwtje achter de kassa bij de Market Basket. Of ga ik lekker een koffietje drinken met mijn vriendinnetjes in een cafeetje. Ieuwww.

Ik moet een club oprichten. Die noem ik dan de VIVI(Verkleinen Is Voor Imbecielen)-sectie.

Kiva Update

Gisteren kreeg ik een mailtje in de bus van Kiva.org. De lening waaraan ik ook had bijgedragen, voor de groep vrouwen in Uganda, zou over 5 dagen aflopen. De collecte-periode voor iedere lening is namelijk maximaal 30 dagen. Als voor die einddatum niet het volledige bedrag is opgehaald, dan komt de hele lening te vervallen, en krijg je jouw bijdrage weer terug (zodat je het aan een ander microkrediet kan geven). Paniek! Nog 5 dagen om 600 dollar bij elkaar te krijgen. Ik zat te denken, wie kan ik allemaal gaan mailen voor bijdragen aan 'mijn' lening? Moet ik er nog een posting over op mijn blog zetten? Want nu ik eenmaal me heb gecommit aan deze groep wil ik wel dat ze hun geld ook krijgen.....
Vandaag ging ik even checken hoe het er voor stond, en, ik heb me voor niets druk gemaakt. In 1 dag is de rest van de lening bijeen gebracht, en zonder enige inspanning van mijn kant. Dus de vrouwen in Uganda kunnen binnenkort hun handeltjes gaan uitbreiden!!! Weldoener zijn is zoooooo leuk. Ik heb ondertussen ook al een kleine bijdrage geleverd aan een nieuwe stal voor een vriendelijke herder in tatsjikistan. En ik denk dat ik binnenkort nog een goed doel erbij ga zoeken. Ik heb namelijk vrijdag $5 aan gratis geld gekregen. Dat was nogal een verrassing, er stond ineens een dude bij mijn kamer in de wiliam james hall, met een stapeltje enveloppen. Of ik even wilde tekenen, dan kreeg ik een envelop met free money. Ze hadden namelijk een studie gedaan bij Economie, waarbij ze aan de deelnemers vroegen of ze aan een random vreemde $5 zouden willen geven. En bij Economie mogen onderzoekers nooit liegen tijdens een experiment. Dus, als mensen ja zeiden moesten ze ook echt $5 gaan uitbetalen aan random vreemden. Ik = random vreemde = $5 rijker!!! Relacco! Dus ik denk dat ik dat geld ga gebruiken om nog een donatie de doen op Kiva.org. Het is verslavend.
Update: geinspireerd door mijn eigen (minder succesvolle) ervaring in de keuken vandaag is het een restaurant-eigenaresse geworden.

Carrot cake (2)

Hmmm, de cake was aardig, maar niet de allerbeste die ik ooit had gemaakt. Wel een beetje een tegenvaller dus. Hier is een recept dat wel altijd lukt (En dan toch weer iets anders proberen.... Waarom? Nou ja, het kan altijd NOG lekkerder.) Ik vind trouwens de creamcheese icing niet echt noodzakelijk voor een goede carrot cake. Zonder is ie minder zwaar.

Carrot cake

Hij is minder mooi gerezen dan ik had gewild. Misschien omdat ik geen bicarbonate of soda in huis heb.... Of misschien heb ik er gewoon niet genoeg bakpoeder in gedaan. Of misschien had ik toch de bloem luchtig moeten zeven (Daar ben ik altijd te lui voor. Eigenlijk vreemd, het is niet stommer dan de andere stappen van het taart bakken, objectief gezien, en al die andere dingen vind ik juist leuk om te doen. Ik moet maar leren om te genieten van bloem zeven.) Maar ik heb een stukje gesnoept van de bodem die aan de bakvorm was blijven plakken: hij is wel lekker!

Omrekenen

Expat zijn is vermoeiend. Je moet een vreemde taal spreken, zorgen dat je geen sociale faux-pas maakt, uitzoeken hoe het nu zit met allerlei instanties enzo.... Maar wat ik in het dagelijks leven heel irritant vind is dat je voortdurend moet omrekenen. Van fahrenheit naar celcius, van lb's naar kilos, van miles naar kilometers. Ik denk dat ik blij mag zijn dat ze hier tenminste wel gewoon in uren en minuten denken, anders zou ik echt gek worden.

Nu wilde ik vandaag een taartje bakken. Een van mijn kookboekjes erbij gepakt, een engels kookboekje zodat ik nu eens niet zou hoeven omrekenen. Lekker makkelijk. Even genieten van mijn rustige weekend. Nou MOOI NIET! De engelse oz (ounce) blijkt dus weer anders dan de amerikaanse oz. Dus, Amerikaanse maatbeker onbruikbaar. Maar goed dat ik al een beetje kan koken en zag dat er iets niet klopte met de hoeveelheden die ik had uitgemeten, want anders was het een heel vreemd taartje geworden, met maar de helft van de hoeveelheid suiker en bloem. Denk niet dat dat echt had gewerkt. Maar nu staat ie lekker te glimmen in de oven....
Ik zal zo even een fotootje plaatsen van de worteltjestaart als ie af is! Yumyum!