zaterdag 5 juli 2014

Zev's zesde vermaanddag

Zev is een heel half jaar oud. Zes maanden! En het echte hulpeloze baby-achtige is er nu wel af. Ja, ok, hij is nog wel hulpeloos. En een baby. Maar het échte echte hulpeloze baby-achtige is weg, als je begrijpt wat ik bedoel. Hahaha, nee, jullie hebben geen idee. Ach, ik eigenlijk ook niet. Ik zeg het iedere week weer, totdat het op een gegeven moment echt waar is, en hij zijn eigen boterhammen smeert. 


In zijn zesde levensmaand is Zev enorm veranderd. Hij kan met gemak omrollen, en dat gecombineerd met een beetje wurmen maakt dat hij van statisch naar enigszins mobiel is gegaan. Dat is leuk voor hem, en een beetje onhandig voor ons want nu moeten we officieel oppassen waar we hem neerleggen. Het lijkt ook wel alsof zijn toegenomen mobiliteit ook direct zijn nieuwsgierigheid en hebberigheid stimuleert. Hij ziet meer dingen in zijn omgeving, en wil ze ook hebben, vasthouden, manipuleren, in zijn mond stoppen, rondzwaaien. En natuurlijk geeft dat ook net een tikje meer frustratie, want soms lukt dat niet.


Als we hem rechtop zetten kan hij ook een beetje zitten. Nog niet superlang of superstabiel, maar in de loop van de maand is hij gegaan van wiebel-val naar wiebel-corrigeren-wiebel-corrigeren-eventjeszitten-wiebel-val. En het leuke van het feit dat hij zichzelf nu redelijk rechtop kan houden is dat hij nu gezellig in de kinderstoel aan tafel kan zitten als wij eten. En dat is bevrijdend voor iedereen. Want Zev vond het maar helemaal niets om van de zijlijn te moeten meekijken als wij aan het eten waren, maar wij vonden het ook niet top om hem iedere maaltijd weer op schoot te houden, en dus telkens maar weer ons eten met 1 hand naar binnen te moeten schuiven. Nu zit hij erbij, en is iedereen blij. 


En hij zit niet alleen aan tafel, hij eet ook nog eens mee. Want Zev blijkt dol op eten. Wellicht niet zo verwonderlijk gezien ons. Aan de andere kant, Amitai was altijd wel OK met eten, maar het duurde best wel even voordat het echt een belangrijk onderdeel van zijn dag werd. De eerste twee maanden van Amitais contact met vast voedsel was het echt een bijzaak. Zev daarentegen was vanaf de eerste hap enthousiast. Het maakt eigenlijk niet uit wat je hem voorschotelt, of hoe. Amitai is tijdens zijn babytijd nooit een fan geworden van het eten van stukjes ('Rapley') en was altijd veel en veel blijer met een lekker prutje wat ie zo naar binnen kon slurpen (nog steeds eigenlijk, hij houdt nog steeds niet zo van eten dat je moet kauwen. Behalve vlees dan. Vlees kan dan weer wel. Kinderen zijn raarrrrr). Zev krijgt een combi van purees en stukken, maar net wat er beschikbaar is, maar hij vindt beiden een feest. In het begin lukte het hem nog niet om zelf het eten te pakken en naar zijn mond te brengen, maar dat heeft hij nu ook goed onder de knie. En bovendien had Zev deze maand in de loop van twee dagen ineens twee tanden (onder) gegenereerd, dus nu kan hij eigenlijk alles wat we hem voorschotelen met gemak wegmummelen. (Ja, ik weet dat het supersaai is, een minuut lang kijken naar een baby die een perzik eet. Maar ik ga gewoon dood van de schattigheid.)

video


Eigenlijk het enige wat een beetje bleh gaat is het slapen 's nachts. Of eigenlijk, nee, dat klopt niet. Hij slaapt prima. Hij wordt alleen vaak wakker om even te eten, om de twee a drie uur. En helaas is hij dan niet van zijn doel af te brengen. Speen? Bleegh. Water? Wat denk je nou zelf? WEEEEEEEHHHHH! Borst? Ahhhhhhh.... En dan slaapt hij meteen weer door. Mijn conclusie is dus dat iedereen, inclusief ikzelf, het meeste slaap krijgt als ik hem gewoon zijn zin geef. Maar leuk is anders. Zeker, als je de hele nacht bij elkaar optelt heb krijg ik nog best wel redelijk wat slaap, maar die onderbrekingen gaan toch op een gegeven moment optellen. Ik merk dat ik moe ben, niet echt mijn normale niveau van energie heb om dingen te ondernemen, en ook nog eens snel aangebrand ben, en tsja, dat is voor niemand leuk. Ach, ik weet dat het voorbij gaat, dus ik ga niet eens proberen om een strategie te bedenken om dit te doorbreken. Of eigenlijk moet ik zeggen, mijn strategie is: Tanden op elkaar en doorbikkelen, totdat ik op een dag 's ochtends wakker wordt en me realiseer dat ik 8 heerlijke uren onafgebroken heb geslapen. Die nacht gaat hoe dan ook komen!

woensdag 2 juli 2014

Amitai spreekt (3)

Amitai was heel druk aan het helpen, drie maanden geleden bij de verhuizing. Zijn hulp was niet altijd even handig, maar op een gegeven moment had ik een klus voor hem die hij zelf goed kon uitvoeren: Alle kussens naar boven naar de slaapkamers brengen. Waarop hij trots verkondigde: "Ik draag heel veel kusjes naar boven"

Yair, bij het binnengaan van de winkel, tegen Amitai: "Ik ben bang dat ze hier geen Cars snoepjes verkopen, Amitai."
Amitai, toen ze de winkel weer uit gingen: "Ben je nog steeds bang abba? Niet bang zijn hoor!"


Wij gingen eten bij een collega hier in Brighton, toen we net een paar weken hier woonden (Amitai zit samen met zijn zoon op het kinderdagverblijf en die twee waren al bijna vanaf dag een goede vrienden, superschattig zijn ze samen). Het toetje was ijs. Collega vraagt aan Amitai "Do you want some ice cream?" Amitai antwoordt gedecideerd "Yes". Collega, een beleefde Engelsman die er natuurlijk aan gewend is om zijn kind te leren met twee woorden te spreken vraagt automatisch "Yes....what?" (hopend op yes, please). Amitai antwoordt, na enig nadenken: "Yes, ice-cream."



Ondertussen snapt Amitai we bedoelen als we vragen "Waarom...." maar dat heeft even geduurd. Lange tijd gingen dit soort gesprekken als volgt:
Wij "Waarom moest je dan huilen?"
Amitai "Op het kinderdagverblijf."
Wij "Waarom wil je niet weg?"
Amitai "In Brighton"
Pas dan realiseer je je, inderdaad, in 'Waarom?' zit natuurlijk een 'Waar?' ingebakken.

zaterdag 28 juni 2014

inspiratie

Ik kwam recentelijk via via op deze website terecht. Klaarblijkelijk heeft in Amerika het bedrijfsleven een soort postbus 51 functie op zich genomen, want het Amerikaanse kabelbedrijf Verizon wil via deze website meer meisjes inspireren om een exact vak te kiezen (en ervoor zorgen dat degenen in hun omgeving het niet direct ontmoedigen omdat het 'niet vrouwelijk' is om van wetenschap, wiskunde of techniek te houden). Het tv-spotje zelf is nogal blah, maar ja, gemaakt voor de Amerikaanse markt. Maar de website vond ik zelf eigenlijk wel heel inspirerend: leuke, korte interviews met vrouwen die een exacte studie hebben gedaan, en een exact beroep hebben. Na een paar interviews bekeken te hebben had ik bijna spijt dat ik voor het softe psychologie heb gekozen! En nou heb ik ook nog eens alleen maar jongens-nageslacht geproduceerd, dus het is niet zo dat ik nog vicariously exact kan kiezen via een dochter. Maar ja, ach, dat zou toch ook niet werken. Je weet hoe het gaat, als je je kinderen probeert iets te laten doen wat je zelf graag had willen doen. Precies: dan doen ze meestal het tegenovergestelde.

Ik vind het al lastig genoeg om een jongen op te voeden zonder sexisme. Want ik ben ook niet opgegroeid in een vacuüm, en de gendernormen zitten ook in mij ingebakken. Zo merkte ik laatst dat als Amitai vind dat hij er leuk uitziet, omdat hij iets speciaals aan heeft, hij zegt "Ik zie er heel stoer uit". En inderdaad, dat is wat ik, en de rest van de wereld, tegen hem zegt, als hij er leuk uit ziet. En stoer is zo'n typisch jongenswoord. Jongens zijn stoer, leuke jongensoutfits zijn stoer, jongensgedrag is stoer. Dus, ik doe nu expliciet mijn best om vaker te zeggen tegen Amitai dat hij er mooi uitziet, dat hij een aardige jongen is, en dat hij lief doet. Niet dat hij niet stoer is, of mag zijn. Ik gebruik het woord nog steeds, het is niet verboten. Maar zo probeer ik mijn eenzijdige nadruk op stoerheid te doorbreken.

Net zoals dat we, als we in het vliegtuig zitten (en dat gebeurt vaak de laatste tijd) het altijd hebben over de mevrouw die het vliegtuig bestuurt. Want ook daar merkte ik dat we het altijd had over de meneer in de cockpit. En natuurlijk, in de realiteit is de kans ook groter dat het een man is. Maar wat maakt dat uit? Het kan net zo goed een vrouw zijn. En Amitai accepteert het zonder blikken of blozen, die mevrouw, dus prima.

Maar ja, nu is het nog makkelijk. Zonder al te veel tv. Zonder al te veel vriendjes op school die je vertellen dat x voor jongens is, en y voor meisjes. En zelfs nu het makkelijk is, is het al moeilijk, dus ik verwacht er niet al te veel van. Amitai, en Zev, zullen net als ik het ingebakken sexisme van onze cultuur wel meekrijgen en internaliseren. Maar Yair en ik kunnen in ieder geval proberen om daar zo nu en dan iets tegenover te stellen. Hoe klein ook.

zaterdag 7 juni 2014

Zev's vijfde vermaanddag


Onze lieve kleine Zev is 5 maanden. De vijfde maand was een erg leuke maand. Het begon natuurlijk met een heerlijke vakantie in Portugal, waar Zevje genoot van het warme weer. Hij is niet meer zo'n enorme koukleum als in het begin, maar het is duidelijk dat hij het goed doet in de warmte. Daarna een week in Nederland, waar ik de hele week voor de kinderen zorgde terwijl Yair naar een workshop was. Dat stelt natuurlijk niets voor, een miezerig weekje voor je eigen kinderen zorgen, maar aan het einde van de week was ik wel een ietsiepietsiebeetje blij dat ik a) geen alleenstaande moeder ben en b) zelf werk heb. Zelfs met mijn ouders en zus dicht in de buurt was het nog best hard werken, 2 kindjes, en de afwisseling van werk en gezin geeft beiden extra sjeu. Toen de tijd in Nederland er ook op zat gingen we weer terug naar Brighton, waar het de rest van de maand ieder weekend prachtig weer was, zodat we er lekker op uit konden naar het strand. 

Zev wordt iedere maand makkelijker, lijkt het. Deze maand sliep hij weer beter (alhoewel nog niet de hele nacht, maar ik red het wel zoals het nu gaat) en was hij weer vrolijker als hij wakker was. Hij slaapt overdag vaak heerlijk in de wandelwagen (trucje geleerd van het kinderdagverblijf, waar ze alle kinderen in slaap schudden in buggy's) en drinkt lekker veel, resulterend in vrolijke spekkies op wangen en bovenbenen.
Het draaien, wat vorige maand toch wel echt onder de knie leek, is toch weer een beetje weggezakt. Hij kan het wel, maar doet het zelden. Het lijkt alsof een nieuwe vaardigheid, namelijk het vastpakken en manipuleren van dingen, het draaien helemaal overschaduwd heeft. Begrijpelijk, want waarom zou je moeilijk doen met draaien, en het bijbehorende onhandige uitkomen waar je dan zomaar ergens ligt, een beetje in elkaar gefrommeld en op een plek waar je eigenlijk ook niet wilt zijn met je ene arm onder je gevouwen... als je ook gewoon een object kan pakken en jezelf daar mee kan vermaken. Het object kan in je mond! Je kan er lekker scheel van heel dichtbij naar kijken! Je kan het ook nog veraf houden! Wat wil een baby nog meer?
Ook zijn interactie met Amitai wordt steeds leuker. Zev is een stuk robuuster nu, waardoor het minder erg is als Amitai eens een keertje wat onbedoeld hardhandig is in zijn (meestal) liefdevolle aandacht. En nu hij dingen kan vasthouden kan Zev ook een beetje 'meespelen', hoe rudimentair ook. Dat maakt het zowel voor Amitai als voor Zev een stuk leuker om te interacteren, wat mij natuurlijk ook weer vervuld van moederlijke trots en liefde. Natuurlijk is er nog steeds plas, poep, kots en hongerige huilbuien op momenten dat niemand daarop zit te wachten, maar over het algemeen is het goed uit te houden met de zevmeister!

dinsdag 3 juni 2014

Amitai spreekt nog een beetje

Was er nog een vergeten!

Een ding wat Amitai veel zegt is volgens mij. Maar hij heeft nog niet helemaal door hoe je dat precies gebruikt. Zo zegt hij vaak:
"Wat is dat nou, volgens mij?"
of
"Nou, ik weet het niet, volgens mij."
Nou en toch zijn trouwens ook favoriete fillers, zeker de helft van zijn zinnen bevat een van beide, of alletwee.