vakantie!

Onze eerste echte vakantie als gezin was perfect. Ik kan natuurlijk wel van iedere dag gaan vertellen wat we hebben gedaan, maar uiteindelijk was het heel veel hetzelfde: lekker slenteren, lekker relaxen, leker eten, lekker slapen, lekker weer... Saai he? Niet als je er zelf midden in zit, kan ik je vertellen, vooral niet als je die dagen mag doorbrengen met de twee leukste mensen in de wereld. 

Ik wilde eigenlijk een foto selecteren die precies weergeeft hoe het was, maar dat is niet gelukt. Geen van de foto's geeft daadwerkelijk de perfectie waar. Dus heb ik maar een ruime selectie genomen, iedere foto geeft wel weer een klein stukje weer.

Zo meteen meer foto's!

De 10e vermaanddag

Rijkelijk laat, deze post, want ondertussen is Amitai alweer 10.5 maanden oud! Ik had wel netjes de foto's genomen, nog voor we op vakantie gingen (2 dagen voor de vermaanddag), met het idee dat ik meer dan genoeg tijd zou hebben om posts te schrijven deze twee weken. En toen... bleek ik het superdruk te hebben met het lezen van leuke boeken, rondrijden in onze superluxe huurauto (serieus, superluxe! Met buitenspiegels die zichzelf inklappen als de uitstapt en dat soort dingen), wandelen in leuke steden en rondlummelen in de zon (of eigenlijk, vooral in de schaduw). Geen tijd om de computer te voorschijn te halen, behalve voor de meest noodzakelijke dingen zoals werkmail checken. Kortom, onze vakantie in Spanje was heerlijk.

Nu moet ik dus even proberen terug te halen wat er allemaal is gebeurd in de 10e maand, en dan moet ik natuurlijk ook opletten dat ik niet stiekem dingen er tussen zet die na de vermaanddag zijn gekomen. Amitai heeft het kruipen goed onder de knie gekregen. In het begin was het allemaal nog een beetje onwennig, en bleef het kruipen beperkt tot een straal van, zeg, 1 meter van zijn uitgangspositie. Maar in de loop van de maand ontdekte hij de voordelen van zijn mobiliteit. De reis van de woonkamer naar de keuken, bijvoorbeeld, was aan het begin van de maand nog iets teveel van het goede. Maar toen hij eenmaal een keer zijn hoofd de hoek van het keukeneiland had gestoken, en de wereld niet ineens bleek te eindigen in een groot zwart gat, werd het onderdeel van zijn normale bewegingspatroon.

Daarnaast is hij ook begonnen zich op te trekken: de eerste keer echt op eigen benen staan! Natuurlijk, met behulp van de bank, onze benen, de wasmand... alles met enigszins de juiste hoogte voldoet. En dat is natuurlijk superhandig, want nu kan hij met zijn lieve kleine grijphandjes bij nog meer interessante spullen komen. En wij moeten dus weer iets beter gaan opletten wat we waar neerleggen. Gelukkig heeft Amitai ook snel geleerd hoe hij weer moet gaan zitten vanuit stand, dus zijn avonturen in de hoogte hebben nog niet tot nare valpartijen geleid.

De andere vooruitgangspunten zijn misschien wat minder opvallend, maar toch wel aanwezig. Amitai eet als een (hele kleine) bouwvakker. Hij speelt steeds meer spelletjes (kiekeboe, samen trommelen, de bal overgooien). Hij wordt nog steeds beter in het sjansen met andere mensen (ik wist niet dat het kon, maar ja, het kon). Hij kan gedag zwaaien. En als er iemand binnen komt die hij leuk vindt dan licht zijn hele gezicht op met een enthousiaste big smile. Allemaal nieuwe, en superleuke dingen!

En om zijn 10e vermaanddag te vieren hebben we Amitai op de 24e (toen we toevallig langs een speeltuintje kwamen tijdens een wandeling door San Sebastian) voor het eerst op de schommel gezet: een groot succes!

Weg

Ik ben veel weg geweest de afgelopen weken. En als ik niet weg was, dan was ik druk. Werk, leven, reizen, bloggen schoot er even bij in.

2 weken geleden had ik een congres in Engeland. 4 dagen was ik weg. Een hele zee tussen mij en de rest van mijn gezin. Voor het eerst sinds 9 maanden sliep ik alleen. Voor het eerst sinds nog veel langer als je de zwangerschap ook meetelt, want tsja, technisch gesproken slaap je dan ook nooit alleen, hoewel het lastig is te definieren wanneer zo'n wezen in je buik nu een persoon wordt.
Maar ja, voor het eerst lang weg van Amitai. Ik vond het wel spannend voordat ik weg ging. Terwijl ik bij het plannen van het congres, maanden geleden, dacht dat het een makkie zou zijn. Dan is hij al 9 maanden! Zo goed als volwassen!
Maar toen het eenmaal zo ver was, bleek het niet zo makkelijk. Ik moest niet huilen hoor. Maar ik voelde me wel vreemd alleen, vooral de eerste dag, toen ik net weg was. Maar, toen begon het congres, en had ik het ook wel weer druk met mijn eigen dingen. Dus toen ging het eigenlijk wel heel prima. Geen momenten van handeninhethaar, geen ikneemeeneerdervliegtuig. En natuurlijk was Amitai gewoon gelukkig zonder mij, in meer dan goede handen, gezellig samen met Yair. En natuurlijk was het ook wel eens lekker om gewoon te slapen, zonder onderbrekingen of vroeg wakker worden.
Oh, en een zak bevroren erwten is een uitstekende manier om gekolfde melk lekker koel thuis te krijgen. (Ik had geen koelelementen bij me, maar wel een koelkast in het congreshotel, dus ik had de gekolfde melk van de laatste 2 dagen bewaard. Ik moest alleen nog maar zorgen dat alles koel bleef tijdens de vliegreis.... Cue de diepvriesafdeling van de supermarkt! Amitai heeft de dagen daarna lekker erwtenpuree gegeten voor diner.)

Om even te kijken of ik nu echt helemaal in staat was om alleen te functioneren, zonder Yair en Amitai als vangnet ging ik vorige week meteen weer 2 dagen weg, voor een ander congres. Ook dat bleek goed te gaan. Heel mooi. De volgende stap volgt dit weekend: Amitai gaat een avond uit logeren. Zonder yair en zonder mij. Ik vind het weer spannend, maar het zal weer goed gaan, natuurlijk. Hij is al bijna 10 maanden! Hij is al bijna volwassen!

The wrong trousers

Nadat ik gisteren de vermaanddag post had gemaakt ging ik de foto's ook toevoegen aan de overzichtspagina van vermaanddagfoto's. Tot mijn schrik zag ik dat Amitai voor de foto's van de 9e vermaanddag dezelfde broek aan had als op de foto's van de 8e vermaanddag. Quelle horreur!!! Ik moest dus in alle haast nieuwe foto's nemen, want tsja, dat kan natuurlijk niet. 2 maanden achter elkaar dezelfde broek. Onmogelijk.

Dus, bij deze, nieuwe foto's:

Trouwens, ik keek de 'oorspronkelijke' vermaanddagfoto's door en kwam deze ietwat compromitterende foto tegen. Dat arme hondje!

Negende vermaanddag

Eindelijk! Amitai heeft nu net zo veel tijd doorgebracht buiten de baarmoeder als erin. Een keerpunt, en dat is te zien. Hij wordt nu heel snel een mens. Hij groeit, hij eet echt eten, hij kan zichzelf nu met gemak rond bewegen, zijn wereld wordt groter en groter. En net zoals met iedere verandering heb ik nu alweer moeite om te herinneren hoe hij hiervooor was. Als ik bijvoorbeeld het kleed nu pak om hem te fotograferen dan kan ik eigenlijk al niet meer geloven dat er een tijd was dat dat kleed bijna zijn hele wereld was, behalve als wij hem oppakten. Nu daarentegen mag ik blij zijn als hij 5 seconden op het kleed blijft liggen. Net lang genoeg om hem op de foto te zetten voor de vermaanddagfoto's!

Wat zijn de mijlpalen van deze maand? Het kruipen natuurlijk! Amitai kruipt dat het een lieve lust is. Eerst vooral kleine stukjes, maar nu, twee weken nadat hij heeft geleerd hoe het moet, worden de afstanden groter, en begint hij steeds meer van de wereld om hem heen te ontdekken. En dan vooral: alle snoeren in ons huis. Amitai blijkt dol op snoeren. Snoeren kan je in je mond stoppen, en, misschien nog leuker, je kan er aan trekken en meestal komt er dan iets mee (een laptop, een telefoon, een stekker...). Ik denk dat dit betekent dat het tijd is voor de volgende mijlpaal: de betekenis leren van het woord NEE.