Zev's eerste vermaanddag

Zev is alweer een maand oud! Is er veel gebeurd in deze maand? Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet... Ik heb het gevoel dat we als gezin nu wel redelijk aan elkaar gewend zijn. Zev hoort er helemaal bij. En we hebben ondertussen ook een ritme gevonden, waarbij ik redelijk ben ingespeeld op Zev's ritme en behoeftes qua voeding, verschoning, slapen en vasthouden. Net als bij Amitai vond ik het in het begin lastig om vast te stellen wat Zev wanneer nodig had. Huilen kan natuurlijk van alles betekenen. En ik ben niet zo'n moeder die precies kan horen welk huiltje honger betekent, en welke een natte broek. Voor mij klinkt het allemaal grotendeels hetzelfde, en alleen een proces van eliminatie helpt mij om vast te stellen wat er nodig is. Dus een schema biedt mij houvast (iedere drie uur eten, verschonen, spelen, slapen), en Zev lijkt er ook rustiger van te worden. Hij slaapt langer, en lijkt tevredener. Maar ja, dat zou natuurlijk ook gewoon kunnen komen omdat hij ondertussen alweer 4 weken is, en meer gewend aan het leven in de ruwe koude buitenwereld. Maar ja, dan nog vind ik leven volgens een schema in ieder geval heel fijn, lekker voorspelbaar.

Maar ja, hoewel dit alles voor mij voelt als enorme veranderingen is er natuurlijk objectief heel weinig gebeurt in ons leven de afgelopen maand. Ik kan het aantal keren dat ik buiten ben geweest bijna op een hand tellen. Zev kan nog steeds alleen maar huilen, eten en poepen, hoewel zijn ogen nu wel vaker open zijn, en ook bij tijd en wijle gericht lijken te kijken, vooral naar andere mensen. En Zev reageert ook altijd heel duidelijk op Amitai's stem, dat is heel leuk om te merken. Amitai had dat bij Yair's stem, maar Zev is duidelijk meer gericht op Amitai. Hopelijk belooft dat veel goeds voor de toekomst!

De nieuwste aanwinst

En toen was hij er! Zev, onze tweede zoon.  

1 uur oud

Op de dag die ik voor ogen had, 4 Januari 2014. Een ultiem makkelijk te onthouden geboortedatum (4-1-14) dus dat is lekker praktisch voor Yair en mij, en voor Zev natuurlijk. Niet dat ik nu speciaal voorspellende gaven heb. Voor amitai had ik 16 Juli in gedachten, en dat werd 8 dagen later. 

1 dag oud

De bevalling ging weer voorspoedig. Het was een bad-bevalling in onze eigen badkuip. Dat was niet zo gepland. Ik dacht altijd dat je voor zo'n bevalling in bad een speciaal bevalbad moest huren, en die dingen zijn zo groot, die krijg je met onze waterdruk nooit vol! Maar ik mocht van de verloskundige gewoon in bad blijven liggen toen ik daar de weeen aan het opvangen was, wat erg aangenaam was. Alhoewel de bevalling zelf wel iets stormachtiger was dan die van Amitai, was het toch weer een hele goede en prettige ervaring. En, natuurlijk het belangrijkste, Zev en ik zijn er zonder kleerscheuren of noemenswaardig psychologisch trauma uitgekomen.

 2 dagen oud

Als je naar de foto's kijkt dan vraag je je misschien af, heeft die Zev zijn ogen ooit open? Eigenlijk niet zo heel vaak, nee. Hij is nog een beetje een slaapkop. Ik neem aan dat dat ooit wel goed gaat komen.

En toen waren we met zijn vieren

Veel mensen mailen me hoe fris ik eruit zie op de bovenstaande foto (we hebben deze foto ook rondgestuurd met de geboorteaankondiging). Hihi, ik heb natuurlijk expres gekozen voor een foto waar ik leuk opsta, en waar mijn haar goed zit, etc. Waar ik daarna ook nog even wat extra kleur in heb ge-edit, zodat ik inderdaad een gezonde teint heb. Maar ik had bijvoorbeeld ook deze foto kunnen kiezen, waar de overige leden van het gezin toch superleuk opstaan, maar ik.... Hoeveel kinnen heb ik precies? En dat haar, pluizerdepluis! 

Als goede moeder zou ik natuurlijk mezelf moeten wegcijferen, en had ik eigenlijk deze foto moeten rondmailen. Want laten we wel wezen, Zev staat beter op deze foto dan op degeen die we daadwerkelijk hebben rondgestuurd. En om wie draait het nou precies, bij zo'n geboorteaankondiging? Precies! 

Maar ik ben een slechte moeder. Of, een medium-goede moeder, misschien. Want ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om met deze afbeelding van mezelf de geboorte van mijn tweede kind te verkondigen. Ik wilde er goed opstaan, zoals dat hoort in het tijdperk van selfies en blogs en de zorgvuldig opgepoetste werkelijkheid die wij de rest van de wereld tonen. Ik ben dan misschien geen ultiem goede moeder, maar ik ga wel met mijn tijd mee!

Zev!

Afwachten

Zo, het lijkt erop dat we veilig zijn. In ieder geval, als het gaat om potentiele verjaardagen op grote feestdagen: geen kerstkindje, geen oudjaarskindje, geen nieuwjaarsdagkindje (behalve als ie nu ineens heel veel haast gaat maken, maar ik wil liever slapen vanavond!). 

Het is weer een rare tijd, deze dagen na de uitgerekende datum. Vorige keer ook al. Je weet dat er echt heel binnenkort een kind gaat komen, elk pijntje en steekje kan ineens iets betekenen, maar tot nu toe dus niet. Het is een soort van niemandsland, een tussentijd waarin ik eigenlijk niets meer wil plannen want er kan ieder moment.... En dus heb ik bijzonder weinig te doen. Maar dat is ook wel lekker, want het is geleende tijd waarbij we nog heel erg genieten samen van de dagen alleen met Amitai, de relatieve rust van het leven dat we met zijn drietjes de afgelopen 2.5 jaar hebben opgebouwd. Ik weet dat het allemaal weer anders gaat worden als de baby er eenmaal is.

week 41, met glitternieuwjaarsjurk

Daarnaast heb ik mooi even tijd gehad om een geboortekaartje te ontwerpen, en het design van het blog aan te passen. Dat kwam ook goed uit. Eigenlijk zou ik natuurlijk nog echt kunnen werken, maar ik geef mezelf lekker vrij. Als ik morgen nog niet ga bevallen, dan ga ik een massage halen en misschien nog even naar de kapper. Die revisies van artikelen mogen wachten.

De tijd vloog om en toen was het nu

Vandaag is mijn due date. Er is nog geen teken van een op handen zijnde bevalling, maar ik dacht dat het nu wel hoog tijd was voor een teken van leven van mij. Is het echt zo dat ik alweer bijna 2 maanden geen update heb gepost? Ongelooflijk! Ik heb wel excuses hoor, daar niet van. Direct na de laatste post begon een zeer intensieve periode van lesgeven op de universiteit, met 3 nieuwe of half-nieuwe cursussen en 4 a 5 dagen per week college geven. Pffff, ik was blij als ik iedere dag een coherent college neerzette, lief was voor Amitai en Yair, en ook nog wat te eten binnen kreeg, en wat kon slapen. Tijd voor het blog.... het kwam wel in me op maar ik kon het er gewoon niet inpassen. 

Week 32

Zelfs tijd voor foto's van de buik kon ik niet vinden! Deze crappy foto's van de 32e week zijn de laatste halfslachtige poging, en toen kwam er heel lang niets. 

Daarnaast was er net in deze drukke periode wat stress over de hoeveelheid vruchtwater (te veel is klaarblijkelijk ook niet goed), waardoor ik voor een paar controles werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik maakte me zorgen over wat dat zou kunnen betekenen voor de baby (uiteindelijk bleek er niets aan de hand, vruchtwater nam weer af, en er werd niets gevonden aan afwijkingen of problemen), en ik had geen zin om dat allemaal uit te leggen op het blog zolang ik niet wist wat er echt aan de hand was, maar ik had ook geen zin om posts te schrijven alsof er niets aan de hand was. Dus uiteindelijk schreef ik toen maar niets.

Toen de drukte voorbij was, en ik alleen nog wat afrondende werkzaamheden moest doen (ruim 2 weken voor de uitgerekende datum, dus tijd genoeg dacht ik) werd ik ziek. Kaakholteontsteking. Met flink wat pijn en algehele malaise tot gevolg, waardoor ik ruim een week alleen maar op bed kon liggen. Werk afmaken ging maar mondjesmaat, en Yair moest alle zorg voor Amitai en huis op zich nemen. Ziek zijn is op zichzelf natuurlijk al niet leuk, maar ziek en flink zwanger zijn is helemaal niet leuk. 

En net toen ik dacht denkt dat ik nooit meer beter zou worden, en voor altijd ziek zwak misselijk zou zijn, werd ik natuurlijk toch weer beter. Heerlijk! Eindelijk tijd om de dingetjes te doen die ik nog wilde doen in huis: opruimen, schilderijtjes ophangen, kleding voor de baby uit de opslag plukken. En natuurlijk heb ik nog eventjes genoten van mijn verlof deze kerst: een beetje eten, luieren en rondhangen met Amitai en Yair en soms ook nog verdere familie. Een echte luxe waar ik ondertussen ook wel een beetje aan toe was.

week 39

En nu is daar dan de langverwachte uitgerekende datum, ook al voelt het alsof die eigenlijk nog een maand of twee weg is. En daarmee begint het ietwat vreemde 'voelikalietsneetochniet' afwachten echt. Want tussen nu en twee weken moet er toch iets gaan gebeuren. Maar, wat mij betreft mag deze kleine nog wel een paar dagen blijven zitten waar hij zit. Het bevalt me wel, nog even wat stilte voor de storm die zo'n piepkleine pasgeborene met zich mee brengt.