25 weken

Week 25

ik kijk zo tevreden omdat we net een lekkere pannekoek met gesmolten chocola hebben 

gegeten die we eigenlijk voor Amitai hadden gekocht, maar meneertje bliefde het niet. 

En tsja, dat laat ons geen keuze natuurlijk!

Deze week is alweer onze een-na-laatste week in Sussex. Vandaar dat we de fotootjes op de campus hebben genomen, als tijdelijk afscheid. Tijdelijk, want volgend jaar April gaan we terug, voor 6 maanden dan. Deze twee maanden zijn behoorlijk snel voorbij gegaan, en we hebben het ook naar ons zin gehad, dus ik heb goede hoop dat hetzelfde geldt voor ons volgende verblijf. Maar ja, tegen die tijd, met twee kinderen, wie weet hoe het leven dan is... Leuker? Lastiger? Hetzelfde? Moeilijk te voorspellen. 

Deze week was trouwens wel een beetje zwaar, ergens had ik iets van een buikgriepje opgelopen, en dat hakte er hard in. 't Was na 2 dagen wel weer over, maar toch, blegh. Nu ben ik vooral een beetje moe, maar het is nog niet helemaal gelukt om echt bij te slapen. De combi van moeilijker slapen vanwege de zwangerschap, en Amitai die (heel soms, maar toch) af en toe een slechte nacht heeft, het telt allemaal bij elkaar op.

Tsja, ik klaag maar ik heb eigenlijk weinig te klagen. Over een paar dagen zijn Paul en Josan alweer hier, en daar kijk ik heel erg naar uit. En dan in het weekend weer terug naar Nederland... heerlijk! Eindelijk weer lekker in ons comfortabele bed slapen, met onze eigen spullen in ons eigen, lichte, ruime huis. Waar ik misschien nog wel het meeste naar uitkijk is dat ik eindelijk weer kan fietsen. Lopen is een beetje een klus met mijn huidige lijf. De grotere buik, het verminderde uithoudingsvermogen, de weke gewrichten, en dat in combinatie met de heuvels hier, ik heb er ondertussen wel genoeg van. Pufferdepuf. Ik kan niet wachten totdat ik de (platte!) wereld weer gewoon snel en gemakkelijk kan navigeren op twee wielen. 

Bijna goed

Amitai eet het liefst een boterham met "tandenpasta". 

Tot week 24

Zo, en toen was ik al weer 24 weken zwanger. De eerste 16 waren niet om over naar huis te schrijven, daarna kreeg ik het een beetje druk, maar nu heb ik geen excuus meer. Het is echt tijd om de boel weer eens te gaan documenteren, net zoals de vorige keer.

Week 20

niet echt een goede buikfoto, maar er zijn gewoon niet zoveel foto's van mij

Deze zwangerschap is anders. Fysiek, maar ook mentaal. Haha, dat klinkt een stuk zwaarder dan het echt is hoor! Hoewel ik het fysiek wel wat zwaarder vond, ik was misselijker dan de vorige keer en had minder mogelijkheid om bij te slapen dan toen ik zwanger was van Amitai (want nu is er een Amitai). En ik was al meteen groot! Bam, mijn buik explodeerde gewoon al na een paar weken.  Onbegrijpelijk precies waarom dat was, want qua vrucht en baarmoeder enzo viel er nog bijna niets te bekennen. Maar klaarblijkelijk is dat heel normaal, zo'n halve schijnzwangerschap bij de tweede.

 Week 22

voor het huis dat een maand lang ons huis was in Brighton

Maar vooral mentaal is het anders. De absolute onbekendheid en nieuwheid die er natuurlijk wel was bij de vorige zwangerschap is er wel af. Been there, done that, zoiets. Aan de andere kant voelt het nu ontelbaar veel echter en tastbaarder dan de vorige keer. De vorige keer konden we ons alletwee niets voorstellen bij dat wezen dat zich aan het ontwikkelen was in mij. Hij werd pas echt na de geboorte, daarvoor voelde het toch een beetje als een alien. Nu was het wezentje al snel veel meer een mensje in onze gedachten, zelfs toen het nog een betekenisloos klompje cellen was. De verwachtingen over de toekomst smelten nu makkelijker samen met de onbekende en ongekende realiteit van het moment, denk ik.

week 23

Dat maakte het ook wel wat enger in het begin: ineens voelden we ons alsof we echt iemand konden verliezen als deze zwangerschap het niet zou redden. Sterker nog, omdat het de vorige keer allemaal goed was gegaan voelde het alsof het deze keer wel mis moest gaan, alsof de kans op miskraam er een is zonder teruglegging. Wat natuurlijk niet zo is, en dat wisten wij ook wel, rationeel gezien, maar ik voelde me compleet overtuigd van het tegendeel. Gelukkig gaat alles tot nu toe goed met de vrucht, zo lijkt het, dus fingers crossed!

 

week 24 

dit is helaas niet in ons huis, maar in een hotel waar we verbleven voor een congresje

Ondertussen weten we ook dat het weer een jongen wordt, een tweede zoon voor ons en een broertje voor Amitai. Het lijkt mij ontzettend leuk, met 3 mannen, hoewel het precies het spiegelbeeld is van het gezin waar ik in opgroeide. Ik heb nog steeds geen idee of het echt uitmaakt, zonen danwel dochters, maar in ieder geval vind ik het leuk voor Amitai dat hij een brusje van hetzelfde geslacht krijgt. Ik denk dat het, qua interesses en ontwikkeling, maar ook cultureel gezien, iets makkelijker is om snel een ietwat diepere band op te bouwen als je alletwee man danwel vrouw bent. Maar ja, laten we wel wezen, als het een meisje was geweest had ik het ook leuk gevonden, en met 49% kans is dat maar goed ook.

Lange stilte

Tsja, zo was het ineens heel stil op het blog. Niet dat ik niets te vertellen had! Maar eerst had ik er geen fut voor, en daarna geen tijd, en toen... was het alweer nu.
Dus, wat is er gebeurd in de tussentijd? Het belangrijkste is een zwangerschap. Kort nadat we terug waren uit de Filippijnen bleek dat ik, zoals we hadden gehoopt, weer zwanger was. Een tweede kindje! Helaas bleek deze zwangerschap niet makkelijker dan de eerste, eerder zwaarder. De eerste 3 maanden was ik echt volledig van de wereld. Misselijk maar vooral moe. Uitgeput. Volledig leeg. Natuurlijk heeft Yair mij alles uit handen genomen wat hij mij uit handen kon nemen, toen ik het zo zwaar had. Maar ja, Amitai is er ook en die wilde ik natuurlijk ook nog aandacht en zorg geven, en daarnaast had ik ook nog gewoon mijn werk wat ik naar behoren (of beter ;-)) wilde uitvoeren. En dan blijft er bijzonder weinig energie over voor frivole zaken als koken, mijn benen scheren en bloggen.
Toen ik eenmaal uit het dal van de eerste zwangerschapsmaanden begon te klimmen was daar de volgende horde: het was bijna tijd om te gaan verhuizen. We hadden namelijk, heel genereus, geld gekregen van de Europese Unie om ons onderzoek te gaan doen bij de Universiteit van Sussex, waar ze allerlei interessante kennis hebben over het predictieve brein, en hoe dat dan wel niet te onderzoeken. Maarrrrr, die Universiteit van Sussex is in Brighton, Engeland, en dat is toch net iets te ver om dagelijks te bereizen vanuit Amsterdam. Dus, nieuw land, nieuwe stad, ander huis, andere opvang voor Amitai. En vanwege de algemene zwangerschapmalaise had ik nog zo goed als niets geregeld toen het opeens nog maar 2, oh nee, shit nog maar 1!! maand voor vertrek was. Mijn hervonden energie ging dus toen vooral zitten in dingen plannen en regelen en het presentabel maken van ons huis, zodat andere mensen erin zouden willen wonen. En dat laatste is heel aardig gelukt. Sterker nog, toen wij vertrokken was ons huis mooier dan het ooit is geweest toen we er nog in woonden! Geloof je het niet? Ik eigenlijk ook niet, daarom kijk ik soms even naar deze foto's. Gelukkig mogen we er terug in gaan wonen als we terug zijn in Amsterdam voor mijn onderwijsverplichtingen en zwangerschapsverlof.
Ik zal binnenkort weer eens beginnen met het documenteren van De Nieuwe Buik, zodat we weer wat leuke maandelijkse foto's hebben om later op terug te kijken. En natuurlijk wat updates over Amitai!

De 20e en 21e vermaanddag

 Zo ja hup even twee vermaanddagen in een post. De 20e vermaanddag was vlak voordat we op onze grote vakantie naar de Filipijnen vertrokken. Ik had nog wel een paar fotootjes geschoten van Amitai die probeert (en faalt, helaas) om zijn eigen broek aan te trekken, maar ik had geen tijd meer om er een post van te maken. Te druk met inpakken en reis plannen en dergelijke! Dus, vandaar, met ruim een maand vertraging, toch nog wat foto's. Helaas is zo'n maand tijd wel genoeg om de exacte herinneringen uit te wissen aan wat Amitai nu allemaal precies had bijgeleerd en gedaan in zijn 20e levensmaand. Ik denk eigenlijk niet zo heel veel, want ik kon ook niet echt een onderwerp bedenken voor de foto's.
Zoals je kan zien is zelf zijn kleren aan trekken op de 20e vermaanddag nog een stap te ver, en dat is het nog steeds. Maar, als ik iets kan identificeren als een verandering in maand 20 is dat hij meer zelf gaat proberen te doen. Zoals kleren aan doen (lukt niet), schoenen aan doen (lukt soms), alle trappen oplopen naar ons appartement (lukt aardig). Het is eigenlijk wel handig, dan hebben Yair en ik het weer iets makkelijker! Ik zou ook eigenlijk meer ruimte moeten gaan bieden voor zijn eigenheid. Misschien zou ik hem zelf zijn kleren kunnen laten uitkiezen 's ochtends? Of misschien kan hij al een beetje helpen met eten koken? Ik ben zo gewend om alle keuzes voor hem te maken, en alle dingen voor hem te doen dat het bij mij een kleine omslag in mijn denken vereist, om hem meer vrijheid te bieden.

Tijdens Amitai 21e levensmaand waren we grotendeels in de Filipijnen. Hoewel ik niet bepaald grote ontwikkelingsstappen heb geobserveerd daar, is hij volgens mij wel flink gegroeid zo op vakantie, en zijn gezicht vond ik ook veranderd, hoewel ik niet echt kan duiden wat er nou precies anders is. Zijn motoriek en ruimtelijk inzicht is wel echt vooruit gegaan. Voor de vakantie kon hij nog niet echt blokken stapelen, helemaal niet als ze verschillende groottes hadden. Nu gaat dat eigenlijk zonder probleem. Ook op de iPad (het enige speeltje dat we mee hadden genomen op vakantie) heeft hij ineens een aantal puzzel-apps onder de knie die hij voorheen echt niet voor elkaar kreeg. Oh, en hij heeft Engels leren spreken. Haha, not, maar hij zegt wel netjes "bye bye" als we ergens weg gaan.
We proberen hem ook een beetje in de richting van zindelijkheid te coachen, omdat hij steeds vaker aangeeft wanneer hij moet "gaan". Maar tot nu loopt het nog niet in zo'n vaart, hoewel we hem wel steeds vaker au naturel laten rondlopen thuis. Zo ook tijdens de bovenstaande fotosessie. Smal kontje heeft hij dan ineens, zonder die dikke katoenen luier. En wij dweilen wat vaker.