2015

Buiten knalt het al. Ik kan de bevindingen die ik in de afgelopen 8 maanden niet heb gerapporteerd niet meer inhalen in de magere drie uur die nog resteren van dit jaar. 

Een nieuw huis bleek mij net iets meer bezig te houden dan mijn blogvermogen aankon. Het huis is mooi geworden, prachtig zelfs. Maar nog steeds zou ik eigenlijk niet dit stukje moeten schrijven. Er wacht nog houtwerk op lak, sommige muren zijn nog kaal stucwerk, en iedere keer dat ik de keukenla opendoe ligt die onopgehangen toiletrolhouder me uit te lachen. En dan heb ik het nog niet over de klei- en puinberg achter ons huis die ooit onze tuin moet worden. Maar wat er al is is prachtig, comfortabel, een ongekend plezier iedere keer als ik de deur in of uit ga. Het water voor de deur, het gemak van geen trappen, de ruimte... Voor mij was het wel een paar maanden geen vermaanddagposts waard, maar of dat voor jullie ook zo was? 

Zev en Amitai groeiden ondertussen gestaag door. Dat kostte minder moeite dan de verbouwing. Dat groeien dan, want ze iedere dag verzorgen en liefhebben en in het gareel houden kost zeker wel meer tijd en moeite dan die verbouwing! Maar daar heb ik het niet over: het groeien, dat ging ongemerkt. 

Amitai ging voor het eerst naar school in September, en dat gaat goed. Het schooltijdenregime is strikt, maar dat is eigenlijk wel goed voor ons. Ik ben sinds September altijd lekker vroeg op mijn werk. School zelf lijkt Amitai wel te bevallen. Hij klaagde een beetje in het begin, maar nu lijkt hij het zowaar leuk te vinden. En hij leert zo veel, letters, tellen, zelfs al een beetje rekenen! Ook dingen waar ik minder blij mee ben, zo onderwijst hij mij regelmatig over meisjesdingen (roze en lief zijn) en jongensdingen (cool zijn). Ik probeer manmoedig mijn sexeneutrale opvoeding daartegenover te stellen, maar ik voel mezelf met iedere schoolweek terrein verliezen. Ik hoop maar dat er toch iets blijft hangen van mijn input, maar ik vrees met grote vrezen voor de krachten van de peer group. 

Zev kon plotseling lopen toen hij anderhalf-ig was en is niet meer opgehouden. Nu voelt het alweer alsof er nooit een tijd is geweest dat hij het niet kon.  Zijn toegenomen mobiliteit heeft hem onmiddelijk een blijer mens gemaakt. Nu kan hij overal bij zijn, mee in de vaart der volkeren. Mee in de vaart des Amitais vooral, zijn grote voorbeeld en held. Zev praat nog niets echt honderduit maar het begint nu echt wel te komen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet precies weet wat zijn eerste woord is. Of eigenlijk wel, maar het is zo'n suf woord dat ik eigenlijk het liefst aan geschiedvervalsing wil doen. Mais. We waren op vakantie (een groot woord voor een weekje weg in gelderland), en wandelden langs een maisveld. Ik zei 'Dat is mais.' en Zev zei 'Mais' en de rest is geschiedenis. Mais bleek geen blijvertje, hij heeft het die dag nog wel een paar keer gezegd, maar daarna niet meer. Daarna kwamen nee, ja, autoe, Abba, Tai, Marte, poppie, (s)peen, men (voor spiderman, ironman etc) en nog een heel aantal woorden die ik nu alweer ben vergeten. En zijn enige grammiticachtige zin 'Autoe rijen'. Raar genoeg begon Zev trouwens niet zozeer met praten alswel met fluisteren: als hij al iets zei dan zei hij het supersuperzacht. Zodat wij ons regelmatig zaten af te vragen of hij nu wel of niet iets had gezegd. 'Hoorde jij dat ook?' Ook al is zijn woordenschat nog beperkt, meningen heeft hij genoeg. Hij weet precies wat hij wel en niet wil, en weet dat ook prima non-verbaal duidelijk te maken. Maar hij komt er binnenkort vast wel achte dat hij alles nog sneller voor elkaar kan krijgen als hij zijn gedachten gewoon uitspreekt. 

2015 was onverwacht. Onverwacht druk maar goed. Ik ben optimistisch dat 2016 rustiger wordt, minder verrassend, maar net zo goed en gelukkig. En hopelijk met wat meer blogupdates.  

Zev's 15e en 16e vermaanddagen

Ik ben een volledige slacker wat betreft de vermaanddagen van Zevje. En dat ligt voor een deel aan een druk leven, maar voor een deel aan Zev zelf. Ja inderdaad, het ligt aan die kleine onschuldige Zevviebuns: hij wil maar niet gaan lopen! Helemaal niet abnormaal natuurlijk, het valt absoluut binnen de normale range van ontwikkeling. Maar iedere keer als ik denk aan het schrijven van een vermaandagverslagje, dan heb ik zo sterk het gevoel dat als ik nog een dagje, eeeen dagje, een klein kort miezerig dagje wacht dat ie dan wel gaat lopen. En dan heb ik een veel leuker vermaanddag verslag te schrijven, toch?

En hij lijkt er zo dichtbij. Zooooooo dichtbij! Ik weet het, ik weet het, voor ik het weet loopt hij als een kieviet. Nu gewoon nog even niet. Nu kruipt hij als een... dier dat heel snel kan kruipen. En hij klimt zonder problemen de trap op (af gaat ook aardig, maar daarbij heeft hij nog wat coaching nodig). Hij is nog een tikkie klein om zelf op de bank te klimmen, wat hij heel erg onrechtvaardig vindt. Het is duidelijk dat zijn motivatie meer zit in voortbeweging op het verticale vlak dan op het horizontale vlak.

Op het gebied van spreken heb ik nog niet echt hele duidelijke inhoudswoorden kunnen ontdekken, maar Zev gebruikt wel woorden om onze aandacht te vestigen op van alles en nog wat. Bijna alles is de moeite waard. "Kaik" - een boom. "Keik esss" - een hond. "Die Die Die" - een fiets. "Dit" - een van de vele speelgoedautootjes die door het huis slingeren. Zijn interesses zijn tot nu heel breed. Dieren, mensen, voertuigen, bomen, bloemen.... Zo'n beetje alles behalve vuilnisbakken en meubilair is de moeite waard voor hem, zo lijkt het.

Daarnaast begint Zev ook zijn eigen temperament te ontwikkelen. Als iets niet naar zijn is, omdat hij iets te eten ziet wat hij niet meteen in zijn mond kan stoppen, of als Amitai weer eens een speeltje voor zijn neus wegsnaait, dan uit hij zijn onvrede door dramatisch ter aarde te storten en heel hard te trappelen met zijn benen (plus natuurlijk huilen, maar dat is zo standaard dat ik het niet eens hoef te noemen toch?). Dit gedrag is nu nog uitermate schattig, maar dat gaat vast nog wel veranderen. Op andere momenten is hij een en al knuffeligheid, en klampt hij zich (ook al uitermate schattig) met twee armen aan mij of Yair vast.

Is het eigenlijk onverantwoord om je kind te vergelijken met een aapje? Of om je echtgenoot te vergelijken met een warm maar nutteloos knuffeldier?

Zev's 13e en 14e vermaanddagen

In ons gezamelijke leven is de afgelopen twee maanden een stuk meer gebeurd dan in Zev's leven... Wij hebben plots een nieuw huis gekocht, of eigenlijk twee kleine huisjes die we gaan samenvoegen. Dus zaten we ineens midden in de hypotheken, verbouwingsplannen, vergunningsaanvragen..... Hektische weken voor Yair en mij, maar zeer rustige weken voor Zevje! Er waren geen grote veranderingen. Hij loopt nog niet, praat nog niet, maar gaat gewoon rustig zijn brabbelende kruipgangetje. Ach, prima natuurlijk, Zev kan niet iedere maand iets spectaculairs doen, alleen omdat ik iets te melden moet hebben op mijn blogje.

OK, dus er wordt niet gelopen, niet gepraat. Wat doet Zev dan wel? Hij kruipt als de beste, hij klautert voorzichtig over drempels en van de lage trapjes in het huis van mijn ouders. Hij brabbelt, bladert graag door boekjes, en lijkt de wereld steeds beter te begrijpen: als ik eten voor hem klaarzet dan gaat hij bij iedere hap meeblazen (fffft fffft) zelfs als het een boterhammetje met kaas is en als ik sokken of schoenen pak steekt hij zijn voeten uit. Dat zijn voor mij de twee duidelijkste voorbeelden dat onze handelingen niet meer compleet mysterieus zijn voor hem.

Wat ook niet echt verandert is Zevjes afmetingen. Hij eet voor twee, maar groeit voor bijna nul, niet in de lengte en amper in de breedte. Ach, het zal binnenkort wel komen, en voor nu is het handig dat ik niet voortdurend zijn kleren hoef te verwisselen voor grotere maten.

Zev lijkt verder prima in zijn vel te zitten. Hij is over het algemeen vrolijk en gelukkig en slaapt goed (hoewel hij meestal 's nachts wel een keer of twee wakker wordt, maar meestal is een slaperig teruggeven van zijn speentje genoeg om hem weer te laten doorslapen, dus dat valt mee). Hij is nog steeds dol op Amitai, en zij spelen steeds leuker samen. Amitai geeft Zevje net iets meer ruimte, en ze hebben er ook echt lol in samen te grappen en grollen (kiekeboe!). Het is lang niet altijd koek en ei, en Amitai vindt vaak ook dat Zevje teveel inbreekt in zijn domein. Maar er was een periode dat ik dacht dat ze misschien wel nooit samen zouden gaan spelen, en dat lijkt toch niet te worden bewaarheid. Gelukkig maar!

Geen toeval

Gisteren zagen Yair en ik een stukje op tv over de levensduur van elektrische apparaten. Ik zei tegen Yair dat het best verwonderlijk was dat onze wasmachine het nog deed. Het was toch een b-merkje van meer dan 10 jaar oud... Eigenlijk had ik verwacht dat hij 5 jaar geleden al de geest zou hebben gegeven, maar ondertussen heeft hij al weer 1.5 kind door de katoenen luiers heen gewassen!
Vanochtend zette ik (weer eens) een wasje is, en, natuurlijk, vanzelfsprekend, het ding geeft geen sjoege meer. Noppes. Nada.
Dag trouwe ouwe! Tijd voor een A+++ vervanger.

Amitai spreekt

Amitai was de afgelopen maanden druk bezig met het 'ontdekken' van de regels voor voltooid deelwoorden. Hij had het lang niet altijd goed, maar hij deed wel hard zijn best:
Ik ga jou slagen/ Ik heb jou geslagen
Ga jij dat kopen?/ Jij hebt dat voor mij gekoopt

Bij gesprekje over auto's:

A: "Wij hebben een grijze auto. Yigal heeft een gele auto."
M: "Soort van, ja."
A: *Doet een politie auto na* "Wie-u-wie-u-wie-u"
M: "Rijdt Yigal zo rond?"
A: "Neeheee, Yigal rijdt recht vooruit!"

Amitai bij het slapen gaan: "Morgen ga ik weer uit slaap vallen."

Gesprek terwijl Amitai in bad zit.
A: "Heb jij een piemel?"
M.: "Nee, ik heb geen piemel."
A: "Heb jij een piemel onder je billen?"
M: "Nee, ik heb helemaal geen piemel."
*stilte*
A: "Kan jij dan alleen maar poepen?"

Amitai zegt tegenwoordig geen dankjewel meer maar danks, een soort zelfgemaakt mengsel tussen dankje en thanks.
En als hij iets zelf wil doen of heeft gedaan? Dat noemt hij vanzelf.
"Ik ga vanzelf de trap af!"
"Nee, ik wil vanzelf mijn handen wassen!"

A: "Ik heb 2."

M: "Nee je bent 3 jaar oud."

A: "Ik ben niet oud. Ik mag nog niet naar school."

In deze tijd was Amitai heel erg bezig met oud genoeg om naar school te gaan. Zo kondigde hij aan:
A: "Ik wil een meisje zijn."
M: "Oh?"
A: "Ja, dan mag ik naar school."
Hmmmm, ik neem aan dat een van de meisjes in zijn groep van het kinderdagverblijf oud genoeg was om naar school te gaan, en had hij het verband niet zozeer met leeftijd gelegd, maar met geslacht.

A: "Ik kan niet naar de speeltuin. Ik ben dood." 

M: "Huh?"
A: "Ik ben dood en ziek."

Yair vertelt graag die qoute uit de vorige post van Amitai-uitspraken na (van de poffertjes met een p, nee banaan toch). Amitai begrijpt dat er daar een grap in zit, maar heeft nog niet helemaal door waar. Nu vertelt hij regelmatig zelf de clou nog eens. En bijna goed.
"Boterham met een p." *ligt dubbel om eigen grap*
"Koffertjes met een p!!" *lacht nog harder*

Bij het ontbijt:
A: "Ik wil koeienmelk."
Wat leuk dat hij het verschil tussen koeienmelk en andere soorten melk weet! dacht ik meteen. Dus ik start een hele verhandeling, ja inderdaad, melk komt van de koeien, die maken het voor ons, ze worden gemolken, melk komt uit de uiers.... Amitai kijkt mij gedurende dit hele verhaal wat glazig aan. Pas later realiseer ik me dat hij waarschijnlijk koeienmelk zegt omdat er een koe op het pak staat, net zoals hij altijd kippencornflakes zegt tegen cornflakes, omdat er een kip op het pak staat. Hmmm, beetje overenthousiaste reactie van mij. De volgende dag bij het ontbijt wijst Amitai naar de hagelslag. "Waar komt dat dan vandaan? Geven de eendjes die? Uit hun billen?"

Zev's 12e vermaanddag

Zev is begin deze maand een heel jaar geworden. EEN JAAR!!! En, cliche cliche, het ging heel snel. En, minder cliche minder cliche, het ging heel langzaam. Er waren uren, dagen, weken die maar voortduurden. Er waren maanden die voorbij vlogen. Het was leuk. Het was zwaar. Vermoeiend, liefdevol, gezellig, met irritaties (tussen Yair en mij) strenge woorden (tussen Yair mij en Amitai) en lichte wanhoop (vooral van mij naar Zev als hij weer eens niet wilde slapen en ik vond dat het echt wel tijd was en hij ook overduidelijk moe was en godverdomme waarom ga je nou niet slapen maar alleen maar huilen hou nou toch gewoon eens op), zo nu en dan wat momenten van verbazing (dit is mijn familie, dit is mijn gezin, deze twee lieve warme kinderen zijn mijn kinderen en ze houden ook van mij!) en ook nog twee verhuizingen.

De metamorfose in zo'n eerste jaar is natuurlijk wel enorm. Van hulpeloos en gedachteloos babietje naar een mobiel kind met een mening en voorkeuren... Het is natuurlijk de normaalste zaak van de wereld, maar het blijft verbazingwekkend. En Zev weet zijn voorkeuren ook wel duidelijk te maken. In de afgelopen maand is hij helemaal gaan vertrouwen op wijzen, zo nu en dan kracht bijgezet met "Dah! Dah!" om aan te geven welk eten of drinken (of speelgoed, maar eten blijft zijn focus) hij nu graag blieft.

Verder zou Zev het liefst altijd doen wat Amitai doet en zijn waar Amitai is. Amitai is een net iets minder grote fan van Zev, en vindt het moeilijk om te delen. Maar soms is er toch ineens een klein opleving van broederliefde en vriendelijkheid, en dan smelt ik helemaal. Totdat Zev ineens weer, boink, wordt omgeduwd, of, pinch, stiekem wordt geknepen. Ik vind het lastig om een goede opvoedingsstrategie te bedenken om dit te stoppen. Iedere keer op de gang als Amitai onaardig doet? Een stickerbeloning als hij wel aardig doet? Blegh. Ik heb ergens ook het gevoel dat dit als vanzelf zou moeten gaan. Ik weet dat Amitai eigenlijk heel gesteld is op Zev. Als hij hem niet meteen ziet (omdat Zev ligt te slapen bijvoorbeeld) dan vraagt hij onmiddelijk bezorgd waar Zev is. Dus ja, misschien zit het in de basis gewoon wel goed, en moet ik me er maar geen zorgen over maken. Richting zijn eerste verjaardag begon Zev ook steeds meer van zich af te bijten, dus waarschijnlijk vinden zij op een gegeven moment wel een goede balans in hun relatie. Ik moet een beetje sturen, en een beetje geduld hebben, denk ik.

Ik vind het trouwens leuk om te merken dat hij echt van knuffelen houdt. Niet voortdurend, maar er zijn duidelijk momenten dat hij zelf beslist dat het tijd is voor een lekkere knuffel (dan probeert hij zichzelf op mijn schoot te wurmen) of een kus (in dat laatste geval drukt hij zijn voorhoofd zeer enthousiast tegen mijn gezicht aan. Bonk. Bonk. Ahhhh de liefde tussen moeder en kind. Zo teder. Bonk. Bonk.)

Los lopen zit er nog niet in, trouwens, en hij weigert ook steevast om aan onze handen te lopen. Als we dat proberen gaat hij onmiddelijk zitten, ons vertrouwt hij duidelijk voor geen meter.  Maar hij loopt wel langs de bank, en achter een wagentje... Dus tsja, wie zal het zeggen! OK, ik kan al wel verklappen dat hij tot nu toe nog niet veel aanstalten maakt om meer te doen dan dit, dus ik denk niet dat hij bij zijn 13e vermaanddag wel zal lopen, maar ja, het zou zo maar kunnen. Ik heb de hoop nog niet opgegeven (heb wederom een weddenschap hierover met Yair, mijn inzet is half Februari, dus er is niet meer zo heel veel tijd!).

De favoriete bezigheid van Zev in zijn twaalfde levensmaand? Op de eerste plaats, eten; op de tweede plaats, Amitai stalken; op de derde plaats, dingen in een doos doen en er weer uit halen. Heerlijk makkelijk voor ons, want er is altijd wel iets doos-achtigs in de buurt, en dingen zijn ook niet moeilijk te vinden. Simpel, en doeltreffend. Zev blij, wij blij!

Zevs 11e vermaanddag

Zev is stiekem al een jaar oud, maar ik moet nog even een kleine achterstand inhalen... 

In zijn elfde levensmaand heeft Zevje zijn mobiliteit echt ontdekt. Als hij wil dan kan hij zich supersnel voortbewegen, als een klein kruiprobotje. Het meest aantrekkelijke kruipdoel is toch wel Amitai, en datgene wat Amitai op ieder moment in zijn hand heeft. Dat object moet wel fantastisch zijn, want de goddelijke Amitai neemt de moeite om er aandacht aan te besteden! Deze combinatie van mobiliteit en Amitai-verafgoding leidt wel tot enigszins teritoriaal gedrag bij Amitai. Begrijpelijk, maar toch proberen wij hem te leren dat hij als grote broer de verantwoordelijkheid heeft om zijn fysieke overmacht niet voortdurend in te zetten om zich Zev van het lijf te houden. Tot nu toe zijn we daar maar matig succesvol in, maar de onverhoedse aanvallen schrikken Zev absoluut niet af om Amitai toch te blijven stalken. 

Zevje begon zich deze maand ook regelmatig op te trekken en, zich vasthoudend aan om het even welk object, te staan. Het staan blijft wel een wiebelige aangelegenheid, en voortbewegen zat er nog niet in. En hij was een week of twee ook niet in staat om zelf weer te gaan zitten, wat er eigenlijk toe leidde dat hij zichzelf opsluit in een soort van sta-gevangenis. Gelukkig heeft hij vlak voor zijn elfde vermaanddag geleerd om zichzelf zeer charmant op zijn derierre te laten vallen. Zo'n luier biedt toch een klein beetje padding om de klap op te vangen, helemaal de dikke wasbare luiers die we hier in huis gebruiken. 

Ik ben, zoals je wel kan zien, gestopt met foto's nemen met de groene kriebeltjes achtergrond. Het is amper te doen om Zev stil te laten liggen voor de duur van een luierverschoning, laat staan een fotosessie. Bij Amitai ging ik op dit moment over op het documenteren van een nieuwe vaardigheid. Voor Zev dacht ik om elke maand zijn favoriete bezigheid van die maand te documenteren. In de 11e maand was dat overduidelijk: Eten!!!! Zev is dol op eten. Al sinds zijn eerste hap vast voedsel was hij enthousiast, maar in de 11e maand van zijn leven werd eten echt een centrale waarde in zijn bestaan. Voedsel was een van de eerste dingen waar ik Zev echt cognities over zag hebben. Daarvoor had hij al duidelijk enthousiasme voor Amitai, Yair en mij, maar geen van de objecten in zijn leven wekte echt zijn interesse. In maand 11 merkte ik plots dat iedere keer als ik iets at Zevje zeer ontevreden werd. Het leek erop dat hij had bedacht dat als het in mijn mond kon, waarom niet in de zijne? Dus, nu eet hij met de pot mee, en alleen in zeer hete of alcoholische of stikgevaarlijke gevallen wordt hem het gezamelijke voedsel onthouden.

Dit lijkt misschien allemaal niet zo vermeldenswaardig. Ja, nou en, een kind dat van eten houdt. Verrassing! Maar het valt mij wel degelijk op, voornamelijk denk ik omdat Amitai dat helemaal niet had. Vast voedsel interesseerde hem maar mondjesmaat (haha) tot hij een maand of 8-9 was, en pas met anderhalf jaar leek hij echt te merken als hij iets anders (lees gezonders) kreeg dan wat de rest at. En ja, ik weet dat je kinderen niet met elkaar moet vergelijken, maar soms realiseer ik me ineens dat dingen die ik door mijn ervaring met Amitai aannam als regel ('Zo zijn kinderen dus') eigenlijk individueel waren. Zev heeft me de ogen geopend!

rant rant rant

Vandaag was ik met de kinderen op bezoek geweest in Tiel. Dat betekende (naast gezelligheid) ook een uurtje terugrijden naar huis. Omdat er sport was op Radio 1 (blegh) luisterde ik naar BNR, waar een discussie was over kinderopvang. Kinderopvang moet beter (geen probleem mee, natuurlijk), kinderopvang zou eigenlijk goedkoper moeten zijn (zou ik ook geen nee tegen zeggen), en zo nog een paar dingen kwamen voorbij. Echter, waar ik wel een probleem mee heb, en wat veel naar voren komt als het over kinderopvang gaat, en over ouderschap in het algemeen, is het sexisme waarmee dit soort discussies altijd gepaard gaat. Het ergst in deze discussie was kamerlid Anne Mulder, woordvoerder sociale zaken en werkgeledenheid bij de VVD. Je zou denken dat met een relatief unisex naam als Anne deze meneer zich ook wel in vrouwen zou kunnen verplaatsen, maar het viel tegen. Twee qoutes (niet verbatim, want ik was aan het rijden, dus geen tijd voor notities)
"Wij [van de VVD] zien kinderopvang als een economisch middel. Wij willen natuurlijk ook graag dat vrouwen werken."
"Je moet natuurlijk ook denken hoe het is voor de werkgever [als we mannen zwangerschapsverlof geven]. Die zullen dan gaan kijken als ze iemand aannemen, gaat die zwangerschapsverlof nemen? En dan nemen ze liever een zzp'er aan op die plek."

Wow. OK. Vrouwen werken dus alleen maar bij gratie van de kinderopvang, en als die wegvalt, bye bye baan? Het idee dat een vader wel eens (een stuk van? of, wie weet, de helft van? of, helemaal bizar, het grootste deel van?) de zorg op zich zou kunnen nemen, dat is duidelijk te bizar om zelfs maar te overwegen. En tsja, volgens meneer Mulder is het eigenlijk sowieso onbegrijpelijk dat iemand nog een vrouw onder de 50 een baan geeft. Kijk, nu kunnen werkgevers de tikkende tijdbommen van al die potentiele zwangerschapsverloven nog omzeilen door gewoon mannen aan te nemen. Maar als we MANNEN een gelijkwaardig bevallingsverlof gaan geven, op wie kunnen die arme werkgevers dan nog terugvallen? Weet je wel dat mannen tot hun 80ste nog kinderen kunnen maken? Dan kan je dus zelfs geen 65+er meer veilig aannemen!! Nou ja, wel een vrouw natuurlijk, maar tsssk tsssk, die willen dan waarschijnlijk weer voor de kleinkinderen gaan zorgen, je weet hoe ze zijn die vrouwen. Hormonaal. Veel beter in zorgen. Het is hun aanleg, he.

Ja, ik weet het, dat laatste heeft deze arme meneer Mulder allemaal niet zo gezegd, zo erg was het ook weer niet. Zijn sexisme bleef beperkt tot het redelijk standaard 'vrouwen zorgen nu eenmaal voor de kinderen en het is niet raar dat werkgevers daarom een voorkeur hebben voor mannen', maar toch. Zo iemand is wel de woordvoerder op een gebied waar keuzes worden gemaakt die verstrekkende gevolgen hebben voor ouders van beide geslachten. En je kiest als politieke partij iemand echt niet als woordvoerder als je denkt dat hun ideeen niet OK zijn, dus klaarblijkelijk ligt niemand bij de VVD wakker van een beetje sexistisch gedachtengoed.

Ach, who am I kidding, het is niet alleen de VVD. Als het over kinderopvang gaat komt iedereen altijd maar weer aan met het aloude 'Moeders werken voor niets want al hun inkomen gaat naar de kinderopvang.' Alsof er over het algemeen niet twee ouders zijn, die alletwee een inkomen hebben en samen die kinderopvang betalen. En laten we wel wezen, op andere gebieden blijkt een positief banksaldo helemaal niet van belang: studenten mogen, nee moeten, zichzelf in de schulden gaan steken zodat zij aantrekkelijk zijn voor de arbeidsmarkt met een mooie opleiding. Maar als het gaat om werkende moeders, dan zijn de bijdrage aan de maatschappij door werken, blijvend betere kansen op de arbeidsmarkt door afwezigheid van gaten in je CV, en persoonlijke ontwikkeling ineens irrelevante overwegingen. Als er gewerkt wordt, dan moet dat geld opbrengen. Huppakee. Kosten voor kinderopvang als investering? Nee joh, welke vrouw is er nou gek genoeg om haar bloedjes te dumpen bij zo'n kinderstalling als daar niet heel veel cold hard cash tegenover staat, of als het echt echt moet omdat er anders honger wordt geleden? Ja toch?

Anyway, zoals je ziet heb veel binnensmonds zitten foeteren tegen de radio tijdens mijn ritjes terug naar huis, waarna ik* snel de kinderen op bed heb gelegd om dit in te typen zodat ik tenminste niet naar bed ga terwijl het stoom nog uit mijn oren komt. Dit is de eerste keer in mijn leven, trouwens, dat ik denk 'Zat ik maar op Twitter'. Dan kon ik mijn onvrede over deze uitspraken, in 140 tekens, op meneer Mulder zelf afreageren @a_mulder. Maar misschien is het maar beter dat ik geen Twitter heb. Want over het algemeen zijn ze daar volgens mij niet zo lief voor vrouwen met feministische neigingen.

* Ik heb inderdaad de kinderen op bed gelegd. Alleen. Niet omdat mijn hormonen en baarmoeder me daar speciaal geschikt voor maken. Yair zit in het buitenland.  En Skype is een mooi middel, maar daarmee kan je echt geen tanden poetsen, slaapzakken aantrekken en dekens instoppen. Dus ik was dit keer echt de enige aangewezen persoon voor deze taak.

Zev's 9e en 10e vermaanddag

Het was een drukke maand. Verhuizing, uitpakken, Yair en ik meteen weer aan het werk, Amitai en Zev meteen weer naar het kinderdagverblijf.... Ja, druk. Zo druk, dat ik (zoals gemerkt) niet toe ben gekomen aan eht updaten van het blog. Zev's 9e vermaanddag is zo geruisloos voorbij gegaan. Sorry Zev! Maar ik heb nog wel wat (crappy telefoon) foto's genomen van de 9 maanden oude Zev, meer dan een week te laat, dat wel.

Zoals je kan zien op die foto's heeft Zev net aan het einde van zijn negende levensmaand leren kruipen. Het was nog even spannend. Spannend? Kruipen? Ja, voor mij wel. Ik had namelijk toen we naar Engeland verhuisden tegen Yair gezegd dat Zev zeker zou kunnen kruipen voor we weer terug zouden gaan naar Nederland. 6 maanden de tijd om het te leren, dat leek me meer dan genoeg! Ik heb dus maar meteen een weddenschap afgesloten met Yair. Als Zevje kon kruipen voor we vertrokken dan zouden Yair en ik samen naar een balletvoorstelling gaan, dat was de inzet. Ik had er al helemaal zin in! Maar Zev hield het spannend tot, letterlijk, de laatste dag.

De hele negende levensmaand leek het wel de hele tijd te gaan gebeuren. Op handen en knieen zitten, veel heen en weer gewiebel, veel achteruit gekruip.... Maar vooruitgaan deed hij niet. En toen, op die laatste dag, toen wij helemaal ingepakt klaar waren om te gaan, eindelijk een paar centimeter zichtbare vooruitgang!

Yes! Weddenschap gewonnen. En ook leuk dat Zev nu kan kruipen natuurlijk. Voor hem. En voor mij, want ik ga lekker met Yair naar het ballet. Maar vooral voor Zev, want hij wilde zo graag voortbewegen! En in de loop van de afgelopen maand, zijn 10e levensmaand, heeft hij dan ook snel zijn actieradius vergroot van kleine ministukjes (van misschien 10 centimeter waarna hij uitgeput neerzeeg) naar hele rondreizen door het huis. De eerste keer dat hij om het hoekje kwam kijken vanuit de woonkamer terwijl ik in de keuken stond... Zo ontzettend leuk en gezellig!

Het terugverhuizen heeft trouwens ook Zevs slapen 's nachts ontzettend goed gedaan. Hij heeft nu zijn eigen kamer. De eerste nacht werd hij nog een keertje wakker, en toen hebben wij hem (hoe cru!) laten huilen. Daarna is het eigenlijk gewoon goed gegaan, en nu slaapt hij gewoon de nacht door. Heerlijk voor ons, en ook voor hem. Iedereen is gelukkiger!

Het is nu trouwens eigenlijk onmogelijk geworden om fatsoenlijke vermaanddagfoto's te nemen van Zev, omdat hij zo mobiel is. Hij gaat echt niet meer rustig op zijn rug liggen, totdat ik een mooie foto heb genomen. Dus dit is denk ik de laatste maand dat ik deze foto's heb (geprobeerd) te nemen. Het achtergrondje gaat een andere bestemming krijgen (kussens? gordijntje?). Dag dag groene kriebeltjes! 

Just a perfect day

Gisteren was een dag zoals ik me ouderschap voorstelde voordat Amitai en Zev daadwerkelijk in mijn leven kwamen. We gingen een dagje naar Londen, voor een ubertoeristelijk rondritje in zo'n bus zonder dak. Niet ingewikkeld, Londen is een uurtje met de trein, die toeristenbus vertrekt dichtbij het treinstation, en aangezien het een toeristenbus is, is het niet noodzakelijk iets anders te doen dan een kaartje te kopen en in te stappen. Als je kinderen hebt moet je jezelf niet te hoge doelen stellen, toch?

Helaas kreeg ik de nacht voor vertrek migraine, dus ik was een beetje out of it op zondagochtend. Maar we hadden ons verheugd op dit uitstapje, en ik wilde niet dat mijn hoofd ervoor zou zorgen dat niemand in de bus zonder dak kon rijden, en ik wilde eigenlijk ook niet de pret missen en Yair alleen met de kinderen laten gaan. Dus, pijnstillers en gaan. Op weg naar de bus naar de trein naar de bus. Een beetje later dan gepland vanwege mijn gezombie in de ochtend. Zonder kinderwagen, want dat levert alleen maar gesjouw op, en Amitai kan die kleine stukjes tussen de verschillende vormen van (Openbaar) Vervoer makkelijk lopen, en Zev zit lekker in de draagzak.
De bus kwam net aan toen wij bij de halte waren: voortreffelijk. De trein naar Londen ging precies weg nadat wij waren ingestapt: fantastisch. Het feit dat het de langzame stoptrein bleek te zijn, toen we eenmaal wegreden mocht de pret niet drukken. Wel jammer dat Zev een beetje huilerig was. Schudden, voeden, wiegen, knuffelen, zingen, het kon hem niet echt opvrolijken. Hij was zo ongenadig ongelukkig dat het meisje in het bankje naast ons zelfs opstond, na verscheidene vuile blikken en luide telefoontjes naar vriendinnen over hoe dronken zij en andere vriendinnen wel niet waren gisteravond, om te verkassen naar een andere wagon. Maar tegen het einde van de reis viel Zev toch in slaap, en het meisje dat tegenover ons zat zei dat ze het helemaal niet erg vond, al dat lawaai want "I was a baby too, once." Ondertussen was Amitai een beetje tegen Yair aan aan het hangen, klagend dat hij het maar niets vond dat we de wandelwagen niet mee hadden genomen, want hij had buikpijn (waarmee hij vaak bedoelt dat hij moe is).
Eenmaal in Londen was de toeristenbus snel gevonden. Leukleukleuk, Amitai was helemaal blij dat hij eindelijk in een bus zonder dak mocht plaatsnemen, en Yair en ik vonden de tour verrassend leuk. Zev had geen mening over de tour maar wel over het leven. Maar zo in de open lucht had niemand last van zijn onvrede, en bovendien viel hij redelijk snel in slaap. Het was een beetje fris daar bovenin, zo zonder dak, dat was jammer. En er was ook een protestmars door de stad, waardoor we de hele tijd van de route af moesten wijken en regelmatig in langzaamrijdend verkeer stonden. De tour duurde daarmee wat lang. Zev wisselde slapen en klagen af, Amitai werd ondertussen wel heel hangerig en lusteloos, afgewisseld met vlagen van willen rondrennen en klauteren, wat natuurlijk niet kan in een rijdende bus, zonder dak. Na 2 uur hadden we er eigenlijk allemaal grondig genoeg van, en hadden we ook alle leuke dingen wel gezien, maar toen stonden we compleet vast in het verkeer en moesten we ook nog best een eind naar ons startpunt. En nu het wat later in de middag was was het echt koud als de zon verdween, wat eigenlijk non stop het geval was. Ettelijke feitjes over de grote brand van Londen later (wist je dat er meer mensen zijn gestorven door van het monument ter nagedachtenis van de brand af te springen dan er waren omgekomen bij de daadwerkelijke brand?) was Zev net weer lekker in slaap gevallen toen we vanwege onduidelijke redenen van bus moesten wisselen. De nieuwe gids wist gelukkig niets over de grote brand van Londen te vertellen, maar Zev was wakker en boos. Amitai kon alleen maar slap hangen en vragen wanneer hij nou eindelijk naar bed toe mocht. Yadayadayada trafalgar square yadayada picadilly circus yadayada moeten we nou ook nog naar fucking hyde park yadayadayada de hel de hel.
Eindelijk bij Victoria Station. Heerlijk. Helaas kunnen we nog niet naar huis want we hadden, toen we optimistisch aan de tour begonnen, met een in Londen woonachtige vriend afgesproken om na de tour nog wat te drinken. We kunnen hem natuurlijk niet meer afzeggen nu, ook al is iedereen (inclusief ikzelf) jengelig, hangerig en een beetje ongelukkig. Wijn (niet voor mij, want pijnstillers), kaas, een warme bar, ach eigenlijk is het ook niet zo gek. Ik voel me wel een beetje een moeder die het allemaal niet echt in de hand heeft, mijn hoofd is nog steeds wazig, en, oh shit, nou kotst Zev ook nog Yair en de vloer helemaal onder. Amitai probeert uit de bar te ontsnappen en ik moet hem letterlijk terugslepen naar onze tafel. Na een paar keer geeft hij het op en gaat op de grond liggen met zijn hoofd op mijn tas omdat hij zo moe is, wat de head waitress ons niet in dank afneemt, maar onze eigen serveerster is heel lief voor hem.
Yair is ondertussen wel weer opgedroogd na wat poetsen (we hadden natuurlijk geen schone kleren bij ons, noch voor hem noch voor Zevje) en de wijn en de kaas is op. Die selectie van Britse kazen bleek trouwens verrassend lekker, veel beter dan het gemiddelde franse kaasplankje dat ik bij de AH samenstel. Op naar de trein. Dit keer nemen we wel de snelle trein. Zev is (verrassing verrassing) nog steeds ongelukkig, maar valt na wat schudden en voeden toch in slaap. Als er een tweezitsbankje naast ons vrij komt leggen we Amitai daar neer, en hij valt ook in slaap. Het is ons gelukt! Nog maar een dik half uur en we zijn in Brighton! Wel echt jammer dat we net vandaag hebben gekozen om de wagen thuis te laten, want Amitai is duidelijk helemaal kapot. Kijk hem daar nou lief liggen slapen! Wat een schat is het toch.
Oh shit, nu kotst Amitai de hele trein onder. En zichzelf. Wat een boel kots voor zo'n klein jongetje, en hij had vandaag (nu ik erover nadenk) eigenlijk amper wat gegeten. Waar komt dat allemaal vandaan? Yair neemt Amitai mee naar het toilet om hem aldaar op te kalefateren. Voor hem hebben we natuurlijk ook geen schone kleren meegenomen. Ik probeer met billendoekjes zo goed en zo kwaad mogelijk alles op te ruimen, ondertussen Zev vasthoudend die natuurlijk weer wakker is geworden. Gelukkig is hij zo beduusd van alle plotse activiteit dat hij vergeet te huilen. Stoel schoongepoetst en Amitai afgeveegd, wij tellen de minuten af tot Brighton. Ahhhh, we zijn er. Terwijl we wachten tot de deuren open gaan, en Amitai groenig bij Yair op de schouder hangt, complimenteren twee vrouwen Yair met zijn hands-on vaderschap. Hun (inmiddels ex-)mannen zouden nooit zo hebben geholpen als hen zoiets wat overkomen. Terwijl Yair zijn complimenten in ontvangst neemt (ik sta al buiten en zie het door het raam gebeuren) kotst Amitai over Yairs schouder weer een stoel vol. Gelukkig zaten er geen mensen. Wel wonderbaarlijk dat Amitai nog niet leeg is, na dat feest van net. Aangezien de trein zo weer gaat vertrekken hebben we dit keer geen tijd om schoon te maken en stappen we maar gewoon uit (sorry medereizigers, sorry treinschoonmakers). In de bus naar huis hebben we een plastic zakje bij de hand om hem discreet te laten spugen terwijl een groep Italiaanse meisjes in katzwijm raakt omdat Zev zo ontiegelijk schattig is. Nu wel ja. Aan het einde van de dag.

Eigenlijk moet ik blij zijn. Toen we eenmaal thuis waren had ik er geen erg meer in dat ik me zelf niet bepaald superfit voelde, met mijn wazige hoofd. En bovendien was dit de eerste keer dat ik het idee had dat de dag echt leuker zou zijn verlopen hadden we geen kinderen gehad. Dus al met al, 1 dag op drie jaar, dat is geen slechte score. En nee, er zijn geen foto's van deze dag.

Zev's Achtste Vermaanddag

Zev's achtste levensmaand was eigenlijk vrij.... saai. Niet voor ons, want wij genieten volop van Zev's aanwezigheid. Hij is vrolijk en lief en knuffelig. En niet voor hem, want voor hem is iedere dag een avontuur. Hij ontdekt de wereld stukje bij beetje. En wij beginnen zijn ritme ook eindelijk een beetje door te krijgen. Tot ieders plezier. Hij is dol op rondgedragen worden in de draagzak, maar vindt het ook prima in de wandelwagen. Als hij uitgeslapen en volgegeten is wil hij ook nog wel eens een minuutje of 10 alleen op het vloerkleed spelen, maar het allerliefst is hij dicht bij ons. Het maakt niet uit, dicht bij mij, dicht bij Yair, dicht bij Amitai: alles is leuk, en alles is beter dan ver weg van iedereen. Alhoewel dicht bij Amitai wel de favoriet is. Vooral als Amitai hem niet slaat, niet zijn speeltjes afpakt en hem ook nog eens niet wegduwt. Maar zelfs in dat geval is hij nog steeds idolaat van Amitai.

Maar voor jullie is het misschien wel een beetje een saaie maand, want er is weinig te rapporteren wat vorige maand ook al niet het geval was. Hij heeft op de valreep nog een derde tand erbij gekregen, een boventand dit keer. Maar verder? Hij zit, maar dat deed hij vorige maand ook al. Hij buikschuift achteruit (tegen zijn zin, want hij wil vooruit), dat is ook niet veranderd. Hij eet (en eet en eet en eet). Hij houdt er niet van om te worden aangekleed, zit graag in bad, en lijkt een lichte voorkeur te hebben voor wielen (broers!). Zijn slapen-gaan is beter geworden, hoewel hij 's nachts nog wel met enige regelmaat wakker wordt.

De echte veranderingen deze maand waren subtiel. Hij speelt meer met zijn speelgoed, exploreert de verschillende mogelijkheden. Hij lijkt doelgerichter in zijn slaan, meppen, wapperen, duwen en gooien met de speeltjes. Zev is interactiever. Heel soms speelt hij ineens een spelletje met me: hij geeft mij zijn speen, en strekt dan zijn hand uit om 'm weer terug te krijgen. En nog een keer. En nog een keer. Net zolang totdat ik er genoeg van krijg. Of Zev weer honger heeft. Het is klein, het is subtiel. Eigenlijk te klein om te vermelden. Maar voor mij voelt het enorm, raar genoeg. Echte interactie. Echt contact. Ik vind het heerlijk.

Amitai spreekt en brabbelt ook een beetje Engels

We wonen nu bijna vijf maanden in Engeland, en Amitai begint een mondje Engels mee te praten. Ondertussen vraagt hij regelmatig of ik Engels met hem wil praten, en dan converseren we een beetje samen. Zijn woordenschat is echt al heel aardig, maar zijn grammatica laat nog wel wat te wensen over.

"What do you?"
"Mine foot is stuck"

En als hij een woord niet weet in het Engels, dan vult hij gewoon het nederlandse woord in.

"I got ook my zon-glasses on."

En soms gaat hij nog een stapje verder, en neemt hij een Nederlands woord wat hij verengelst. Zo hadden we op een gegeven moment bijna ruzie over of boterham nu wel of niet boderhem was in het Engels. Volgens mij was het toch echt sandwich, maar Amitai was zeer overtuigd van zijn boderhem.

Nederlands is nog steeds zijn sterkste taal, want hij mengt nooit andersom zijn talen door elkaar. Hoewel hij laatst wel aantringelen zei, wat een combinatie zou kunnen zijn van aanbellen en ring (the bell). Maar dat is wellicht een beetje een vergezochte interpretatie.

Soms klinken zijn Nederengelse mixjes wel een beetje vreemd. Laatst zei hij bijvoorbeeld "I am pakking the bubbles!". Maar ik verstond het niet goed, en dacht dat hij in plaats van 'pakking' een heel ander (en een stuk minder netjes) wel-Engels woord zei. Toen zat ik even raar te kijken.

Ook in het Nederlands zegt hij nog steeds grappige dingen. Zo deelt hij bijvoorbeeld regelmatig mee dat hij "te zwaar" is. Huh? Nee, we hebben hem niet op een peuterdieet gezet. Hij bedoelt dat iets (meestal de hoge trap oplopen, op weg naar het kinderdagverblijf) te zwaar is voor hem.

Als laatste een recent opgevangen gesprekje tussen Yair en Amitai, toen Amitai misschien uit logeren zou gaan, op basis van een last-minute ideetje.

Yair:  "Wil je logeren bij je nichtjes, of wil je met ons mee?"
Amitai: "Ik wil met ons mee."

Stadsvogels

Vroeger had je straathonden, varkens en geiten die zich ontfermden over het stadse zwerfafval. Tegenwoordig is er niet meer zoveel diversiteit in stadsfauna, en wordt de afvalsverwerkingsniche gevuld door vogels. Amsterdam heeft vuilnisduiven,vuilnismeeuwen en zelfs een paar vuilnisreigers, maar de duiven hebben duidelijk de overhand. Hier in Brighton hebben de meeuwen de strijd om de frietjes, broodkruimels en appelkrozen gewonnen. Nu was ik al geen fan van de Amsterdamse duiven, dat smerige stelletje versleten vogels die altijd wel een pootje missen, en geen kans voorbij laten gaan om je balkon te koloniseren om nog meer vieze beesten te produceren. Maar meeuwen zijn nog erger, ervaar ik nu. Ze zijn extreem lawaaiig, en vinden het nodig om iedere ochtend bij zonsopgang een grote gezamelijke new-age groeps-schreeuwsessie te doen om de dag te begroeten. Daarna gaat iedere meeuw zijns weegs, op zoek naar eten. En daarbij gaan ze niet zachtzinnig te werk. Vuilniszakken die buiten staan te wachten op de vuilniswagen zijn binnen een uur aan flarden gerukt, de inhoud over straat uitgespreid, en vuilnisbakken worden leeggehaald. Maar ze houden het niet bij restjes en vuilnis, ik heb nu al een paar keer gezien dat een meeuw in duikvlucht eten wegsnaaide van een tafel op een terras. Laatst zagen we zelfs een meeuw die een broodje bij een man uit zijn handen probeerde te rukken! (Die man was trouwens completely unfazed, en at zijn bemeeuwsnavelde broodje gewoon op.)

Kortom, meeuwen zijn doodenge stadsroofvogels. Je zou bijna waardering krijgen voor dat smerige hompelende duivengebroed in Amsterdam. 

Een ding wat ik me wel afvraag over al die stadsvogels: waar gaan ze naartoe als ze doodgaan? En dan heb ik het niet over het hiernamaals (want ik weet dat ze allemaal linea recta naar de hel gaan), maar gewoon, waar ze fysiek naartoe gaan. Want het aantal dode duiven en meeuwen dat in de stad waar te nemen is staat in geen enkele verhouding tot het aantal levende vogels. En ik neem aan dat deze beesten niet het eeuwige leven hebben... Werpen de meeuwen hier zich kamikazestijl in de zee bij hun laatste ademtocht? Doen hun minkukelige Amsterdamse duivenbroeders dat ook, in het IJ? Maar dan triestig fladderend met die ene vleugel die het nog doet? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

Zev's Zevende Vermaanddag

Als ik nadenk over wat Zev heeft gedaan in zijn zevende levensmaand, dan schiet mij als eerste 'eten' te binnen. Zev heeft veel gegeten. Zev is dol op eten. Prakjes of stukjes, zelf eten of gevoerd worden, het maakt hem niet uit. Eten! 

Sommige ontwikkelingen zijn duidelijk: Hij kan nu goed rechtop zitten (OK, hij kukelt nog wel eens om, maar zo zelden dat ik hem wel eens alleen laat zitten). Hij kan zichzelf een beetje rondduwen. Alleen maar achteruit, ook als hij duidelijk naar voren wil (frustrerend), maar hij beweegt zich wel voort. Of ik moet dus eigenlijk zeggen, hij beweegt zich wel achtert. En door een combinatie van schuivend roteren om zijn as en rollen bereikt hij zo nu en dan toch ook wel zijn doel, en dan is hij heel blij.

Andere ontwikkeling zijn wat minder makkelijk om te omschrijven. Maar ik heb het idee dat hij interactiever is geworden: meer kan aangeven wat hij wil op nonverbaal niveau (eten, vasthouden, doorgaan met een spelletje, dat ene speeltje daar verderop), meer reageert op mijn intonatie en als ik zijn naam zeg. Maar dit zijn allemaal subtiele dingen, dus wellicht lees ik meer in zijn gedrag dan er echt is. En zijn fijne motoriek wordt ook echt beter.

Een ding wat zeker is, is dat hij deze maand lekker is gegroeid. Ik moet eigenlijk al weer een maat opschuiven met zijn rompers. Hopelijk groeit hij niet al te hard door, want ik heb maar 2 maten groter meegenomen toen we naar Brighton kwamen. En met de volgende kleding wissel gaan we naar de laatste maat, volgens mij... Nou het zal net gaan, denk ik. Er zit vast wel het een ander tussen dat een beetje ruim valt.

Zev is over het algemeen heel blij, maar hij haat gaan slapen. Hij verzet zich uit alle macht tegen gaan slapen, ook als hij heel moe is. Ik vind dit uitermate frustrerend, omdat ik iedere keer denk "Sukkel, je bent doodmoe! Ga nou toch gewoon slapen!". Maar Zev denkt, ach ik weet niet of hij denkt, maar hij doet in ieder geval precies het tegenovergestelde van slapen. Het rare is dat dat 's ochtends minder het geval is, bij zijn eerste dutje valt hij nog redelijk gemakkelijk in slaap. Maar naarmate de dag vordert vindt hij het moeilijker en moeilijker, totdat hij 's avonds rood aangelopen met zijn armen maaiend dikke tranen ligt te huilen in bed. Tsja. Ik weet dat het tijd is voor wat slaaptraining, maar dat is moeilijk. Niet om te doen, maar om te doorstaan. Een avond gaat nog wel, maar ik ben dan geneigd om het niet door te zetten ("Ach, gisteren had hij het zo zwaar, vanavond ga ik hem gewoon wat langer knuffelen en schommelen.") waardoor alle effecten natuurlijk meteen weer teniet worden gedaan. Gelukkig herinner ik me van Amitai dat dingen zoals dit, doorslapen, zindelijkheid, de frustrerende dingen die maar nooit over lijken te gaan, hoewel je toch alles hebt geprobeerd wat volgens het internet 100% zeker werkt alleen bij jou dus niet, je doet vast iets niet goed, of misschien is je kind een beetje raar, toch opeens over gaan. Zomaar. Nou ja, vast niet helemaal zomaar. Maar in ieder geval niet meteen toen ik remedie X toepaste. Maar meer over tijd, met een beetje inzet en ontwikkeling van iedereen. Hier houd ik me ook maar aan vast voor wat betreft het wakker worden 's nachts. Het gaat voorbij. En anders gaan we 's nachts slaaptrainen als we weer in Amsterdam zijn. Een extra slaapkamer op een andere verdieping, lekker ver weg van ons eigen bed, dat doet vast wonderen.

Duh

Soms zie je onderzoek voorbij komen waarvan je denkt, hmmmmm, open deur much?