dinsdag 8 april 2014

Zev's derde vermaanddag


Oei oei. Het zijn niet de mooiste foto's, van Zev's derde vermaanddag. Kreukerige achtergrond (geen strijkijzer meeverhuisd!) en Zev bleef maar ernstig kijken, wat ik ook deed met rammelaars, rare stemmetjes en gezichtsuitdrukkingen. Waarom bleek wel aan het einde van de fotosessie: pfffffrrrrflubber, hij moest poepen. En toen dacht ik, laat maar. Ik ga poep ruimen. Ik heb net een internationale verhuizing achter de rug, een paar minder geslaagde foto's zijn niet het einde van de wereld.


Maar ja, inderdaad, aan het einde van zijn derde levensmaand is Zev naar Brighton verhuisd. En wij ook, maar dat zal je wellicht niet verbazen. Het is maar voor een half jaar, maar dat is net te lang om uit een koffer te leven, dus we zijn verhuisd met een bestelbus vol spullen (veeeeeel speelgoed voor Amitai, en ook nog wat meubels en keukenspullen) naar een schattig blauw huisje in een superleuk wijkje midden in Brighton. En de verhuizing was niet de enige grote overgang: ondertussen ben ik ook weer aan het werk, soort van in ieder geval, totdat de wendagen bij het kinderdagverblijf eindelijk eens voorbij zijn en ik echt volle dagen kan gaan werken.
Ik vind het leuk om weer te gaan werken, maar ik ga de dagen alleen met Zev wel missen. Tuurlijk, het was wel een beetje saai op het einde, de Zevdagen, maar leuk saai, meditatief saai. Rustig voeden, beetje tv kijken (Homes under the hammer, ik ga je missen!), wandelingetje maken met een slapende Zev in de draagzak, huis aan kant maken, beetje koken en verder niks.... totdat Amitai weer terug kwam van het kinderdagverblijf met Yair en alle drukte en gezelligheid. Ach, ik heb er, vooral de laatste maand, toen ik Zev en zijn wensen en behoeften eindelijk een beetje beter leerde kennen, echt van genoten. Nu begint het echte leven weer.
Hoewel het erop lijkt dat de Engelsen het maar bizar vroeg vinden, om na 3 maanden weer aan het werk te gaan. Zev is de jongste baby ooit op dit kinderdagverblijf, van een kolfruimte hebben ze nog nooit gehoord op de universiteit (alhoewel ze het wel een leuk idee vonden om een of andere emancipatie-award in de wacht te slepen), en iedereen vindt het maar wat moedig van me dat ik 'nu alweer' aan het werk ga. Ik laat ze maar in die waan, en vertel ze niet dat hordes Nederlandse vrouwen precies hetzelfde doen. 


Zev groeit ondertussen lekker door. En hij slaapt ook lekker door! Tuurlijk, hij wordt 's nachts wel eens wakker, maar het lijkt erop dat hij zo tussen 9 en 5 vaak geen voeding meer nodig heeft. De doorzetter. Vanzelfsprekend was afgelopen nacht een uitzondering op de regel, met een hysterische huilhalfuurtje rond half een, gevolgd door een nasnikkende nachtvoeding, maar meestal doet hij het prachtig en kan ik, op een of twee keer een speentje erin stoppen, lekker een paar uur doorslapen. Laten we nu allemaal heel hard hopen dat dit zo blijft, en dat ik het niet heb verpest door het hier op te schrijven. Want tsja, de goden doen niets liever dan blogs lezen, en ons straffen voor onze online overmoed.
Heef Zev nog nieuwe dingen geleerd afgelopen maand? Hij kan zijn hoofd eventjes omhoog houden als je hem op zijn buik legt. Maar dat doen we eigenlijk niet vaak genoeg (het trieste lot van het tweede kind, wij jonge ouders hebben geen tijd voor dat soort onzin), dus echt lang doet hij dat nog niet. Rollen zit er ook nog niet in, maar soms, zoals in bovenstaande foto, lijkt hij wel een beetje een beginnetje te maken. Hij kijkt lekker rond, houdt zichzelf als hij met ondersteuning zit aardig rechtop, brubbelt zo nu en dan mee met onze gesprekken ("prrrrrrfff, brruuuuu", met lekker veel spuugbubbels), en lacht naar niemand zo breed als naar Amitai en Yair.

maandag 10 maart 2014

Dragen

Zev slaapt makkelijk en lang als hij in een draagzak zit. Is het de warmte, of de fysieke nabijheid? We zullen er nooit achter komen. Feit is dat sommige dagen in de afgelopen twee maanden hij overdag niet wilde (blijven) slapen als hij niet bij een van ons in de draagzak zat. En ik moet heel eerlijk zeggen, daar werd ik op een gegeven moment een beetje gek van. Ik wilde ook wel eens eten zonder Zev helemaal onder te morsen, ik wilde ook wel eens bukken zonder Zev te pletten, en ik wilde ook wel eens even iets doen, maakt niet uit wat, zonder dat er een kind tegen me aangeplakt zat. Kortom, ik vond dat het tijd was dat hij gewoon ging slapen in zijn wieg. Hup. Niet zeuren. Slapen. Kom op. Slapen.

Sja, dat kon ik wel willen, maar Zev wilde dat niet. Dus. De keuze was een huildende Zev in de wieg, een pruttelende Zev in mijn armen, of een tevreden Zev in de draagzak. Ik werd er niet blij van. En toen had ik op een nacht ineens een kleine openbaring ('s nachts heeft hij trouwens geen probleem met slapen, en slaapt hij wel in de buurt in zijn aanschuifbedje, maar niet noodzakelijk tegen ons aan gekleefd). Ik had net daarvoor even met Amitai geknuffeld die wakker was geworden: Oh, dat kleine warme lijfje met de lieve armen om je heen! Weer terug in mijn eigen bed realiseerde ik me ineens dat Zev natuurlijk ook binnen no-time kruipt, loopt, slaapt in zijn eigen kamer in zijn eigen bed.... Ik zou me niet moeten verzetten tegen zijn behoefte aan draagzakgezelligheid! In plaats daarvan kan ik er maar beter van genieten!

Sinsdien ben ik inderdaad veel meer Zen over Zev in de draagzak. Zoals Yair al vanaf het begin is, die verzet zich er niet tegen, die geniet gewoon. Er zijn nog steeds momenten dat ik enigszins Arghhhhhh denk, maar die worden minder. En, ook Zev's behoefte aan de draagzak lijkt iets minder absoluut te worden, hoewel hij daar nog steeds het meest relaxed is. Maar nu ligt hij bijvoorbeeld lekker te slapen in zijn wipstoeltje. Ik denk alleen dat het tussen Zev en zijn wieg nooit meer goed komt: Zo gauw ik hem daarin leg wordt hij meteen klaarwakker. Ach ja, ik had het ding toch beloofd aan een vriendin die over een maandje gaat bevallen. Misschien dat ik het ding wat eerder langs ga brengen dan gepland. Nu staat hij hier toch maar werkeloos in de hoek, ruimte in te nemen, en mij eraan te herinneren dat ik niet zomaar kan bepalen hoe alles loopt.


donderdag 6 maart 2014

Zev's tweede vermaandag

Afgelopen dinsdag was Zev's tweede vermaanddag. Hoogste tijd, vonden wij, voor een fijn jeugdtraumaatje: zijn besnijdenis! Dus, Zev had dinsdag een afspraak bij de dokter waar hij net een beetje lichter vandaan kwam. En met wat pijn, natuurlijk. Maar gelukkig leek dat maar kort te duren. De besnijdenis was rond het middaguur, en 's avonds leek hij er eigenlijk al weer bovenop. Maar het blijft natuurlijk wel zielig, ook al duurde de pijn niet al te lang. Deze foto's zijn dan ook niet van zijn vermaanddag zelf, maar een dagje later. Zoals je kan zien was er toen al geen vuiltje meer aan de lucht.


De tweede maand was best een overgangsmaand. Het begon allemaal nog best wel zwaar, met weinig structuur, een Zevje dat nog best veel moest huilen en ouders die eigenlijk ook niet helemaal wisten wat ze nu aan het doen waren. Hoewel wij het allemaal al een keer hebben gedaan met Amitai, en je dus zou verwachten dat we nu oude rotten in het ouderschap zouden zijn, bleek het uiteindelijk toch wel weer een uitdaging, zo'n pasgeborene. Eigenlijk was ik grotendeels vergeten hoe het allemaal ook alweer moest! Maar nu zijn we wel weer echt redelijk on top of things.


En Zev staat zelf ook niet stil. Hij is nu alweer een stuk steviger, met startende babyvetjes (rolletjes op zijn benen!) en een algemene uitstraling van welbevinden. Zev lijkt ook meer 'hier'. In de eerste maand was hij nog een redelijk in zichzelf gekeerd babietje. Ondertussen raakt hij meer en meer geïnteresseerd in zijn omgeving. Er wordt er toch met enige regelmaat gelachen en gekird, naar mensen en objecten (vooral naar de babygym). Dat laatste betekent ook dat hij in staat is om zich bij tijd en wijle eventjes zelf te vermaken, als wij hem parkeren voor zijn favoriete varken) wat natuurlijk heel handig is voor ons. En het is natuurlijk maar goed dat alles en iedereen een beetje zijn weg begint te vinden, want over 3 weken gaan we alweer verhuizen naar Engeland. Een grote overgang, naar een andere omgeving, ik weer aan het werk... Dus ja, het zou perfect zijn als wij en Zev dan helemaal gelukkig, in een lekker ritme op elkaar ingespeeld zijn. Fingers crossed!

dinsdag 18 februari 2014

Gefaald

Wij hebben gefaald als ouders. Ik hoorde eerder vandaag Amitai zeggen, terwijl hij aan het racen was met zijn autootjes "Opzij sukkel" gevolgd door "Oh shit, vuurtjes!! (=brand)". Yup. Te weinig op ons eigen taalgebruik gelet.

Misschien is het tijd voor een swear jar. Voor onszelf, wel te verstaan.

maandag 17 februari 2014

Amitai

Ook al heb ik de laatste tijd niets over Amitai geschreven, dit betekent niet dat er niets is gebeurd op dat front. Inderdaad, de stappen zijn niet meer enorm schokkend. De overgang van niet lopen naar een beetje lopen of niet praten naar een beetje praten is verbazingwekkend groot. De stappen die daarop volgen voelen niet meer zo enorm, hoewel in absolute termen de veranderingen net zo groot, zo niet groter zijn. Het voelt gewoon niet meer zo verbazingwekkend anders als een kind gaat van lopen naar rennen naar springen naar huppelen.
De taalontwikkeling van Amitai heeft bijvoorbeeld zeker niet stilgestaan. Ondertussen kan hij al heel redelijk converseren. Natuurlijk, zijn taal is nog niet vlekkeloos, maar hij maakt mooie complete zinnen, en zijn vocabulaire groeit met de dag. Er zaten wel wat grappige zijsprongen in zijn taalontwikkeling. Zo heeft hij een maand lang een extra -en achter alle werkwoorden geplakt ("Ik wil etenen."), en liet hij zich door ons absoluut niet overtuigen dat die extra lettergreep er niet hoorde, hoezeer wij hem ook expliciet corrigeerden iedere keer ("Nee, het is eten, niet etenen." Amitai: blanco blik). Tot het op een dag toch weg was, en nooit meer terug is gekomen. Zo'n taal lerend kind biedt je wat dat betreft een mooi inzicht in hoe moeilijk het eigenlijk is om de regels van de taal te destilleren. Het is ook wel ingewikkeld, ook al denk je daar zelf eigenlijk niet meer over na. Want ja, waarom is het ei - eieren, maar niet prei - preieren? Stomme volwassenen.


Het leuke van een pratend kind is natuurlijk dat je er steeds meer achter kan komen wat er in hem omgaat. Hij heeft nog geen woorden voor al zijn gevoelens en ervaringen, maar soms kom je toch tot verrassende inzichten. Zo vroeg Yair hem een keer toen ze uit het raam aan het kijken waren en wat vogels voorbij zagen vliegen waar de vogels naartoe vlogen. Amitais antwoord: "Naar de maan!". En natuurlijk kan hij ook steeds beter vertellen wat hij wil. Welk boekje hij wil lezen, met welk speelgoed hij wil spelen, wat hij wil eten... En natuurlijk wat hij niet wil. Ik vind zelf dat het wel meevalt met de 'ik ben twee en ik zeg nee' fase, maar eerlijk is eerlijk, hij zegt toch echt wel eens nee.

'Ik heb heel veel tekeningen op mijn hand!'

Momenteel is zijn favoriete speelgoed alles met wielen of vleugels, maar (tot mijn grote opluchting, het is niet alleen maar auto's auto's auto's cars cars cars) houdt hij ook heel erg van boekjes lezen en liedjes zingen, in de speeltuin spelen, en meehelpen met taart bakken (en zoveel mogelijk beslag snaaien). En natuurlijk is daar ook filmpjes kijken, op de tv of op de computer. De voorkeur veranderde van bumba naar bob de bouwer en kleine rode tractor naar cars en planes, maar de constante drang naar couch-potatoen bleef en blijft aanwezig. Ach ja, Yair en ik vegeteren ook graag voor een beeldscherm, dus hij is waarschijnlijk behoorlijk erfelijk belast wat dat betreft.


Maar hoeveel hij ook is veranderd en blijft veranderen, onze eerstgeborene blijft in essentie wie hij is: Een vrolijk, blij, sociaal en lief kind. Tot onze grote dagelijkse vreugde, mag ik wel zeggen.