donderdag 29 januari 2015

Amitai spreekt

Amitai was de afgelopen maanden druk bezig met het 'ontdekken' van de regels voor voltooid deelwoorden. Hij had het lang niet altijd goed, maar hij deed wel hard zijn best:
Ik ga jou slagen/ Ik heb jou geslagen
Ga jij dat kopen?/ Jij hebt dat voor mij gekoopt



Bij gesprekje over auto's:

A: "Wij hebben een grijze auto. Yigal heeft een gele auto."
M: "Soort van, ja."
A: *Doet een politie auto na* "Wie-u-wie-u-wie-u"
M: "Rijdt Yigal zo rond?"
A: "Neeheee, Yigal rijdt recht vooruit!"



Amitai bij het slapen gaan: "Morgen ga ik weer uit slaap vallen."

Gesprek terwijl Amitai in bad zit.
A: "Heb jij een piemel?"
M.: "Nee, ik heb geen piemel."
A: "Heb jij een piemel onder je billen?"
M: "Nee, ik heb helemaal geen piemel."
*stilte*
A: "Kan jij dan alleen maar poepen?"


Amitai zegt tegenwoordig geen dankjewel meer maar danks, een soort zelfgemaakt mengsel tussen dankje en thanks.
En als hij iets zelf wil doen of heeft gedaan? Dat noemt hij vanzelf.
"Ik ga vanzelf de trap af!"
"Nee, ik wil vanzelf mijn handen wassen!"

A: "Ik heb 2."
M: "Nee je bent 3 jaar oud."
A: "Ik ben niet oud. Ik mag nog niet naar school."



In deze tijd was Amitai heel erg bezig met oud genoeg om naar school te gaan. Zo kondigde hij aan:
A: "Ik wil een meisje zijn."
M: "Oh?"
A: "Ja, dan mag ik naar school."
Hmmmm, ik neem aan dat een van de meisjes in zijn groep van het kinderdagverblijf oud genoeg was om naar school te gaan, en had hij het verband niet zozeer met leeftijd gelegd, maar met geslacht.

A: "Ik kan niet naar de speeltuin. Ik ben dood." 
M: "Huh?"
A: "Ik ben dood en ziek."


Yair vertelt graag die qoute uit de vorige post van Amitai-uitspraken na (van de poffertjes met een p, nee banaan toch). Amitai begrijpt dat er daar een grap in zit, maar heeft nog niet helemaal door waar. Nu vertelt hij regelmatig zelf de clou nog eens. En bijna goed.
"Boterham met een p." *ligt dubbel om eigen grap*
"Koffertjes met een p!!" *lacht nog harder*

Bij het ontbijt:
A: "Ik wil koeienmelk."
Wat leuk dat hij het verschil tussen koeienmelk en andere soorten melk weet! dacht ik meteen. Dus ik start een hele verhandeling, ja inderdaad, melk komt van de koeien, die maken het voor ons, ze worden gemolken, melk komt uit de uiers.... Amitai kijkt mij gedurende dit hele verhaal wat glazig aan. Pas later realiseer ik me dat hij waarschijnlijk koeienmelk zegt omdat er een koe op het pak staat, net zoals hij altijd kippencornflakes zegt tegen cornflakes, omdat er een kip op het pak staat. Hmmm, beetje overenthousiaste reactie van mij. De volgende dag bij het ontbijt wijst Amitai naar de hagelslag. "Waar komt dat dan vandaan? Geven de eendjes die? Uit hun billen?"

dinsdag 27 januari 2015

Zev's 12e vermaanddag

Zev is begin deze maand een heel jaar geworden. EEN JAAR!!! En, cliche cliche, het ging heel snel. En, minder cliche minder cliche, het ging heel langzaam. Er waren uren, dagen, weken die maar voortduurden. Er waren maanden die voorbij vlogen. Het was leuk. Het was zwaar. Vermoeiend, liefdevol, gezellig, met irritaties (tussen Yair en mij) strenge woorden (tussen Yair mij en Amitai) en lichte wanhoop (vooral van mij naar Zev als hij weer eens niet wilde slapen en ik vond dat het echt wel tijd was en hij ook overduidelijk moe was en godverdomme waarom ga je nou niet slapen maar alleen maar huilen hou nou toch gewoon eens op), zo nu en dan wat momenten van verbazing (dit is mijn familie, dit is mijn gezin, deze twee lieve warme kinderen zijn mijn kinderen en ze houden ook van mij!) en ook nog twee verhuizingen.


De metamorfose in zo'n eerste jaar is natuurlijk wel enorm. Van hulpeloos en gedachteloos babietje naar een mobiel kind met een mening en voorkeuren... Het is natuurlijk de normaalste zaak van de wereld, maar het blijft verbazingwekkend. En Zev weet zijn voorkeuren ook wel duidelijk te maken. In de afgelopen maand is hij helemaal gaan vertrouwen op wijzen, zo nu en dan kracht bijgezet met "Dah! Dah!" om aan te geven welk eten of drinken (of speelgoed, maar eten blijft zijn focus) hij nu graag blieft.


Verder zou Zev het liefst altijd doen wat Amitai doet en zijn waar Amitai is. Amitai is een net iets minder grote fan van Zev, en vindt het moeilijk om te delen. Maar soms is er toch ineens een klein opleving van broederliefde en vriendelijkheid, en dan smelt ik helemaal. Totdat Zev ineens weer, boink, wordt omgeduwd, of, pinch, stiekem wordt geknepen. Ik vind het lastig om een goede opvoedingsstrategie te bedenken om dit te stoppen. Iedere keer op de gang als Amitai onaardig doet? Een stickerbeloning als hij wel aardig doet? Blegh. Ik heb ergens ook het gevoel dat dit als vanzelf zou moeten gaan. Ik weet dat Amitai eigenlijk heel gesteld is op Zev. Als hij hem niet meteen ziet (omdat Zev ligt te slapen bijvoorbeeld) dan vraagt hij onmiddelijk bezorgd waar Zev is. Dus ja, misschien zit het in de basis gewoon wel goed, en moet ik me er maar geen zorgen over maken. Richting zijn eerste verjaardag begon Zev ook steeds meer van zich af te bijten, dus waarschijnlijk vinden zij op een gegeven moment wel een goede balans in hun relatie. Ik moet een beetje sturen, en een beetje geduld hebben, denk ik.


Ik vind het trouwens leuk om te merken dat hij echt van knuffelen houdt. Niet voortdurend, maar er zijn duidelijk momenten dat hij zelf beslist dat het tijd is voor een lekkere knuffel (dan probeert hij zichzelf op mijn schoot te wurmen) of een kus (in dat laatste geval drukt hij zijn voorhoofd zeer enthousiast tegen mijn gezicht aan. Bonk. Bonk. Ahhhh de liefde tussen moeder en kind. Zo teder. Bonk. Bonk.)


Los lopen zit er nog niet in, trouwens, en hij weigert ook steevast om aan onze handen te lopen. Als we dat proberen gaat hij onmiddelijk zitten, ons vertrouwt hij duidelijk voor geen meter.  Maar hij loopt wel langs de bank, en achter een wagentje... Dus tsja, wie zal het zeggen! OK, ik kan al wel verklappen dat hij tot nu toe nog niet veel aanstalten maakt om meer te doen dan dit, dus ik denk niet dat hij bij zijn 13e vermaanddag wel zal lopen, maar ja, het zou zo maar kunnen. Ik heb de hoop nog niet opgegeven (heb wederom een weddenschap hierover met Yair, mijn inzet is half Februari, dus er is niet meer zo heel veel tijd!).


De favoriete bezigheid van Zev in zijn twaalfde levensmaand? Op de eerste plaats, eten; op de tweede plaats, Amitai stalken; op de derde plaats, dingen in een doos doen en er weer uit halen. Heerlijk makkelijk voor ons, want er is altijd wel iets doos-achtigs in de buurt, en dingen zijn ook niet moeilijk te vinden. Simpel, en doeltreffend. Zev blij, wij blij!

woensdag 7 januari 2015

Zevs 11e vermaanddag


Zev is stiekem al een jaar oud, maar ik moet nog even een kleine achterstand inhalen... 

In zijn elfde levensmaand heeft Zevje zijn mobiliteit echt ontdekt. Als hij wil dan kan hij zich supersnel voortbewegen, als een klein kruiprobotje. Het meest aantrekkelijke kruipdoel is toch wel Amitai, en datgene wat Amitai op ieder moment in zijn hand heeft. Dat object moet wel fantastisch zijn, want de goddelijke Amitai neemt de moeite om er aandacht aan te besteden! Deze combinatie van mobiliteit en Amitai-verafgoding leidt wel tot enigszins teritoriaal gedrag bij Amitai. Begrijpelijk, maar toch proberen wij hem te leren dat hij als grote broer de verantwoordelijkheid heeft om zijn fysieke overmacht niet voortdurend in te zetten om zich Zev van het lijf te houden. Tot nu toe zijn we daar maar matig succesvol in, maar de onverhoedse aanvallen schrikken Zev absoluut niet af om Amitai toch te blijven stalken. 


Zevje begon zich deze maand ook regelmatig op te trekken en, zich vasthoudend aan om het even welk object, te staan. Het staan blijft wel een wiebelige aangelegenheid, en voortbewegen zat er nog niet in. En hij was een week of twee ook niet in staat om zelf weer te gaan zitten, wat er eigenlijk toe leidde dat hij zichzelf opsluit in een soort van sta-gevangenis. Gelukkig heeft hij vlak voor zijn elfde vermaanddag geleerd om zichzelf zeer charmant op zijn derierre te laten vallen. Zo'n luier biedt toch een klein beetje padding om de klap op te vangen, helemaal de dikke wasbare luiers die we hier in huis gebruiken. 


Ik ben, zoals je wel kan zien, gestopt met foto's nemen met de groene kriebeltjes achtergrond. Het is amper te doen om Zev stil te laten liggen voor de duur van een luierverschoning, laat staan een fotosessie. Bij Amitai ging ik op dit moment over op het documenteren van een nieuwe vaardigheid. Voor Zev dacht ik om elke maand zijn favoriete bezigheid van die maand te documenteren. In de 11e maand was dat overduidelijk: Eten!!!! Zev is dol op eten. Al sinds zijn eerste hap vast voedsel was hij enthousiast, maar in de 11e maand van zijn leven werd eten echt een centrale waarde in zijn bestaan. Voedsel was een van de eerste dingen waar ik Zev echt cognities over zag hebben. Daarvoor had hij al duidelijk enthousiasme voor Amitai, Yair en mij, maar geen van de objecten in zijn leven wekte echt zijn interesse. In maand 11 merkte ik plots dat iedere keer als ik iets at Zevje zeer ontevreden werd. Het leek erop dat hij had bedacht dat als het in mijn mond kon, waarom niet in de zijne? Dus, nu eet hij met de pot mee, en alleen in zeer hete of alcoholische of stikgevaarlijke gevallen wordt hem het gezamelijke voedsel onthouden.


Dit lijkt misschien allemaal niet zo vermeldenswaardig. Ja, nou en, een kind dat van eten houdt. Verrassing! Maar het valt mij wel degelijk op, voornamelijk denk ik omdat Amitai dat helemaal niet had. Vast voedsel interesseerde hem maar mondjesmaat (haha) tot hij een maand of 8-9 was, en pas met anderhalf jaar leek hij echt te merken als hij iets anders (lees gezonders) kreeg dan wat de rest at. En ja, ik weet dat je kinderen niet met elkaar moet vergelijken, maar soms realiseer ik me ineens dat dingen die ik door mijn ervaring met Amitai aannam als regel ('Zo zijn kinderen dus') eigenlijk individueel waren. Zev heeft me de ogen geopend!

zondag 16 november 2014

rant rant rant

Vandaag was ik met de kinderen op bezoek geweest in Tiel. Dat betekende (naast gezelligheid) ook een uurtje terugrijden naar huis. Omdat er sport was op Radio 1 (blegh) luisterde ik naar BNR, waar een discussie was over kinderopvang. Kinderopvang moet beter (geen probleem mee, natuurlijk), kinderopvang zou eigenlijk goedkoper moeten zijn (zou ik ook geen nee tegen zeggen), en zo nog een paar dingen kwamen voorbij. Echter, waar ik wel een probleem mee heb, en wat veel naar voren komt als het over kinderopvang gaat, en over ouderschap in het algemeen, is het sexisme waarmee dit soort discussies altijd gepaard gaat. Het ergst in deze discussie was kamerlid Anne Mulder, woordvoerder sociale zaken en werkgeledenheid bij de VVD. Je zou denken dat met een relatief unisex naam als Anne deze meneer zich ook wel in vrouwen zou kunnen verplaatsen, maar het viel tegen. Twee qoutes (niet verbatim, want ik was aan het rijden, dus geen tijd voor notities)
"Wij [van de VVD] zien kinderopvang als een economisch middel. Wij willen natuurlijk ook graag dat vrouwen werken."
"Je moet natuurlijk ook denken hoe het is voor de werkgever [als we mannen zwangerschapsverlof geven]. Die zullen dan gaan kijken als ze iemand aannemen, gaat die zwangerschapsverlof nemen? En dan nemen ze liever een zzp'er aan op die plek."

Wow. OK. Vrouwen werken dus alleen maar bij gratie van de kinderopvang, en als die wegvalt, bye bye baan? Het idee dat een vader wel eens (een stuk van? of, wie weet, de helft van? of, helemaal bizar, het grootste deel van?) de zorg op zich zou kunnen nemen, dat is duidelijk te bizar om zelfs maar te overwegen. En tsja, volgens meneer Mulder is het eigenlijk sowieso onbegrijpelijk dat iemand nog een vrouw onder de 50 een baan geeft. Kijk, nu kunnen werkgevers de tikkende tijdbommen van al die potentiele zwangerschapsverloven nog omzeilen door gewoon mannen aan te nemen. Maar als we MANNEN een gelijkwaardig bevallingsverlof gaan geven, op wie kunnen die arme werkgevers dan nog terugvallen? Weet je wel dat mannen tot hun 80ste nog kinderen kunnen maken? Dan kan je dus zelfs geen 65+er meer veilig aannemen!! Nou ja, wel een vrouw natuurlijk, maar tsssk tsssk, die willen dan waarschijnlijk weer voor de kleinkinderen gaan zorgen, je weet hoe ze zijn die vrouwen. Hormonaal. Veel beter in zorgen. Het is hun aanleg, he.

Ja, ik weet het, dat laatste heeft deze arme meneer Mulder allemaal niet zo gezegd, zo erg was het ook weer niet. Zijn sexisme bleef beperkt tot het redelijk standaard 'vrouwen zorgen nu eenmaal voor de kinderen en het is niet raar dat werkgevers daarom een voorkeur hebben voor mannen', maar toch. Zo iemand is wel de woordvoerder op een gebied waar keuzes worden gemaakt die verstrekkende gevolgen hebben voor ouders van beide geslachten. En je kiest als politieke partij iemand echt niet als woordvoerder als je denkt dat hun ideeen niet OK zijn, dus klaarblijkelijk ligt niemand bij de VVD wakker van een beetje sexistisch gedachtengoed.

Ach, who am I kidding, het is niet alleen de VVD. Als het over kinderopvang gaat komt iedereen altijd maar weer aan met het aloude 'Moeders werken voor niets want al hun inkomen gaat naar de kinderopvang.' Alsof er over het algemeen niet twee ouders zijn, die alletwee een inkomen hebben en samen die kinderopvang betalen. En laten we wel wezen, op andere gebieden blijkt een positief banksaldo helemaal niet van belang: studenten mogen, nee moeten, zichzelf in de schulden gaan steken zodat zij aantrekkelijk zijn voor de arbeidsmarkt met een mooie opleiding. Maar als het gaat om werkende moeders, dan zijn de bijdrage aan de maatschappij door werken, blijvend betere kansen op de arbeidsmarkt door afwezigheid van gaten in je CV, en persoonlijke ontwikkeling ineens irrelevante overwegingen. Als er gewerkt wordt, dan moet dat geld opbrengen. Huppakee. Kosten voor kinderopvang als investering? Nee joh, welke vrouw is er nou gek genoeg om haar bloedjes te dumpen bij zo'n kinderstalling als daar niet heel veel cold hard cash tegenover staat, of als het echt echt moet omdat er anders honger wordt geleden? Ja toch?

Anyway, zoals je ziet heb veel binnensmonds zitten foeteren tegen de radio tijdens mijn ritjes terug naar huis, waarna ik* snel de kinderen op bed heb gelegd om dit in te typen zodat ik tenminste niet naar bed ga terwijl het stoom nog uit mijn oren komt. Dit is de eerste keer in mijn leven, trouwens, dat ik denk 'Zat ik maar op Twitter'. Dan kon ik mijn onvrede over deze uitspraken, in 140 tekens, op meneer Mulder zelf afreageren @a_mulder. Maar misschien is het maar beter dat ik geen Twitter heb. Want over het algemeen zijn ze daar volgens mij niet zo lief voor vrouwen met feministische neigingen.

* Ik heb inderdaad de kinderen op bed gelegd. Alleen. Niet omdat mijn hormonen en baarmoeder me daar speciaal geschikt voor maken. Yair zit in het buitenland.  En Skype is een mooi middel, maar daarmee kan je echt geen tanden poetsen, slaapzakken aantrekken en dekens instoppen. Dus ik was dit keer echt de enige aangewezen persoon voor deze taak.

woensdag 5 november 2014

Zev's 9e en 10e vermaanddag


Het was een drukke maand. Verhuizing, uitpakken, Yair en ik meteen weer aan het werk, Amitai en Zev meteen weer naar het kinderdagverblijf.... Ja, druk. Zo druk, dat ik (zoals gemerkt) niet toe ben gekomen aan eht updaten van het blog. Zev's 9e vermaanddag is zo geruisloos voorbij gegaan. Sorry Zev! Maar ik heb nog wel wat (crappy telefoon) foto's genomen van de 9 maanden oude Zev, meer dan een week te laat, dat wel.



Zoals je kan zien op die foto's heeft Zev net aan het einde van zijn negende levensmaand leren kruipen. Het was nog even spannend. Spannend? Kruipen? Ja, voor mij wel. Ik had namelijk toen we naar Engeland verhuisden tegen Yair gezegd dat Zev zeker zou kunnen kruipen voor we weer terug zouden gaan naar Nederland. 6 maanden de tijd om het te leren, dat leek me meer dan genoeg! Ik heb dus maar meteen een weddenschap afgesloten met Yair. Als Zevje kon kruipen voor we vertrokken dan zouden Yair en ik samen naar een balletvoorstelling gaan, dat was de inzet. Ik had er al helemaal zin in! Maar Zev hield het spannend tot, letterlijk, de laatste dag.


De hele negende levensmaand leek het wel de hele tijd te gaan gebeuren. Op handen en knieen zitten, veel heen en weer gewiebel, veel achteruit gekruip.... Maar vooruitgaan deed hij niet. En toen, op die laatste dag, toen wij helemaal ingepakt klaar waren om te gaan, eindelijk een paar centimeter zichtbare vooruitgang!


Yes! Weddenschap gewonnen. En ook leuk dat Zev nu kan kruipen natuurlijk. Voor hem. En voor mij, want ik ga lekker met Yair naar het ballet. Maar vooral voor Zev, want hij wilde zo graag voortbewegen! En in de loop van de afgelopen maand, zijn 10e levensmaand, heeft hij dan ook snel zijn actieradius vergroot van kleine ministukjes (van misschien 10 centimeter waarna hij uitgeput neerzeeg) naar hele rondreizen door het huis. De eerste keer dat hij om het hoekje kwam kijken vanuit de woonkamer terwijl ik in de keuken stond... Zo ontzettend leuk en gezellig!


Het terugverhuizen heeft trouwens ook Zevs slapen 's nachts ontzettend goed gedaan. Hij heeft nu zijn eigen kamer. De eerste nacht werd hij nog een keertje wakker, en toen hebben wij hem (hoe cru!) laten huilen. Daarna is het eigenlijk gewoon goed gegaan, en nu slaapt hij gewoon de nacht door. Heerlijk voor ons, en ook voor hem. Iedereen is gelukkiger!


Het is nu trouwens eigenlijk onmogelijk geworden om fatsoenlijke vermaanddagfoto's te nemen van Zev, omdat hij zo mobiel is. Hij gaat echt niet meer rustig op zijn rug liggen, totdat ik een mooie foto heb genomen. Dus dit is denk ik de laatste maand dat ik deze foto's heb (geprobeerd) te nemen. Het achtergrondje gaat een andere bestemming krijgen (kussens? gordijntje?). Dag dag groene kriebeltjes!