Amitai spreekt

Ik post veel te weinig over Amitai, en dat terwijl hij ons iedere dag weer verrast en vermaakt met zijn vrolijke gezelligheid, inventiviteit en allesomvattende schattigheid. Maar ja, ik kan niet heel een blog vullen met gedweep over mijn eerstgeborene. Maar een post over alle dingen die hij zegt, en die ik wil onthouden, dat kan natuurlijk wel. Dus bij deze, een verzameling Dingen Die Amitai Heeft Gezegd, met daarbij wat random foonfoto's van de afgelopen maanden.

"Ik heb het omgeknoeid!" als hij een glas, beker of bakje met inhoud omgooit.

Een maand of 2 nadat Zev was geboren: "Zevje is van Marte, en Amitai is van Abbaatje." Niet speciaal grappig, maar wel confronterend vond ik. Want inderdaad, die eerste maanden zat Zev eigenlijk aan mij vastgeplakt, terwijl Yair het grootste deel van Amitai's dagelijkse zorg op zich nam. Het was op een gegeven moment zelfs zo dat als ik Zev een keer niet in de draagzak/ op mijn arm/ op schoot/ op mijn borst had dat Amitai soms ineens met grote schrikogen vroeg "Waar is Zev nou?". Alsof ik 'm ergens per ongeluk had laten liggen.

"Wil je mij lukken?" oftewel wil je mij helpen? Omdat ik vaak zeg "Lukt het? Zal ik je even helpen?" als het lijkt alsog hij ergens hulp bij nodig heeft. Ik neem aan dat daar de associatie tussen lukken-helpen is ontstaan.

Toen we net een paar weken in Engeland woonden begon Amitai al snel wat Engels op te pikken. Zijn eerste woord na zijn eerste dag op het kinderdagverblijf was mine, gevolgd door This one. Beiden natuurlijk uberpraktisch voor in een omgeving waar andere kinderen de hele tijd jouw spullen willen afpakken (miiiiiiiiiine) terwijl jij alles wil hebben (this one en this one en this one en this one). Heel eventjes sprak Amitai ook een mengelmoesje van Nederlands en Engels door elkaar: 
"Ik wil deze this one."
"Dat is de door van de cat." (wijzend op een kattenluik)
Dat heeft niet lang geduurd trouwens, hooguit een week. Nu lijkt hij de talen netjes gescheiden te houden.

We liepen over de campus van de bushalte naar het kinderdagverblijf. Wijzend naar een vrij nondescript gebouw: "Daar zijn twee winters." Hmmmmm, OK? Het duurde even voor ik had uitgevogeld wat hij precies bedoelde, maar na goed kijken zag ik dat hij wees naar de airconditioning units. Eerder die week hadden we een andere route genomen waarbij we vlak langs vergelijkbare units liepen, en er kwam een luchtstroom uit (Amitai vond dat maar niets trouwens, doodeng).
luchtstroom = wind
ding dat luchtstroom genereert = een winter
Weet hij veel dat je wind met een -d schrijft terwijl je een /t/ uitstpreekt!

Nadat ik hem poffertjes had gegeven met een plakje banaan op elk poffertje (om het toch nog een beetje gezond te maken)
Amitai: "Mag ik nog meer koffertjes?"
ik: "Nee, het is poffertjes, met een P"
Amitai: "Nee, met banaan toch?"

En dan zijn er nog de woorden die hij consistent verkeerd uitspreekt. Altijd maar weer, sommigen al maanden lang. Politiedeauto,bijvoorbeeld, en palaplu. Het maakt niet uit hoe vaak wij hem verbeteren, of zelf het goede voorbeeld geven door nog maar eens te zeggen "Ja inderdaad, jij hebt je paRRRRaplu goed vast". Ik merk dat ik zelf steeds meer moeite krijg om die woorden goed te blijven zeggen. Gelukkig heb ik het met volwassenen niet vaak over politiedeauto's.

Een nieuw net-niet-goed opgepikt woord is trouwens dierosaurus (een vriendje op het kinderdagverblijf is helemaal gek van dinosaurussen), maar die vind ik zo ultiem schattig dat ik hoop dat hij het nog lang fout blijft houden.

Karma

Ooit had ik een kat, Ceau de Kloet. Ceau was lief en gezellig voor mij, maar niet zozeer voor alle andere mensen die ze tegenkwam. Dit werd een beetje beter als ze naar buiten kon gaan, dus zo gauw ik van mijn kleine appartementje, 1 hoog zonder balkon, verhuisde naar een groter appartement op de begane grond met een klein tuintje installeerde ik een kattenluik. Kat gelukkiger, Yair veilig(er), iedereen blij. Die bezoekjes buiten zorgden er wel voor dat Ceau niet meer op de kattenbak ging, maar haar behoeftes elders deed. Sja, wat kon ik eraan doen? Katten blinken niet echt uit in leervermogen, en Ceau was geen uitzondering. Ik zag mezelf niet echt een heel programma ontwikkelen met beloningen en straffen zodat ze weer op de kattenbak zou gaan poepen. Sterker nog, ik vond het wel relaxed, een leven zonder kattenbak verschonen. Wie niet?

Nu hebben we geen kat meer, Ceau is alweer een paar jaar wijlen. Maar we hebben wel een tuin, gedurende de tijd dat we in Brighton wonen. En nu ervaar ik de andere kant van de medaille. Want al die poep die niet in de kattenbak gaat, waar komt die terecht. Juist! In de tuin. Vaak in andermans tuin. In dit geval, in mijn tuin. Yuk.

Tsja, karma is karma.

Zev's vierde vermaanddag

Voordat je denkt dat het klimaat in Brighton wel erg zonnig en zomers is om zulke vermaanddagfoto's te kunnen nemen in Mei: We waren in Portugal op Zev's vierde vermaanddag (en ja, ik heb plichtsgetrouw zijn foto-achtergrondje ingepakt samen met de zwembroeken en luiers en wat je verder allemaal mee sjouwt als je met twee kinderen op vakantie gaat. En ik was het blokje met het maandnummer erop vergeten.... misschien dat ik die er ooit nog in photoshop, als ik een overzicht maakt van alle foto's). Een warme zonnige week in de Algarve, in een groot huis met uitzicht op zee en een eigen zwembad. Ik voelde me wel erg een gezin op een gezinsvakantie daar, maar ik moet ook toegeven dat het eigenlijk wel lekker was. Het is waar, we hebben zo goed als niets gedaan. Een vakantie zonder museum, ruïne, of geinig oud stadje voelt voor mij bijna niet als een echte vakantie. En toch heb ik een heerlijke vakantie gehad. En Zev leek het ook erg prettig te vinden, hij vaart duidelijk wel bij een warmer klimaat. Zev ontpopt zich toch echt als een koukleum, of een warmteliefhebber, wat je wil. Daarom heb ik besloten om hem, nu we weer terug zijn in koeler oorden, standaard warmer aan te gaan kleden. Altijd een trui meer dan ik op basis van mijn eigen inschatting zou doen. En dat lijkt goed te werken, hij lijkt ook echt weer net een tikje tevredener (alhoewel dit natuurlijk niet bepaald een dubbelblind onderzoek is, dus wie weet maakt het eigenlijk geen reet uit).

In de vierde maand van zijn leven is Zev, voor mijn gevoel, eindelijk op aarde geland. Hij is nu echt hier. Hij kijkt rond en lijkt de dingen en de mensen om hem heen te zien. Hij maakt contact. Hij draait zich om, met de intentie, zo lijkt het, om daadwerkelijk te bewegen. Hij schatert het uit. Hij kraait van plezier, en schreeuwt van ongenoegen. Hij brabbelt mee tijdens gesprekken.
Ik heb wel eens ergens gelezen dat aan die eerste drie maanden na de geboorte wordt gerefereerd als het vierde trimester van je zwangerschap. Mensenkinderen, zo las ik, worden eigenlijk te vroeg geboren, omdat als ze de volledige draagtijd zouden doorlopen hun hoofd (met dat bizar grote mensenbrein erin) niet meer door het bekken zou passen. En aangezien de evolutie klaarblijkelijk niets voelde voor vrouwen met een driedubbele heupomtrek en bijpassende enorme bekkens, werd er 'gekozen' voor de kortere draagtijd, waarbij de onderontwikkelde babies dan maar buiten de baarmoeder verder moesten rijpen. Waarschijnlijk allemaal onzin, een leuk evofabeltje,  maar zo voelde het wel, bij Zev. Alsof hij nog zat weggeborgen in een onzichtbaar coconnetje, waar hij vooral behoefte had aan voeding, warmte, de nabijheid van een hartslag en het ritme van beweging, maar verder weinig input of output kon ontvangen en geven. In de afgelopen maand is dat echt veranderd.

Ik merk dat dit het voor mij ook makkelijker maakt om Zev's moeder te zijn. Het is misschien raar (of triest? of hoogdravend?) om te zeggen, maar de herkenning in zijn ogen is een erkenning van al het werk dat kost om zo'n babietje in leven en gelukkig te houden. Zowel bij Amitai als bij Zev voelde ik al snel na de geboorte een basale band. Dit kind hoort bij mij. Ik wil het dicht bij me hebben. Maar net zoals bij Amitai duurde het echt 2, 3 maanden voordat ik echt die diepe interpersoonlijke connectie voelde met Zev. Ik hou van dit kind. Juist misschien omdat ik het gevoel had dat ze nog niet helemaal daar waren, nog niet helemaal geland, in die eerste weken. Of misschien heeft het niets te maken met mijn kinderen en hun ontwikkeling, maar ligt dat gewoon helemaal aan mij. Heb ik tijd nodig om mijn moeder-kind band echt tot stand te laten komen.
Anyway, blablabla, ik ik ik, en dat in een stuk dat helemaal niet over mij gaat, maar over Zev en zijn ontwikkeling. Had ik al verteld dat hij kan rollen? Alleen van zijn rug naar zijn buik, en niet andersom, maar het is een begin.

De dingen

Ik probeer niet materialistisch te zijn, maar ik slaag daar niet zo heel goed in. Want ik ben compleet afhankelijk van Dingen. Toen we vorig jaar twee maanden in Brighton zaten met alleen maar een paar koffers met kleren merkte ik hoe prettig ik het eigenlijk vind om mijn eigen spullen om me heen te hebben. Of in ieder geval spullen die ik zelf heb uitgekozen. En nu we hier weer zijn, met twee kinderen en twee banen, merk ik in hoeverre ik echt afhankelijk ben van Dingen. Die paar dagen zonder magnetron, zo onhandig! De gedacht te leven zonder wasmachine? De hel.

En dan zijn er nog De Dingen die ons leven zoveel leuker en makkelijker maken. Het lijkt een onbetekenend dingetje, maar Fopspenen maken voor ons zoveel verschil. Amitai is er al jaren grote fan van, en het biedt hem onmiddelijke ontspanning en troost. Maar Zev wilde er maar niet aan. De eerste 3 maanden wist hij niet hoe snel hij speentjes eruit moest werken, en daarmee was er ofwel de keuze tussen, sja, mijn "spenen" of diep oneindig ongeluk als hij zich niet helemaal senang voelde. En ik had niet altijd zin om een kind aan me te hebben hangen, dus dat betekende toch regelmatig een ongelukkige Zev. Net toen ik het bijna op had gegeven, was daar het moment dat Zev ineens enthousiast toehapte, en hij is niet meer gestopt. En het maakt een wereld van verschil, vooral bij het slapen gaan. Zev heeft wel een heel specifieke smaak in fopspenen, hij neemt alleen dit model:

Een Amerikaans type, waarvan ik ooit een exemplaar opgestuurd had gekregen voor Amitai van vriendin A. Ik herinnerde me nog dat Amitai met dit model ook had geleerd om de speen te waarderen (hoewel hij daarna snel overstapte op het standaard model), dus toen ik dat speentje weer tegenkwam bij het opruimen en inpakken voor de verhuizing leek het me logisch om er bij Zev ook een poging mee te wagen. En jawel! Helaas heeft Zev de overstap naar gewone spenen nog niet gemaakt, dus we hebben een voorraadje van deze speentjes aangelegd. Gelukkig zijn ze hier in de UK wel te krijgen met wat speurwerk.

De grote ontdekking van de afgelopen maand is de slow cooker: hoe heb ik ooit geleefd zonder dit fantastische apparaat? Je gooit er 's ochtends of tussen de bedrijven door wat groenten en een proteïne in, misschien een sausje erbij, of een blikje tomaten of gewoon een klein beetje water en dan kom je er een paar uur tot een werkdag later bij terug en je hebt een maaltijd. Echt, uitvinding van de eeuw. We hebben de afgelopen 4 weken misschien 6 'gewone' maaltijden gekookt, waarbij we de slow cooker niet gebruikt hebben. Verder is het all slow cooking all the time.

En natuurlijk is er niets heerlijker om thuis te komen in een huis waar het ene apparaat voor je heeft gekookt, terwijl het andere apparaat je huis heeft gestofzuigd. Onze stofzuigrobot gaat al een tijdje mee, maar we blijven grote fans. Amitai niet, die weet niet hoe snel hij weg moet komen als de 'broembra' opstart. Maar ja, hij heeft nog nooit daadwerkelijk een huishouden draaiende moeten houden, dus hij weet niet hoe heerlijk het is, zo'n robot die je een deel van het werk uit handen neemt. Het blijft jammer dat het ding niet ook nog even opruimt... dat moeten we nog steeds zelf doen. Maar doordat hij iedere dag zijn rondjes rijdt zorgen wij er ook voor dat huis iedere dag aan kant is (anders stikt ie weer in een sok of rondslingerend speeltje). Het komt er inderdaad op neer dat wij worden rondgecommandeerd door een robot, maar ja, daar kan ik wel mee leven. Ik ben immers een overtuigd materialist op filosofisch gebied, dus wat dat betreft mag ik geen onderscheid maken tussen robots en mensen!

Zev's derde vermaanddag

Oei oei. Het zijn niet de mooiste foto's, van Zev's derde vermaanddag. Kreukerige achtergrond (geen strijkijzer meeverhuisd!) en Zev bleef maar ernstig kijken, wat ik ook deed met rammelaars, rare stemmetjes en gezichtsuitdrukkingen. Waarom bleek wel aan het einde van de fotosessie: pfffffrrrrflubber, hij moest poepen. En toen dacht ik, laat maar. Ik ga poep ruimen. Ik heb net een internationale verhuizing achter de rug, een paar minder geslaagde foto's zijn niet het einde van de wereld.

Maar ja, inderdaad, aan het einde van zijn derde levensmaand is Zev naar Brighton verhuisd. En wij ook, maar dat zal je wellicht niet verbazen. Het is maar voor een half jaar, maar dat is net te lang om uit een koffer te leven, dus we zijn verhuisd met een bestelbus vol spullen (veeeeeel speelgoed voor Amitai, en ook nog wat meubels en keukenspullen) naar een schattig blauw huisje in een superleuk wijkje midden in Brighton. En de verhuizing was niet de enige grote overgang: ondertussen ben ik ook weer aan het werk, soort van in ieder geval, totdat de wendagen bij het kinderdagverblijf eindelijk eens voorbij zijn en ik echt volle dagen kan gaan werken.

Ik vind het leuk om weer te gaan werken, maar ik ga de dagen alleen met Zev wel missen. Tuurlijk, het was wel een beetje saai op het einde, de Zevdagen, maar leuk saai, meditatief saai. Rustig voeden, beetje tv kijken (Homes under the hammer, ik ga je missen!), wandelingetje maken met een slapende Zev in de draagzak, huis aan kant maken, beetje koken en verder niks.... totdat Amitai weer terug kwam van het kinderdagverblijf met Yair en alle drukte en gezelligheid. Ach, ik heb er, vooral de laatste maand, toen ik Zev en zijn wensen en behoeften eindelijk een beetje beter leerde kennen, echt van genoten. Nu begint het echte leven weer.

Hoewel het erop lijkt dat de Engelsen het maar bizar vroeg vinden, om na 3 maanden weer aan het werk te gaan. Zev is de jongste baby ooit op dit kinderdagverblijf, van een kolfruimte hebben ze nog nooit gehoord op de universiteit (alhoewel ze het wel een leuk idee vonden om een of andere emancipatie-award in de wacht te slepen), en iedereen vindt het maar wat moedig van me dat ik 'nu alweer' aan het werk ga. Ik laat ze maar in die waan, en vertel ze niet dat hordes Nederlandse vrouwen precies hetzelfde doen. 

Zev groeit ondertussen lekker door. En hij slaapt ook lekker door! Tuurlijk, hij wordt 's nachts wel eens wakker, maar het lijkt erop dat hij zo tussen 9 en 5 vaak geen voeding meer nodig heeft. De doorzetter. Vanzelfsprekend was afgelopen nacht een uitzondering op de regel, met een hysterische huilhalfuurtje rond half een, gevolgd door een nasnikkende nachtvoeding, maar meestal doet hij het prachtig en kan ik, op een of twee keer een speentje erin stoppen, lekker een paar uur doorslapen. Laten we nu allemaal heel hard hopen dat dit zo blijft, en dat ik het niet heb verpest door het hier op te schrijven. Want tsja, de goden doen niets liever dan blogs lezen, en ons straffen voor onze online overmoed.
Heef Zev nog nieuwe dingen geleerd afgelopen maand? Hij kan zijn hoofd eventjes omhoog houden als je hem op zijn buik legt. Maar dat doen we eigenlijk niet vaak genoeg (het trieste lot van het tweede kind, wij jonge ouders hebben geen tijd voor dat soort onzin), dus echt lang doet hij dat nog niet. Rollen zit er ook nog niet in, maar soms, zoals in bovenstaande foto, lijkt hij wel een beetje een beginnetje te maken. Hij kijkt lekker rond, houdt zichzelf als hij met ondersteuning zit aardig rechtop, brubbelt zo nu en dan mee met onze gesprekken ("prrrrrrfff, brruuuuu", met lekker veel spuugbubbels), en lacht naar niemand zo breed als naar Amitai en Yair.