Weg

Ik ben veel weg geweest de afgelopen weken. En als ik niet weg was, dan was ik druk. Werk, leven, reizen, bloggen schoot er even bij in.

2 weken geleden had ik een congres in Engeland. 4 dagen was ik weg. Een hele zee tussen mij en de rest van mijn gezin. Voor het eerst sinds 9 maanden sliep ik alleen. Voor het eerst sinds nog veel langer als je de zwangerschap ook meetelt, want tsja, technisch gesproken slaap je dan ook nooit alleen, hoewel het lastig is te definieren wanneer zo'n wezen in je buik nu een persoon wordt.
Maar ja, voor het eerst lang weg van Amitai. Ik vond het wel spannend voordat ik weg ging. Terwijl ik bij het plannen van het congres, maanden geleden, dacht dat het een makkie zou zijn. Dan is hij al 9 maanden! Zo goed als volwassen!
Maar toen het eenmaal zo ver was, bleek het niet zo makkelijk. Ik moest niet huilen hoor. Maar ik voelde me wel vreemd alleen, vooral de eerste dag, toen ik net weg was. Maar, toen begon het congres, en had ik het ook wel weer druk met mijn eigen dingen. Dus toen ging het eigenlijk wel heel prima. Geen momenten van handeninhethaar, geen ikneemeeneerdervliegtuig. En natuurlijk was Amitai gewoon gelukkig zonder mij, in meer dan goede handen, gezellig samen met Yair. En natuurlijk was het ook wel eens lekker om gewoon te slapen, zonder onderbrekingen of vroeg wakker worden.
Oh, en een zak bevroren erwten is een uitstekende manier om gekolfde melk lekker koel thuis te krijgen. (Ik had geen koelelementen bij me, maar wel een koelkast in het congreshotel, dus ik had de gekolfde melk van de laatste 2 dagen bewaard. Ik moest alleen nog maar zorgen dat alles koel bleef tijdens de vliegreis.... Cue de diepvriesafdeling van de supermarkt! Amitai heeft de dagen daarna lekker erwtenpuree gegeten voor diner.)

Om even te kijken of ik nu echt helemaal in staat was om alleen te functioneren, zonder Yair en Amitai als vangnet ging ik vorige week meteen weer 2 dagen weg, voor een ander congres. Ook dat bleek goed te gaan. Heel mooi. De volgende stap volgt dit weekend: Amitai gaat een avond uit logeren. Zonder yair en zonder mij. Ik vind het weer spannend, maar het zal weer goed gaan, natuurlijk. Hij is al bijna 10 maanden! Hij is al bijna volwassen!

The wrong trousers

Nadat ik gisteren de vermaanddag post had gemaakt ging ik de foto's ook toevoegen aan de overzichtspagina van vermaanddagfoto's. Tot mijn schrik zag ik dat Amitai voor de foto's van de 9e vermaanddag dezelfde broek aan had als op de foto's van de 8e vermaanddag. Quelle horreur!!! Ik moest dus in alle haast nieuwe foto's nemen, want tsja, dat kan natuurlijk niet. 2 maanden achter elkaar dezelfde broek. Onmogelijk.

Dus, bij deze, nieuwe foto's:

Trouwens, ik keek de 'oorspronkelijke' vermaanddagfoto's door en kwam deze ietwat compromitterende foto tegen. Dat arme hondje!

Negende vermaanddag

Eindelijk! Amitai heeft nu net zo veel tijd doorgebracht buiten de baarmoeder als erin. Een keerpunt, en dat is te zien. Hij wordt nu heel snel een mens. Hij groeit, hij eet echt eten, hij kan zichzelf nu met gemak rond bewegen, zijn wereld wordt groter en groter. En net zoals met iedere verandering heb ik nu alweer moeite om te herinneren hoe hij hiervooor was. Als ik bijvoorbeeld het kleed nu pak om hem te fotograferen dan kan ik eigenlijk al niet meer geloven dat er een tijd was dat dat kleed bijna zijn hele wereld was, behalve als wij hem oppakten. Nu daarentegen mag ik blij zijn als hij 5 seconden op het kleed blijft liggen. Net lang genoeg om hem op de foto te zetten voor de vermaanddagfoto's!

Wat zijn de mijlpalen van deze maand? Het kruipen natuurlijk! Amitai kruipt dat het een lieve lust is. Eerst vooral kleine stukjes, maar nu, twee weken nadat hij heeft geleerd hoe het moet, worden de afstanden groter, en begint hij steeds meer van de wereld om hem heen te ontdekken. En dan vooral: alle snoeren in ons huis. Amitai blijkt dol op snoeren. Snoeren kan je in je mond stoppen, en, misschien nog leuker, je kan er aan trekken en meestal komt er dan iets mee (een laptop, een telefoon, een stekker...). Ik denk dat dit betekent dat het tijd is voor de volgende mijlpaal: de betekenis leren van het woord NEE.

Ukelele

Misschien had ik Yair een Ukelele moeten geven voor zijn verjaardag!

Vooruitgang

 

Jawel! Het heeft even geduurd, maar hij kan het nu echt. Amitai kruipt vooruit. Nou ja, misschien kon hij het al heel erg lang maar vindt hij het gewoon te veel moeite. Want ik heb uitgevonden dat hij het alleen doet als hij echt gemotiveerd is om zich te verplaatsen (aartje naar zijn vaartje?). En wat, vraag je je nu natuurlijk af, is er dan zo fantastisch aanlokkelijk dat er ineens gekropen wordt? Thee (aartje naar zijn moetje!).