vrijdag 12 oktober 2012
Communiceren
Gisteren tijdens het eten probeerde Amitai zelf zijn hartige taart naar binnen te werken, maar het lukte hem niet om meer dan een iniminie stukje op zijn vork te krijgen. Na een aantal microscopisch kleine hapjes zette hij gedecideerd zijn vork in zijn bakje met eten, schoof het geheel naar mij en keek mij verwachtingsvol aan. Mijn hart smolt! Eindelijk communicatie die verder gaat dan NEEEEE DAT WIL IK NIEEEEEET (huilkrijsduwweg).
donderdag 11 oktober 2012
Rijstebrij
Amitai is een hardcore fan van rijst. Witte rijst zonder iets erbij. Er mag wel iets bij, maar het hoeft niet. Als hij zijn gedachten zou kunnen formuleren, dan zou hij iedere avond (en middag en ochtend) vragen om rijst. Dus toen er gisteren rijst over was, zelfs nadat Amitai na het normale eten nog drie keer een bakje rijst had gegeten, dacht ik ha! Jaja! Rijstepap! Op die manier wordt rijst voor ontbijt ineens sociaal aanvaardbaar. Dus de overgebleven rijst heeft lekker een avondje staan pruttelen, met melk en een beetje water (ik heb nog nooit een recept gebruikt voor rijstepap, ik doe er altijd zo veel melk bij als nodig. En dit keer ook wat water, ik gok 3 delen melk op 1 deel water, zodat de boel minder ging aanbranden/ overkoken. Maar ja, lekker duidelijk dus voor diegenen die nu geinspireerd zijn om zelf rijstepap te gaan maken. Ach, google biedt vast uitkomst voor jullie!).
Vanochtend was het aangenaam wakker worden, met de rijstebrij in het vooruitzicht. Ik dacht wel dat bruine suiker (mijn standaard toevoeging aan rijstepap) niet helemaal geschikt was voor Amitai. Ik voedt hem dan wel niet suikervrij op, maar gewoon een kwak suiker in het ontbijt, dat gaat mij ook weer een beetje ver. En bovendien heb ik ook geen bruine suiker in huis, dus zelfs al had ik dat gewild dan kon het nog niet. Om de pap toch nog wat op te leuken heb ik een appel in stukjes gesneden en lekker gebakken in boter totdat deze net goudbruin was, en daarna nog snel wat banaan in plakjes in de pan erbij gedaan.... En ik moet zeggen: rijstepap met gebakken appel en banaan = yum! Misschien nog wel beter dan rijstepap met bruine suiker. En het voelde als een best wel gezond ontbijt. Dat is het natuurlijk niet echt, maar he, who cares. Het was in ieder geval lekker.
woensdag 10 oktober 2012
Duivels
Hemeltje, het getal van het beest duikt zomaar ineens op in onze spaarrekening voor nood en gezelligheid. Dubbel, nog wel! Hoog tijd voor wat duiveluitdrijving in de vorm van geld bijstorten...
dinsdag 2 oktober 2012
Wind
Ik ben een groot fan van windmolens. Ik word altijd vrolijk als ik langs zo'n vriendelijke reus rijdt (meestal in de auto, wat eigenlijk wel weer triest is, fossiele brandstoffen verstoken terwijl die arme molen zo zijn best staat te doen!). Een van de coolste dingen die ik heb gezien op onze reis door de VS was het reusachtige windmolenpark in de woestijn in California, vlak bij Palm Springs. Supercool.
En nu ben ik hopelijk binnenkort eigenaar van mijn eigen hele kleine stukje windmolen! Ik heb namelijk net "Winddelen" gekocht, bij De Windcentrale. Als de overige aandelen in de molen ook worden verkocht dan krijg ik de komende 16 jaar stroom van eigen windmolen. Dan wordt het ineens een stuk leuker om te stofzuigen, of om mijn telefoon op te laden, en wie weet bespaar ik dan ook nog wat geld. Op de lange termijn dan, want nu is het vooral een investering. Ik ben er in ieder geval heel erg blij mee. En voor de andere eigenaars van Winddelen: het puntje van een van die drie wieken, dat is dus van mij he?
En nu ben ik hopelijk binnenkort eigenaar van mijn eigen hele kleine stukje windmolen! Ik heb namelijk net "Winddelen" gekocht, bij De Windcentrale. Als de overige aandelen in de molen ook worden verkocht dan krijg ik de komende 16 jaar stroom van eigen windmolen. Dan wordt het ineens een stuk leuker om te stofzuigen, of om mijn telefoon op te laden, en wie weet bespaar ik dan ook nog wat geld. Op de lange termijn dan, want nu is het vooral een investering. Ik ben er in ieder geval heel erg blij mee. En voor de andere eigenaars van Winddelen: het puntje van een van die drie wieken, dat is dus van mij he?
zaterdag 29 september 2012
Kunst 2
Ik had nog geen update geschreven over mijn bezoek aan die veiling. Om te beginnen, geen van de objecten waar ik eerder over had gepost zijn nu van mij. Allemaal zijn ze voor meer geld dan ik ervoor over had 'gewonnen' door anderen. Sommigen voor heel veel meer geld (ik geloof dat die ene tekening voor 400 euro is verkocht, reken daar nog 29% veiling kosten bij en dan is dat mijns inziens Veel Geld). Maar gelukkig is het enige wat ik echt wilde hebben nu wel van mij. Ik wilde deze foto zo graag hebben dat ik er niet eens over durfde te reppen hier op het blog. Stom? Zeker! Maar desalniettemin is deze foto van Erzebet Baerveldt nu toch van mij:
Onder de andere werken die onder de hamer gingen waren geen foto's, en relatief weinig moderne kunst. Het was dus moeilijk om in te schatten hoe het bieden op "mijn" foto zou gaan verlopen. Mijn max was 200 euro, had ik besloten voordat de veiling begon. Dus, na aftrek van de 29% veilingkosten zou mijn hoogste bod niet meer dan 150 euro mogen zijn. Ik had geen idee of dat genoeg zou zijn, en ik was best wel zenuwachtig toen deze dame eindelijk naar voren werd gebracht, nadat ik al 150 andere werken onder de hamer had zien gaan. Het bieden begon op 50 euro, iemand had een papieren bod uitgebracht (dan biedt het veilinghuis namens de persoon die de commissie heeft uitgegeven tot de max van die persoon). Ik stak, trillerig, mijn papiertje met mijn veilingnummer omhoog. 60 euro. Had de papieren bieder nog meer in zijn mars? Zouden er anderen in de zaal geinteresseerd zijn? Voordat ik zelfs maar die gedachten had geformuleerd was de hamer al gevallen en bam! de blauwe buste was van mij. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best wel een beetje beduusd was. Zo vol ongeloof dat niemand anders haar wilde hebben dat ik helemaal vergat om mijn veilingnummer nogmaals omhoog te steken zodat ze mijn nummer konden noteren (ze moesten er speciaal om vragen, hoe beschamend amateuristisch van mij!). Maar ja, wel echt fantastisch dus. De foto heeft nu een prominente plek boven de bank. Eigenlijk is ie daar net te klein voor, het staat een beetje vreemd. Maar ik ben er zo ontzettend blij mee dat ik deze nieuwe schat moeilijk op een andere, minder in het oog springende plaats kan hangen. Misschien over een tijdje.
Als kadootje voor Yair had ik ook nog deze tekening gekocht:
Dat was een beetje een impulsaankoop. Ik had deze tekening niet vooraf gezien, niet in de online catalogus en ook niet tijdens de kijkdagen. Maar toen hij naar voren werd gebracht kreeg ik er een beetje een eerste wereldoorlog gevoel bij, en Yair is daar heel erg in geinteresseerd. Dus ik dacht dat het misschien wel een leuk kado zou zijn voor hem, als er niet teveel andere bieders zouden zijn (en de prijs dus niet te hoog zou liggen). Nu is het zo dat ieder werk op een bepaalde prijs wordt ingezet, op basis van een inschatting van het veilinghuis. Als niemand biedt, dan gaat de prijs omlaag. Biedt er nog niemand, dan gaat de prijs weer omlaag, etc etc. Deze tekening startte op 50, geen bieders, en ik hield mijn mond. OK, 20 dan. No takers. 10? Ik hield met moeite mijn arm omlaag. Dus uiteindelijk heb ik deze tekening voor 5 euro kunnen krijgen, het laagst verkopende item van de hele avond. In mijn ogen volkomen onbegrijpelijk en onterecht, maar ja. Dank zijn mijn ijzeren zelfbeheersing heb ik toch maar mooi weer 45 euro bespaard, en zijn wij een originele Armand Rassenfosse rijker.
Eigenlijk was mijn oorspronkelijke idee om deze tekening met Sinterklaas aan Yair te geven, maar ik kon het gewoon niet voor me houden toen ik eenmaal thuis was. En hij was en is er, zoals ik verwachtte, heel erg blij mee. Het is niet bepaald een vrolijke tekening, maar de Eerste Wereldoorlog was nou ook niet bepaald een vrolijke bedoening. Juist dat maakt het een beeldend werk, vind ik zelf.
Kort gezegd, ik vond het echt fantastisch, deze veiling. Ik ga zeker nog een keer, dus uhmm, als je nog behoefte hebt aan een leuk stukje kunst voor aan de muur, je kan mij altijd opdracht geven om voor je te zoeken!
Onder de andere werken die onder de hamer gingen waren geen foto's, en relatief weinig moderne kunst. Het was dus moeilijk om in te schatten hoe het bieden op "mijn" foto zou gaan verlopen. Mijn max was 200 euro, had ik besloten voordat de veiling begon. Dus, na aftrek van de 29% veilingkosten zou mijn hoogste bod niet meer dan 150 euro mogen zijn. Ik had geen idee of dat genoeg zou zijn, en ik was best wel zenuwachtig toen deze dame eindelijk naar voren werd gebracht, nadat ik al 150 andere werken onder de hamer had zien gaan. Het bieden begon op 50 euro, iemand had een papieren bod uitgebracht (dan biedt het veilinghuis namens de persoon die de commissie heeft uitgegeven tot de max van die persoon). Ik stak, trillerig, mijn papiertje met mijn veilingnummer omhoog. 60 euro. Had de papieren bieder nog meer in zijn mars? Zouden er anderen in de zaal geinteresseerd zijn? Voordat ik zelfs maar die gedachten had geformuleerd was de hamer al gevallen en bam! de blauwe buste was van mij. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best wel een beetje beduusd was. Zo vol ongeloof dat niemand anders haar wilde hebben dat ik helemaal vergat om mijn veilingnummer nogmaals omhoog te steken zodat ze mijn nummer konden noteren (ze moesten er speciaal om vragen, hoe beschamend amateuristisch van mij!). Maar ja, wel echt fantastisch dus. De foto heeft nu een prominente plek boven de bank. Eigenlijk is ie daar net te klein voor, het staat een beetje vreemd. Maar ik ben er zo ontzettend blij mee dat ik deze nieuwe schat moeilijk op een andere, minder in het oog springende plaats kan hangen. Misschien over een tijdje.
Als kadootje voor Yair had ik ook nog deze tekening gekocht:
Dat was een beetje een impulsaankoop. Ik had deze tekening niet vooraf gezien, niet in de online catalogus en ook niet tijdens de kijkdagen. Maar toen hij naar voren werd gebracht kreeg ik er een beetje een eerste wereldoorlog gevoel bij, en Yair is daar heel erg in geinteresseerd. Dus ik dacht dat het misschien wel een leuk kado zou zijn voor hem, als er niet teveel andere bieders zouden zijn (en de prijs dus niet te hoog zou liggen). Nu is het zo dat ieder werk op een bepaalde prijs wordt ingezet, op basis van een inschatting van het veilinghuis. Als niemand biedt, dan gaat de prijs omlaag. Biedt er nog niemand, dan gaat de prijs weer omlaag, etc etc. Deze tekening startte op 50, geen bieders, en ik hield mijn mond. OK, 20 dan. No takers. 10? Ik hield met moeite mijn arm omlaag. Dus uiteindelijk heb ik deze tekening voor 5 euro kunnen krijgen, het laagst verkopende item van de hele avond. In mijn ogen volkomen onbegrijpelijk en onterecht, maar ja. Dank zijn mijn ijzeren zelfbeheersing heb ik toch maar mooi weer 45 euro bespaard, en zijn wij een originele Armand Rassenfosse rijker.
Eigenlijk was mijn oorspronkelijke idee om deze tekening met Sinterklaas aan Yair te geven, maar ik kon het gewoon niet voor me houden toen ik eenmaal thuis was. En hij was en is er, zoals ik verwachtte, heel erg blij mee. Het is niet bepaald een vrolijke tekening, maar de Eerste Wereldoorlog was nou ook niet bepaald een vrolijke bedoening. Juist dat maakt het een beeldend werk, vind ik zelf.
Kort gezegd, ik vond het echt fantastisch, deze veiling. Ik ga zeker nog een keer, dus uhmm, als je nog behoefte hebt aan een leuk stukje kunst voor aan de muur, je kan mij altijd opdracht geven om voor je te zoeken!
Abonneren op:
Posts (Atom)