maandag 22 september 2014

Just a perfect day

Gisteren was een dag zoals ik me ouderschap voorstelde voordat Amitai en Zev daadwerkelijk in mijn leven kwamen. We gingen een dagje naar Londen, voor een ubertoeristelijk rondritje in zo'n bus zonder dak. Niet ingewikkeld, Londen is een uurtje met de trein, die toeristenbus vertrekt dichtbij het treinstation, en aangezien het een toeristenbus is, is het niet noodzakelijk iets anders te doen dan een kaartje te kopen en in te stappen. Als je kinderen hebt moet je jezelf niet te hoge doelen stellen, toch?

Helaas kreeg ik de nacht voor vertrek migraine, dus ik was een beetje out of it op zondagochtend. Maar we hadden ons verheugd op dit uitstapje, en ik wilde niet dat mijn hoofd ervoor zou zorgen dat niemand in de bus zonder dak kon rijden, en ik wilde eigenlijk ook niet de pret missen en Yair alleen met de kinderen laten gaan. Dus, pijnstillers en gaan. Op weg naar de bus naar de trein naar de bus. Een beetje later dan gepland vanwege mijn gezombie in de ochtend. Zonder kinderwagen, want dat levert alleen maar gesjouw op, en Amitai kan die kleine stukjes tussen de verschillende vormen van (Openbaar) Vervoer makkelijk lopen, en Zev zit lekker in de draagzak.
De bus kwam net aan toen wij bij de halte waren: voortreffelijk. De trein naar Londen ging precies weg nadat wij waren ingestapt: fantastisch. Het feit dat het de langzame stoptrein bleek te zijn, toen we eenmaal wegreden mocht de pret niet drukken. Wel jammer dat Zev een beetje huilerig was. Schudden, voeden, wiegen, knuffelen, zingen, het kon hem niet echt opvrolijken. Hij was zo ongenadig ongelukkig dat het meisje in het bankje naast ons zelfs opstond, na verscheidene vuile blikken en luide telefoontjes naar vriendinnen over hoe dronken zij en andere vriendinnen wel niet waren gisteravond, om te verkassen naar een andere wagon. Maar tegen het einde van de reis viel Zev toch in slaap, en het meisje dat tegenover ons zat zei dat ze het helemaal niet erg vond, al dat lawaai want "I was a baby too, once." Ondertussen was Amitai een beetje tegen Yair aan aan het hangen, klagend dat hij het maar niets vond dat we de wandelwagen niet mee hadden genomen, want hij had buikpijn (waarmee hij vaak bedoelt dat hij moe is).
Eenmaal in Londen was de toeristenbus snel gevonden. Leukleukleuk, Amitai was helemaal blij dat hij eindelijk in een bus zonder dak mocht plaatsnemen, en Yair en ik vonden de tour verrassend leuk. Zev had geen mening over de tour maar wel over het leven. Maar zo in de open lucht had niemand last van zijn onvrede, en bovendien viel hij redelijk snel in slaap. Het was een beetje fris daar bovenin, zo zonder dak, dat was jammer. En er was ook een protestmars door de stad, waardoor we de hele tijd van de route af moesten wijken en regelmatig in langzaamrijdend verkeer stonden. De tour duurde daarmee wat lang. Zev wisselde slapen en klagen af, Amitai werd ondertussen wel heel hangerig en lusteloos, afgewisseld met vlagen van willen rondrennen en klauteren, wat natuurlijk niet kan in een rijdende bus, zonder dak. Na 2 uur hadden we er eigenlijk allemaal grondig genoeg van, en hadden we ook alle leuke dingen wel gezien, maar toen stonden we compleet vast in het verkeer en moesten we ook nog best een eind naar ons startpunt. En nu het wat later in de middag was was het echt koud als de zon verdween, wat eigenlijk non stop het geval was. Ettelijke feitjes over de grote brand van Londen later (wist je dat er meer mensen zijn gestorven door van het monument ter nagedachtenis van de brand af te springen dan er waren omgekomen bij de daadwerkelijke brand?) was Zev net weer lekker in slaap gevallen toen we vanwege onduidelijke redenen van bus moesten wisselen. De nieuwe gids wist gelukkig niets over de grote brand van Londen te vertellen, maar Zev was wakker en boos. Amitai kon alleen maar slap hangen en vragen wanneer hij nou eindelijk naar bed toe mocht. Yadayadayada trafalgar square yadayada picadilly circus yadayada moeten we nou ook nog naar fucking hyde park yadayadayada de hel de hel.
Eindelijk bij Victoria Station. Heerlijk. Helaas kunnen we nog niet naar huis want we hadden, toen we optimistisch aan de tour begonnen, met een in Londen woonachtige vriend afgesproken om na de tour nog wat te drinken. We kunnen hem natuurlijk niet meer afzeggen nu, ook al is iedereen (inclusief ikzelf) jengelig, hangerig en een beetje ongelukkig. Wijn (niet voor mij, want pijnstillers), kaas, een warme bar, ach eigenlijk is het ook niet zo gek. Ik voel me wel een beetje een moeder die het allemaal niet echt in de hand heeft, mijn hoofd is nog steeds wazig, en, oh shit, nou kotst Zev ook nog Yair en de vloer helemaal onder. Amitai probeert uit de bar te ontsnappen en ik moet hem letterlijk terugslepen naar onze tafel. Na een paar keer geeft hij het op en gaat op de grond liggen met zijn hoofd op mijn tas omdat hij zo moe is, wat de head waitress ons niet in dank afneemt, maar onze eigen serveerster is heel lief voor hem.
Yair is ondertussen wel weer opgedroogd na wat poetsen (we hadden natuurlijk geen schone kleren bij ons, noch voor hem noch voor Zevje) en de wijn en de kaas is op. Die selectie van Britse kazen bleek trouwens verrassend lekker, veel beter dan het gemiddelde franse kaasplankje dat ik bij de AH samenstel. Op naar de trein. Dit keer nemen we wel de snelle trein. Zev is (verrassing verrassing) nog steeds ongelukkig, maar valt na wat schudden en voeden toch in slaap. Als er een tweezitsbankje naast ons vrij komt leggen we Amitai daar neer, en hij valt ook in slaap. Het is ons gelukt! Nog maar een dik half uur en we zijn in Brighton! Wel echt jammer dat we net vandaag hebben gekozen om de wagen thuis te laten, want Amitai is duidelijk helemaal kapot. Kijk hem daar nou lief liggen slapen! Wat een schat is het toch.
Oh shit, nu kotst Amitai de hele trein onder. En zichzelf. Wat een boel kots voor zo'n klein jongetje, en hij had vandaag (nu ik erover nadenk) eigenlijk amper wat gegeten. Waar komt dat allemaal vandaan? Yair neemt Amitai mee naar het toilet om hem aldaar op te kalefateren. Voor hem hebben we natuurlijk ook geen schone kleren meegenomen. Ik probeer met billendoekjes zo goed en zo kwaad mogelijk alles op te ruimen, ondertussen Zev vasthoudend die natuurlijk weer wakker is geworden. Gelukkig is hij zo beduusd van alle plotse activiteit dat hij vergeet te huilen. Stoel schoongepoetst en Amitai afgeveegd, wij tellen de minuten af tot Brighton. Ahhhh, we zijn er. Terwijl we wachten tot de deuren open gaan, en Amitai groenig bij Yair op de schouder hangt, complimenteren twee vrouwen Yair met zijn hands-on vaderschap. Hun (inmiddels ex-)mannen zouden nooit zo hebben geholpen als hen zoiets wat overkomen. Terwijl Yair zijn complimenten in ontvangst neemt (ik sta al buiten en zie het door het raam gebeuren) kotst Amitai over Yairs schouder weer een stoel vol. Gelukkig zaten er geen mensen. Wel wonderbaarlijk dat Amitai nog niet leeg is, na dat feest van net. Aangezien de trein zo weer gaat vertrekken hebben we dit keer geen tijd om schoon te maken en stappen we maar gewoon uit (sorry medereizigers, sorry treinschoonmakers). In de bus naar huis hebben we een plastic zakje bij de hand om hem discreet te laten spugen terwijl een groep Italiaanse meisjes in katzwijm raakt omdat Zev zo ontiegelijk schattig is. Nu wel ja. Aan het einde van de dag.

Eigenlijk moet ik blij zijn. Toen we eenmaal thuis waren had ik er geen erg meer in dat ik me zelf niet bepaald superfit voelde, met mijn wazige hoofd. En bovendien was dit de eerste keer dat ik het idee had dat de dag echt leuker zou zijn verlopen hadden we geen kinderen gehad. Dus al met al, 1 dag op drie jaar, dat is geen slechte score. En nee, er zijn geen foto's van deze dag.

zondag 14 september 2014

Zev's Achtste Vermaanddag


Zev's achtste levensmaand was eigenlijk vrij.... saai. Niet voor ons, want wij genieten volop van Zev's aanwezigheid. Hij is vrolijk en lief en knuffelig. En niet voor hem, want voor hem is iedere dag een avontuur. Hij ontdekt de wereld stukje bij beetje. En wij beginnen zijn ritme ook eindelijk een beetje door te krijgen. Tot ieders plezier. Hij is dol op rondgedragen worden in de draagzak, maar vindt het ook prima in de wandelwagen. Als hij uitgeslapen en volgegeten is wil hij ook nog wel eens een minuutje of 10 alleen op het vloerkleed spelen, maar het allerliefst is hij dicht bij ons. Het maakt niet uit, dicht bij mij, dicht bij Yair, dicht bij Amitai: alles is leuk, en alles is beter dan ver weg van iedereen. Alhoewel dicht bij Amitai wel de favoriet is. Vooral als Amitai hem niet slaat, niet zijn speeltjes afpakt en hem ook nog eens niet wegduwt. Maar zelfs in dat geval is hij nog steeds idolaat van Amitai.


Maar voor jullie is het misschien wel een beetje een saaie maand, want er is weinig te rapporteren wat vorige maand ook al niet het geval was. Hij heeft op de valreep nog een derde tand erbij gekregen, een boventand dit keer. Maar verder? Hij zit, maar dat deed hij vorige maand ook al. Hij buikschuift achteruit (tegen zijn zin, want hij wil vooruit), dat is ook niet veranderd. Hij eet (en eet en eet en eet). Hij houdt er niet van om te worden aangekleed, zit graag in bad, en lijkt een lichte voorkeur te hebben voor wielen (broers!). Zijn slapen-gaan is beter geworden, hoewel hij 's nachts nog wel met enige regelmaat wakker wordt.


De echte veranderingen deze maand waren subtiel. Hij speelt meer met zijn speelgoed, exploreert de verschillende mogelijkheden. Hij lijkt doelgerichter in zijn slaan, meppen, wapperen, duwen en gooien met de speeltjes. Zev is interactiever. Heel soms speelt hij ineens een spelletje met me: hij geeft mij zijn speen, en strekt dan zijn hand uit om 'm weer terug te krijgen. En nog een keer. En nog een keer. Net zolang totdat ik er genoeg van krijg. Of Zev weer honger heeft. Het is klein, het is subtiel. Eigenlijk te klein om te vermelden. Maar voor mij voelt het enorm, raar genoeg. Echte interactie. Echt contact. Ik vind het heerlijk.

zaterdag 23 augustus 2014

Amitai spreekt en brabbelt ook een beetje Engels




We wonen nu bijna vijf maanden in Engeland, en Amitai begint een mondje Engels mee te praten. Ondertussen vraagt hij regelmatig of ik Engels met hem wil praten, en dan converseren we een beetje samen. Zijn woordenschat is echt al heel aardig, maar zijn grammatica laat nog wel wat te wensen over.

"What do you?"
"Mine foot is stuck"


En als hij een woord niet weet in het Engels, dan vult hij gewoon het nederlandse woord in.

"I got ook my zon-glasses on."


En soms gaat hij nog een stapje verder, en neemt hij een Nederlands woord wat hij verengelst. Zo hadden we op een gegeven moment bijna ruzie over of boterham nu wel of niet boderhem was in het Engels. Volgens mij was het toch echt sandwich, maar Amitai was zeer overtuigd van zijn boderhem.


Nederlands is nog steeds zijn sterkste taal, want hij mengt nooit andersom zijn talen door elkaar. Hoewel hij laatst wel aantringelen zei, wat een combinatie zou kunnen zijn van aanbellen en ring (the bell). Maar dat is wellicht een beetje een vergezochte interpretatie.


Soms klinken zijn Nederengelse mixjes wel een beetje vreemd. Laatst zei hij bijvoorbeeld "I am pakking the bubbles!". Maar ik verstond het niet goed, en dacht dat hij in plaats van 'pakking' een heel ander (en een stuk minder netjes) wel-Engels woord zei. Toen zat ik even raar te kijken.


Ook in het Nederlands zegt hij nog steeds grappige dingen. Zo deelt hij bijvoorbeeld regelmatig mee dat hij "te zwaar" is. Huh? Nee, we hebben hem niet op een peuterdieet gezet. Hij bedoelt dat iets (meestal de hoge trap oplopen, op weg naar het kinderdagverblijf) te zwaar is voor hem.



Als laatste een recent opgevangen gesprekje tussen Yair en Amitai, toen Amitai misschien uit logeren zou gaan, op basis van een last-minute ideetje.

Yair:  "Wil je logeren bij je nichtjes, of wil je met ons mee?"
Amitai: "Ik wil met ons mee."

zaterdag 9 augustus 2014

Stadsvogels

Vroeger had je straathonden, varkens en geiten die zich ontfermden over het stadse zwerfafval. Tegenwoordig is er niet meer zoveel diversiteit in stadsfauna, en wordt de afvalsverwerkingsniche gevuld door vogels. Amsterdam heeft vuilnisduiven,vuilnismeeuwen en zelfs een paar vuilnisreigers, maar de duiven hebben duidelijk de overhand. Hier in Brighton hebben de meeuwen de strijd om de frietjes, broodkruimels en appelkrozen gewonnen. Nu was ik al geen fan van de Amsterdamse duiven, dat smerige stelletje versleten vogels die altijd wel een pootje missen, en geen kans voorbij laten gaan om je balkon te koloniseren om nog meer vieze beesten te produceren. Maar meeuwen zijn nog erger, ervaar ik nu. Ze zijn extreem lawaaiig, en vinden het nodig om iedere ochtend bij zonsopgang een grote gezamelijke new-age groeps-schreeuwsessie te doen om de dag te begroeten. Daarna gaat iedere meeuw zijns weegs, op zoek naar eten. En daarbij gaan ze niet zachtzinnig te werk. Vuilniszakken die buiten staan te wachten op de vuilniswagen zijn binnen een uur aan flarden gerukt, de inhoud over straat uitgespreid, en vuilnisbakken worden leeggehaald. Maar ze houden het niet bij restjes en vuilnis, ik heb nu al een paar keer gezien dat een meeuw in duikvlucht eten wegsnaaide van een tafel op een terras. Laatst zagen we zelfs een meeuw die een broodje bij een man uit zijn handen probeerde te rukken! (Die man was trouwens completely unfazed, en at zijn bemeeuwsnavelde broodje gewoon op.)


Kortom, meeuwen zijn doodenge stadsroofvogels. Je zou bijna waardering krijgen voor dat smerige hompelende duivengebroed in Amsterdam. 

Een ding wat ik me wel afvraag over al die stadsvogels: waar gaan ze naartoe als ze doodgaan? En dan heb ik het niet over het hiernamaals (want ik weet dat ze allemaal linea recta naar de hel gaan), maar gewoon, waar ze fysiek naartoe gaan. Want het aantal dode duiven en meeuwen dat in de stad waar te nemen is staat in geen enkele verhouding tot het aantal levende vogels. En ik neem aan dat deze beesten niet het eeuwige leven hebben... Werpen de meeuwen hier zich kamikazestijl in de zee bij hun laatste ademtocht? Doen hun minkukelige Amsterdamse duivenbroeders dat ook, in het IJ? Maar dan triestig fladderend met die ene vleugel die het nog doet? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

zondag 3 augustus 2014

Zev's Zevende Vermaanddag

Als ik nadenk over wat Zev heeft gedaan in zijn zevende levensmaand, dan schiet mij als eerste 'eten' te binnen. Zev heeft veel gegeten. Zev is dol op eten. Prakjes of stukjes, zelf eten of gevoerd worden, het maakt hem niet uit. Eten! 
Sommige ontwikkelingen zijn duidelijk: Hij kan nu goed rechtop zitten (OK, hij kukelt nog wel eens om, maar zo zelden dat ik hem wel eens alleen laat zitten). Hij kan zichzelf een beetje rondduwen. Alleen maar achteruit, ook als hij duidelijk naar voren wil (frustrerend), maar hij beweegt zich wel voort. Of ik moet dus eigenlijk zeggen, hij beweegt zich wel achtert. En door een combinatie van schuivend roteren om zijn as en rollen bereikt hij zo nu en dan toch ook wel zijn doel, en dan is hij heel blij.


Andere ontwikkeling zijn wat minder makkelijk om te omschrijven. Maar ik heb het idee dat hij interactiever is geworden: meer kan aangeven wat hij wil op nonverbaal niveau (eten, vasthouden, doorgaan met een spelletje, dat ene speeltje daar verderop), meer reageert op mijn intonatie en als ik zijn naam zeg. Maar dit zijn allemaal subtiele dingen, dus wellicht lees ik meer in zijn gedrag dan er echt is. En zijn fijne motoriek wordt ook echt beter.
Een ding wat zeker is, is dat hij deze maand lekker is gegroeid. Ik moet eigenlijk al weer een maat opschuiven met zijn rompers. Hopelijk groeit hij niet al te hard door, want ik heb maar 2 maten groter meegenomen toen we naar Brighton kwamen. En met de volgende kleding wissel gaan we naar de laatste maat, volgens mij... Nou het zal net gaan, denk ik. Er zit vast wel het een ander tussen dat een beetje ruim valt.


Zev is over het algemeen heel blij, maar hij haat gaan slapen. Hij verzet zich uit alle macht tegen gaan slapen, ook als hij heel moe is. Ik vind dit uitermate frustrerend, omdat ik iedere keer denk "Sukkel, je bent doodmoe! Ga nou toch gewoon slapen!". Maar Zev denkt, ach ik weet niet of hij denkt, maar hij doet in ieder geval precies het tegenovergestelde van slapen. Het rare is dat dat 's ochtends minder het geval is, bij zijn eerste dutje valt hij nog redelijk gemakkelijk in slaap. Maar naarmate de dag vordert vindt hij het moeilijker en moeilijker, totdat hij 's avonds rood aangelopen met zijn armen maaiend dikke tranen ligt te huilen in bed. Tsja. Ik weet dat het tijd is voor wat slaaptraining, maar dat is moeilijk. Niet om te doen, maar om te doorstaan. Een avond gaat nog wel, maar ik ben dan geneigd om het niet door te zetten ("Ach, gisteren had hij het zo zwaar, vanavond ga ik hem gewoon wat langer knuffelen en schommelen.") waardoor alle effecten natuurlijk meteen weer teniet worden gedaan. Gelukkig herinner ik me van Amitai dat dingen zoals dit, doorslapen, zindelijkheid, de frustrerende dingen die maar nooit over lijken te gaan, hoewel je toch alles hebt geprobeerd wat volgens het internet 100% zeker werkt alleen bij jou dus niet, je doet vast iets niet goed, of misschien is je kind een beetje raar, toch opeens over gaan. Zomaar. Nou ja, vast niet helemaal zomaar. Maar in ieder geval niet meteen toen ik remedie X toepaste. Maar meer over tijd, met een beetje inzet en ontwikkeling van iedereen. Hier houd ik me ook maar aan vast voor wat betreft het wakker worden 's nachts. Het gaat voorbij. En anders gaan we 's nachts slaaptrainen als we weer in Amsterdam zijn. Een extra slaapkamer op een andere verdieping, lekker ver weg van ons eigen bed, dat doet vast wonderen.